Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 września 2006 r., II SA/Op 372/06

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 września 2006 r., II SA/Op 372/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. N. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi G. N. jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], stwierdzające niedopuszczalność wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A S.A. z siedzibą w W., pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji telefonii komórkowej, zlokalizowanej w K. przy ulicy [...].

3 Pismami z dnia 30 czerwca 2006 r. Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, a to w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

4 Skarżąca osobiście odebrała wezwania w dniu 6 lipca 2006 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Termin do dokonania czynności upłynął zatem w dniu 13 lipca 2006 r.

5 Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, skarżąca nie zastosowała się do wezwań.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 skargę należało odrzucić.

8 Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.

9 Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy p.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi.

10 Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzeń Sądu, a to nieuzupełnieniu braku formalnego skargi przez jej podpisanie oraz nieuiszczeniu wpisu od skargi.

11 W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać podpis strony. Natomiast zgodnie z art. 230 § 1 i 2 od skargi pobiera się wpis, który w niniejszej sprawie, według przepisu § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), jest wpisem stałym i wynosi 100 złotych.

12 Niezachowanie wymogów formalnych skargi oraz nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwanie skarżącego przez Sąd w wyznaczonym terminie, a w razie jego niezachowania – odrzucenie skargi na podstawie odpowiednio art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a. Przepisy te stanowią bowiem, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie usunięto w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3) oraz od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (art. 220 § 3).

13 Pisma Sądu o usunięcie braku formalnego skargi przez jej podpisanie, a także uiszczenie wpisu od skargi, zostały skutecznie doręczone skarżącej w dniu 6 lipca 2006 r. Wskazany przez Sąd siedmiodniowy termin upływał zatem w dniu 13 lipca 2006 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżąca nie zastosowała się do wezwania Sądu.

14 Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.