Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 października 2021 r., I SA/Ol 493/21

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 października 2021 r., I SA/Ol 493/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D., J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2021 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako Kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta (dalej jako organ I instancji, Burmistrz) wydaną w stosunku do J. D. i J. D. (dalej jako strona, podatnicy, skarżący) w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2021 r.

3 Z akt sprawy i uzasadnienia decyzji Kolegium wynika, że organ I instancji ustalił skarżącym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2021 r. w kwocie 478 zł przyjmując do podstawy opodatkowania budynki mieszkalne o powierzchni 144,86 m2, budynki pozostałe o powierzchni 44,70 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 593 m2.

4 Organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 2, art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej jako u.p.o.l.), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm.).

5 Następnie wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów z dnia 13 listopada 2019 r. oraz informacji o działce i budynkach z dnia 1 marca 2021 r. wynika, że strona nabyła w dniu "[...]" października 2019 r. własność nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,0593 ha i sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe zabudowanej dwoma budynkami: mieszkalnym i budynkiem o funkcji transportu i łączności.

6 W dniu 6 listopada 2019 r. podatnicy złożyli informację podatkową, w której zadeklarowali do opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty pozostałe o powierzchni 449 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 132,87 m2 (w tym 26 m2 kondygnacji o wysokości od 1,40 do 2,20 m i 106,87 m2 powyżej 2,20 m) oraz budynki pozostałe - 44,70 m2.

7 Organ I instancji, wobec wątpliwości co do danych zawartych w ww. informacji podatkowej, postanowieniem z dnia "[...]" wezwał do korekty złożonej informacji poprzez wykazanie prawidłowej powierzchni działki nr "[...]" (593,00 m2) oraz o skorygowanie załącznika ZIN-1 poprzez wykazanie zgodnej z poz. 39 informacji powierzchni budynków mieszkalnych i ich części.

8 Z uwagi na niewypełnienie wezwania, organ przeprowadził w dniu 30 grudnia 2019 r. oględziny nieruchomości w celu ustalenia prawidłowej powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego (garażowego) poprzez dokonanie pomiarów powierzchni użytkowej. Z protokołu oględzin wynika, że dokonano pomiaru budynku pozostałego (garażu), która wyniosła 44,70 m2 natomiast na pomiar budynku mieszkalnego podatnicy nie wyrazili zgody. W tej sytuacji powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego została ustalona w oparciu o przedstawiony przez podatników operat szacunkowy (wycenę nieruchomości) sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego na potrzeby sprzedaży nieruchomości. Wynika z niego, że powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosi 144,86 m2 (powierzchni użytkowa kondygnacji podziemnej - 26,05 m2 (52,09 m2 x 50 %), parteru - 58,52 m2, I pietra - 60,29 m2).

9 Mając na uwadze powyższy stan faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz dokonał prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego za ww. nieruchomość, gdyż zarówno strona podmiotowa, jak i przedmiotowa zobowiązania jest zgodna z danymi wynikającymi z zebranego w sprawie materiału dowodowego.

10 Po pierwsze - w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom odwołania, nie doszło do rzekomego podwójnego opodatkowania gruntu zabudowanego budynkami. Jak wynika bowiem z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla gruntów - ich powierzchnia, a dla budynków - ich powierzchnia użytkowa. Oznacza to, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega odrębnie zarówno grunt, jak i budynek na nim posadowiony.

11 Po drugie - ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i podatkowych. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Domniemanie prawdziwości oraz zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone przez zaprzeczenie prawdziwości dokumentu lub przez udowodnienie, że oświadczenie organu zawarte w danym dokumencie urzędowym, wystawionym przez ten organ, nie jest zgodne z prawdą.

