Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 listopada 2008 r., II SA/Op 530/08

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 listopada 2008 r., II SA/Op 530/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie warunków zabudowy terenu postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 D. D., M. D. i R. D., pismem z dnia 28 sierpnia 2008 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...], umarzającą postępowanie z odwołania M. D. i D. D. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...], Nr [...] o ustaleniu na rzecz M. S. warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego jednorodzinnego budynku mieszkalnego z poddaszem użytkowym i wbudowanym garażem, na części działki nr A k.m.[...], położonej w P. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 6 października 2008 r. powyższa skarga została rozdzielona na trzy odrębne skargi, przy czym skarga D. D. została wpisana do Repertorium sądowego pod numerem II SA/Op 530/08.

3 Następnie, zarządzeniem z dnia 6 października 2008 r. Sąd wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.

4 Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 10 października 2008 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Pomimo upływu wyznaczonego terminu, skarżąca nie zastosowała się do wezwania Sądu i nie uiściła wpisu od skargi. W dniu 23 października 2008 r. wpłynęło natomiast do tut. Sądu pismo D. D., M. D. i R. D., w którym w/w wyjaśnili, że skarga przez nich wniesiona do sądu administracyjnego, została oparta na piśmie Urzędu Gminy w L., w którym błędnie podano jako nabywcę działki nr B K. K. Powyższe mogło wskazywać na to, że to on właśnie jest właścicielem terenu na ulicy [...], a tym samym współwłaścicielem razem z D. D. i M. D., drogi dojazdowej do przedmiotowego terenu. Dalej D. D., M. D. i R. D. podali, że Urząd Gminy w L. pismem nr [....] sprostował zaistniałą omyłkę, wyjaśniając, że właścicielem terenu jest R. D., a nie K. K. Ich skarga natomiast została oparta na wcześniejszym piśmie Urzędu Gminy, błędnie określającym współwłaściciela działki.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Skargę należało odrzucić.

7 Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.

8 Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi.

9 Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania zarządzenia Sądu, a to nieuiszczeniu wpisu od skargi.

10 Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 od skargi pobiera się wpis. Stosownie natomiast do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zagospodarowania przestrzennego – 500 zł. .

11 Do uiszczenia wpisu w takiej wysokości wezwano skarżącą skutecznie, do rąk jej brata R. D., w dniu 10 października 2008 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Doręczenia powyższego dokonano zatem skutecznie, w trybie zastępczym wynikającym z art. 72 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Skoro doręczenie było skuteczne, termin do dokonania żądanej czynności upłynął w dniu 17 października 2008 r. Pomimo upływu wskazanego terminu, skarżąca nie uiściła jednak wpisu od skargi.

12 W myśl art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd.

13 Skoro, pomimo prawidłowego wezwania, skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, jej skarga podlegała odrzuceniu, na zasadzie przywołanego wyżej art. 220 § 3 P.p.s.a.

14 Na koniec wskazać już tylko wypada, że na powyższe rozstrzygnięcie Sądu nie ma także wpływu pismo skarżącej z dnia 20 października 2008 r., w którym D. D. wyjaśnia, iż wniosła skargę do Sądu na skutek błędnego pisma Urzędu Gminy w L. Z wyjaśnień skarżącej wywieść można, iż w związku ze sprostowaniem omyłki przez Urząd Gminy w L., nie jest zamiarem skarżącej podtrzymywanie wniesionej skargi. Przyjmując więc nawet, że pismem z dnia 20 października 2008 r., skarżąca w istocie cofa swoją skargę, a zatem że zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania, nie zmienia to jednak faktu, iż wcześniej skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w zakreślonym przez Sąd terminie. Wobec tego, orzekając w sprawie w pierwszym rzędzie należało wziąć pod uwagę okoliczności skutkujące odrzucenie skargi, a nie umorzenie postępowania, co też Sąd orzekł w sentencji postanowienia.