Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 września 2019 r., I SA/Ol 522/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 września 2019 r., I SA/Ol 522/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka, asesor WSA Katarzyna Górska,, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2019 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi K. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie jest postanowienie z dnia "[...]", którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

3 Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania:

4 K. M. wniósł do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług dla usług polegających na realizacji kompleksowej. indywidualnej zabudowy meblowej w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

5 W wyniku analizy wniosku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że do zaistniałego stanu faktycznego ma zastosowanie interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia "[...]", nr "[...]", w konsekwencji działając na podstawie art. 14b § 5a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), dalej: "O.p.", postanowieniem z dnia "[...]" stwierdził, że do stanu faktycznego ma zastosowanie interpretacja ogólna, w związku z czym wniosek jest bezprzedmiotowy.

6 Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu 27 maja 2019 r, a zatem 7 - dniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 3 czerwca 2019 r. Strona wniosła zażalenie na to postanowienie w dniu 6 czerwca 2019 r. Wskazując na brzmienie przepisów art. 236 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 14h O.p., organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia "[...]" stwierdził, ze wnioskodawca wniósł zażalenie po upływie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, co stanowiło podstawę do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia strona podniosła zarzut mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 121 § 2 O.p., tj. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez niezastosowanie art. 169 § 1 O.p., tj. zaniechanie wezwania do usunięcia ewidentnych braków podania, co w konsekwencji doprowadziło do odstąpienia od merytorycznego rozpatrzenia zażalenia.

8 Zdaniem skarżącego, organ uchybił treści przepisu art. 169 § 1 O.p. poprzez zaniechanie wezwania do usunięcia ewidentnego braku podania w postaci braku wniosku o przywrócenie terminu, czego skutkiem było naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych przejawiający się szczególnie w obowiązku udzielaniu wszelkich niezbędnych informacji oraz wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania. Taką właśnie informacją było powiadomienie o braku pisma w postaci wniosku o przywrócenie terminu oraz wezwanie do jego usunięcia pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia.

9 W ocenie strony, braki podania z art. 169 § 1 O.p. należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć istotnego elementu treści pisma, np. podpisu, uzasadnienia, precyzyjnego określenia żądania, daty, jak również pełnomocnictwa (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 753/16). Skoro brak pisma dotyczyć może pełnomocnictwa, nie ma żadnych przeciwwskazań, aby za brak pisma nie został uznany również brak wniosku o przywrócenie terminu, tym bardziej, że z treści zażalenia jasno wynikała wola skarżącego wzruszenia niekorzystnego rozstrzygnięcia, a uchybienie terminu było nieznaczne. Przesłanką przywrócenia terminu jest m.in. dokonanie spóźnionej czynności jednocześnie z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu. Warunek jednoczesnego dopełnienia spóźnionej czynności jest spełniony zarówno, gdy strona złożyła odrębny wniosek o przywrócenie uchybionego terminu i wraz z tym wnioskiem dopełniła spóźnionej czynności, gdy strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu w treści dopełnianej czynności, jak również gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu zawarła czynność, dla której określony był termin. W przedmiotowej sprawie w samym fakcie złożenia zażalenia na niekorzystne rozstrzygnięcie organu wyraźnie uwidoczniona została wola jednoczesnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu, zaś brak wyrażenia jest wprost należy traktować nie inaczej, jak tylko brak pisma unormowany w art. 169 § 1 O.p. (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 27/13). Pozostawienie bez rozpoznania zażalenia wyłącznie z powodu możliwego do uzupełnienia braku stanowi naruszenie postulatu prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności korzystnych dla strony.

10 W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

12 Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

13 Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").

14 Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

15 Sąd ocenił, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

16 Podstawą zaskarżonego postanowienia wydanego w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 14h O.p. było ustalenie, że strona uchybiła terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 23 maja 2019 r. o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego ma zastosowanie interpretacja ogólna, w związku z czym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest bezprzedmiotowy.