12 Po trzecie - określenie "budynku pozostałego" jako "budynku garażowego" a nie gospodarczego nie ma żadnego wpływu na wysokość podatku od nieruchomości, gdyż każdy budynek pozostały opodatkowany jest taką samą stawką (na rok 2021 wynosiła 4,90 zł za 1 m 2). Zauważono, że stawka za wszystkie budynki pozostałe usytuowane na działce (garaże, budynki gospodarcze i inaczej określane) opodatkowane są jednakową stawką podatku od nieruchomości (zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Szczytnie Nr XIII/96/2019 z dnia 26 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, która obowiązywała na rok 2021) i zmiana nazewnictwa nie zmieni wymiaru podatku od nieruchomości. Ponadto budynek ten w ewidencji gruntów i budynków widnieje, jako budynek transportu i łączności, co wg Klasyfikacji Środków Trwałych oznacza, że: rodzaj ten obejmuje budynki transportu i łączności, w tym m.in: (...) - budynki garaży i zadaszone parkingi.

13 Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zaskarżyli skarżący kwestionując zasadność podwójnego opodatkowania części nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym w świetle obowiązującej ustawy o zobowiązaniu podatkowym od posiadanej nieruchomości przez dany podmiot. W tym zakresie wnieśli o wystąpienie WSA w Olsztynie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym.

14 Dodatkowo wskazali, że zaskarżona decyzja dotyczy tego samego zagadnienia prawnego, które rozpoznawane było w 2020 r. przez WSA w Olsztynie w sprawie o sygn. akt I SA/OI 309/20.

15 W kolejnym piśmie skarżący poinformowali, że nie posiadają niezbędnego sprzętu do uczestniczenia w wokandzie przeprowadzanej na odległości.

16 W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W kolejnym piśmie wyrażając zgodę na uczestnictwo w rozprawie zdalnej.

17 Zarządzeniem z dnia 17 września 2021 r. Przewodniczący Wydziału stosownie do brzmienia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1842 ze zm.) uznając, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnych bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, zarządził, skierować sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

19 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd doszedł, bowiem do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

20 Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Kolegium ustalająca wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2021 r.

21 Wskazać należy, że istota sporu w niniejszym przypadku dotyczy możliwości opodatkowania gruntów pod budynkami.

22 Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

23 1) grunty;

24 2) budynki lub ich części;

25 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

26 W myśl art. 4

27 ust. 1 podstawę opodatkowania stanowi:

28 1) dla gruntów - powierzchnia;

29 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

30 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

31 ust. 2 powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

32 Mając na uwadze powyższe regulacje wskazać należy, że prawidłowo organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, że w niniejszym przypadku nie doszło do podwójnego opodatkowania gruntu zabudowanego budynkami, gdyż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają odrębnie zarówno grunt, jak i budynki na nim posadowione. Odnosząc się do treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wskazać należy, że zarówno grunty jak i budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przepis ten nie pozwala zatem na opodatkowanie tym podatkiem albo gruntów albo budynków. Opodatkowaniu podlegają bowiem zarówno grunty jak i budynki, jeśli oczywiście znajdują się na gruncie.

33 W ocenie Sądu o braku możliwości pomniejszenia powierzchni gruntu podlegającemu opodatkowaniu o powierzchnię budynku mieszkalnego lub gospodarczego posadowionego na tym gruncie świadczy także brzmienie art. 7 u.p.o.l. statuującego zwolnienia przedmiotowe od podatku od nieruchomości. W przepisie tym ujęto bowiem niektóre grunty, na których posadowione są określone budynki i budowle lub ich części, które zwalnia się od podatku od nieruchomości. W omawianej regulacji prawnej nie wymieniono jednak gruntów pod budynkami mieszkalnymi, jak również gruntów pod budynkami gospodarczymi, czy garażowymi.

34 W tych okolicznościach, za prawidłowe należało także uznać przyjęcie przez organy podatkowe do podstawy opodatkowania dla gruntu, będącego własnością skarżących, powierzchni 593 m2, która ustalona została w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

35 Wymaga bowiem podkreślenia, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w judykaturze, że na podstawie przywołanego przepisu organy podatkowe są związane danymi z ewidencji w zakresie wielkości gruntu, w sposób bezwzględny. Organy te nie są zatem uprawnione do ustalania powierzchni gruntu we własnym zakresie, czy też w oparciu o dane wskazywane przez podatnika w informacji podatkowej. Nie mają również obowiązku uwzględniać żadnych wniosków dowodowych podatników, którzy w postępowaniu podatkowym kwestionują powierzchnię gruntu ujawnioną w ewidencji. Wobec jednoznacznego nakazu uwzględnienia przy wymierzaniu podatku danych wynikających z ewidencji, takie żądania nie prowadzą bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 16 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 1600/17 oraz wyrok NSA z 20 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 755/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

