Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 listopada 2009 r., I SA/Ol 610/09

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 listopada 2009 r., I SA/Ol 610/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie uchwalenia budżetu miasta G. na 2009 rok oraz na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zmiany budżetu miasta na 2009 rok postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

3 Skarżący wniósł, na podstawie art. 50 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001r. Dz.U. nr 142, poz. 1591) o stwierdzenie wydania aktów prawa miejscowego z naruszeniem prawa.

4 W uzasadnieniu wskazał, że uchwały Rady Miejskiej nr XXVII/91/08 z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie uchwalenia budżetu Miasta na 2009 rok oraz nr XXX/14/09 z dnia 23 kwietnia 2009r. w sprawie zmiany budżetu miasta na 2009 rok naruszają jego interes prawny. Ponadto wskazał, że wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

5 Przepis art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.

6 Tym samym, z przepisu art. 101 ust 1 w/w ustawy o samorządzie gminnym wynika, że wniesienie przedmiotowej skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarżący działa w przekonaniu, iż został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie i na to się powołuje. O interesie prawnym w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. mówimy zaś wówczas, gdy ma on oparcie w przepisach prawa, co oznacza, że to przepis prawa decyduje czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny.

7 W tym kontekście wymaga rozważenia czy skarga I. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej jest dopuszczalna w świetle przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a.

8 Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest od wykazania związku pomiędzy chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem organu administracji. Istoty interesu prawnego należy bowiem upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną, na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym może domagać Się przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu ochrony jego praw lub obowiązków (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LEX, Warszawa 2009, s. 161)

9 Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 sierpnia 2007r., II OSK 1033/07 (LEX nr 384677) stwierdził, iż skarga uregulowana wart. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest przysługującym mieszkańcom gminy prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia organu gminy wydającego akt generalny z zakresu administracji publicznej.

10 Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, o powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przesądza zaś wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuacją prawną skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005r., I OSK 715/05, LEX nr 192482). Tym samym nawet możliwa sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu skarżącego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2008r., II SA/Wr 327/07, Wspólnota 2000/11/44). Dopiero naruszenie interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę organu gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Ponadto, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008r., sygn. akt SK 76/06, orzekł, iż art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, rozumiany w ten sposób, że umożliwia zaskarżanie aktów administracyjnych jedynie tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7 oraz art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

11 Skarżący w żaden sposób nie wskazał na naruszenie uchwałami Rady Miejskiej nr XXVII/91/08 z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie uchwalenia budżetu Miasta na 2009 rok oraz nr XXX/14/09 z dnia 23 kwietnia 2009r. w sprawie zmiany budżetu miasta na 2009 rok jego interesu prawnego. Nie wskazał on bowiem na konkretny interes prawny, a jedynie powołał się na konieczność usunięcia z obrotu prawnego uchwał niezgodnych z prawem.

12 Brak wskazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę powoduje, że taka skarga jest niedopuszczalna (por. postanowienie Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 8 maja 2008r., I OZ 318/08, LEX nr 494188). Ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż bez głębszej analizy prawnej nie ma najmniejszych wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona i już z samej jej treści wynika, że jest ona niedopuszczalna.

13 Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.