17 Sąd podzielił ocenę organu co do tego, że postanowienie z dnia "[...]"zostało doręczone stronie w dniu 27 maja 2019 r, a zatem 7 - dniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 3 czerwca 2019 r. Strona natomiast wniosła zażalenie na to postanowienie w dniu 6 czerwca 2019 r., a zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia wynikającego z przepisu art. 236 § 2 pkt 1 O.p. Stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 O.p. organ stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

18 Powyższego stanowiska organu o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia nie kwestionowała też strona, wskazując jedynie w skardze, że organ powinien wezwać ją w trybie art. 169 § 1 O.p. do usunięcia braku podania, jakim był brak wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W jej ocenie, w sytuacji, gdy z treści zażalenia jasno wynikała wola wzruszenia niekorzystnego rozstrzygnięcia, a uchybienie terminu było nieznaczne, organ powinien był zastosować tryb wezwania unormowany w art. 169 § 1 O.p.

19 Sąd nie uwzględnił powyższego stanowiska strony skarżącej, uznając zarzuty skargi za oczywiście bezzasadne.

20 Zdaniem Sądu, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie miał obowiązku wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia zażalenia poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W postanowieniu z dnia "[...]" o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego ma zastosowanie interpretacja ogólna, zostało zawarte pouczenie, z którego wynika, że zażalenie na to postanowienie należy wnieść w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Warunkiem skuteczności czynności procesowej, jaką jest wniesienie zażalenia, jest zachowanie ustawowego terminu. Niezależnie czy uchybienie terminu jest jednodniowe, czy też jednomiesięczne, powoduje identyczny skutek w postaci bezskuteczności środka zaskarżenia. Rozpatrzenie zażalenia wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2010, s. 926).

21 W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że zażalenie zostało przez wnioskodawcę złożone w dniu 6 czerwca 2019 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem ustawowego terminu określonego art. 236 § 2 pkt 1 O.p.

22 Składając zażalenie po terminie, wnioskodawca nie złożył przy tym ani wcześniej, ani jednocześnie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, co uzasadniało wydanie postanowienia stwierdzającego wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.).

23 Zgodnie z art. 162 § 1 i 2 O.p., aby uchybiony termin został stronie przewrócony muszą wystąpić łącznie cztery przesłanki:

24 1) zainteresowany musi złożyć wniosek o przywrócenie terminu,

25 2) wniosek ten winien być złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przeszkody do jego wniesienia,

26 3) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu należy dopełnić czynność, dla której był ustanowiony przywrócony termin,

27 4) uprawdopodobnić we wniosku o przywrócenie terminu brak swojej winy.

28 Wprawdzie w art. 162 O.p. przewidziana jest możliwość przywrócenia terminu, ale jest ona uwarunkowana prośbą zainteresowanego wniesioną w terminie, w której obowiązany jest on uprawdopodobnić, że uchybienie to nastąpiło nie z jego winy. Prośba ta nie może być wywodzona w sposób dorozumiany z samego faktu nieznacznego uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W niniejszej sprawie skarżący wniosku o przywrócenie terminu nie złożył, wobec czego oczywiście bezzasadny był zarzut naruszenia art. 169 § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p.

29 W przepisie art. 169 O.p. ustawodawca określa zasadę ograniczonego formalizmu w zakresie formy i treści podania. Przepis ten nakłada na organy podatkowe obowiązek podjęcia czynności w celu usunięcia braków formalnych. Należą do nich: niewskazanie adresu zamieszkania, siedziby, prowadzenia działalności, brak podpisu, pełnomocnictwa, określenia zarzutów, istotę i treść żądania, etc. Z całą pewnością nie stanowi braku formalnego zażalenia brak wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, o którym to środku strona została prawidłowo pouczona. Sprawa o przywrócenie terminu mogłaby stanowić odrębną sprawą administracyjną, o ile skarżący złożyłby wniosek o przywrócenie terminu, jednak w niniejszej sprawie taki wniosek nie został złożony.

30 Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem podatkowego prawa materialnego bądź z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.