36 Wskazać należy, że w niniejszym przypadku niekwestionowane są natomiast ustalenia organów podatkowych w zakresie powierzchni użytkowej przyjętej jako podstawa opodatkowania budynków. Ustalenia te nie budzą także zastrzeżeń Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wymaga przy tym zauważenia, że prowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w tym zakresie było uprawnione, skoro dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków obejmowały jedynie powierzchnię zabudowy tych budynków, a nie ich powierzchnię użytkową (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3240/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

37 Organ I instancji, a za nim organ odwoławczy, prawidłowo, więc wobec wątpliwości co do danych zawartych w informacji podatkowej złożonej przez skarżących, postanowieniem z dnia "[...]", wezwał ich do korekty złożonej informacji poprzez wykazanie prawidłowej powierzchni działki nr "[...]" oraz o skorygowanie załącznika ZIN-1 poprzez wykazanie zgodnej z poz. 39 informacji powierzchni budynków mieszkalnych i ich części. Z uwagi na niewypełnienie wezwania, organ przeprowadził w dniu 30 grudnia 2019 r. oględziny nieruchomości w celu ustalenia prawidłowej powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego (garażowego) poprzez dokonanie pomiarów powierzchni użytkowej. Z protokołu oględzin wynika, że dokonano pomiaru budynku pozostałego (garażu), która wyniosła 44,70 m2. Natomiast z uwagi na brak zgody skarżących na pomiar budynku mieszkalnego powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego została ustalona w oparciu o przedstawiony przez podatników operat szacunkowy (wycenę nieruchomości) sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego na potrzeby sprzedaży nieruchomości, z której wynika, że powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosi 144,86 m2 (powierzchni użytkowa kondygnacji podziemnej - 26,05 m2 (52,09 m2 x 50 %), parteru - 58,52 m2, I pietra - 60,29 m2).

38 Tym samym wskazać należy, że przy obliczaniu powierzchni użytkowej budynków prawidłowo uwzględniono zasady określone w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Przy czym jak właściwie oceniło Kolegium bez wpływu na wynik sprawy pozostają zaś zastrzeżenia strony co do określenia przez organ I instancji budynku pozostałego jako budynku garażowego a nie gospodarczego. Jak trafnie wskazało bowiem Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w świetle powołanej uchwały z dnia 26 listopada 2019 r., Nr XIII/96/2019 Rady Miejskiej w Szczytnie w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, która obowiązywała w 2021 r., wszystkie budynki pozostałe usytuowane na działce (garaże, budynki gospodarcze i inaczej określane) opodatkowane są jednakową stawką podatku od nieruchomości wynoszącą 4,90 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej.

39 Natomiast odnosząc się do wniosku skarżących o rozważenie skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego Sąd opierając się na zaprezentowanym powyżej stanowisku stwierdza, ż brak jest podstaw do uwzględnienia tegoż wniosku. W niniejszej sprawie nie wyłoniły się kwestie, które budziłyby wątpliwości interpretacyjne i których Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie mógłby samodzielnie rozstrzygnąć. Pytanie prawne nie może być zaś traktowane jako środek służący do usuwania wątpliwości skarżących co do wykładni przepisów, w sytuacji gdy Sąd nie dostrzega potrzeby kierowania pytania prawnego o zgodność tego przepisu z Konstytucją RP. Trybunał Konstytucyjny nie może też rozstrzygać wątpliwości prawnych związanych ze sprawowaniem przez sądy wymiaru sprawiedliwości.

40 Dodatkowo wskazać należy, że identyczne zarzuty były już oceniane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który prawomocnym wyrokiem z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/OI 309/20 nie podzielając ich, oddalił wniesioną przez skarżących skargę dotyczącą decyzji Kolegium w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2019 r.

41 Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).