Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 maja 2019 r., I SA/Ol 251/19

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 maja 2019 r., I SA/Ol 251/19

Sentencja

1 Dnia 14 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2019 roku sprawy ze skargi J.C. na uchwałę Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie budżetu miasta "[...]" na rok 2019 postanawia: 1/ odrzucić skargę, 2/ zwrócić stronie skarżącej ze środków finansowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Uzasadnienie

2 J.C. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w "[...]", w przedmiocie budżetu miasta "[...]" na rok 2019. Skarżący jest członkiem zarządu i członkiem założycielem Stowarzyszenia "[...]". Stowarzyszenie "[...]" prowadzi Dom Pomocy Społecznej "[...]".

3 W skardze skarżący zakwestionował zapisy uchwały budżetowej miasta, w dziale – Pomoc społeczna w pkt 1 - utrzymanie Domu Pomocy Społecznej "[...]".

4 W odpowiedzi na skargę Prezydent "[...]" wniósł o jej odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądy administracyjne są właściwe do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego.

7 Sąd uznał, iż skarżący nie spełnił wymogów poddania uchwały kontroli sądowej. Nie budzi wątpliwości fakt, że zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2019.506 t.j. z dnia 2019.03.15, dalej u.s.g.).

8 Skarga nie została wniesiona przez uprawniony do tego podmiot. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. określa podmioty uprawnione do skierowania skargi na akt organu samorządu terytorialnego, jako "każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej". Z powyższego należy wywodzić konieczność wykazania przez wnoszącego skargę, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza jego interes prawny, przez co trzeba rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu. Przy czym w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że interes prawny lub uprawnienie nie musi mieć podstawy wyłącznie w przepisach materialnych prawa administracyjnego, może to być także prawo cywilne lub prawo pracy. Istotne, by interes prawny wynikał z normy prawnej, opierał się na niej lub dał się z nią powiązać. Z normy prawnej wynikać może np. jakaś korzyść, której prawo pozwala oczekiwać, możność dążenia do jakiegoś skutku prawnego, możność obrony przed utratą już zdobytych uprawnień (vide wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Go 729/15).

9 W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realność charakteru interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego.

10 Skarżący jest członkiem zarządu i członkiem założycielem Stowarzyszenia "[...]". Nie prowadzi on, jako osoba fizyczna, Domu Pomocy Społecznej "[...]". W związku z tym nie posiada on legitymacji skargowej, gdyż kwestionowana uchwała nie narusza jego interesu prawnego.

11 Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, skarga podlega odrzuceniu.

12 Na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.