Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 lipca 2012 r., II SO/Ol 22/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 lipca 2012 r., II SO/Ol 22/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.Z. o zmianę w trybie art. 165 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie z wniosku A.Z. o wymierzenie Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w O. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia odrzucić wniosek.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II SO/Ol 22/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu wniosku A.Z. o wymierzenie Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w O. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił wniosek.

3 W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej od tego postanowienia, skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na ustanowieniu imiennie wskazanego adwokata. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2011 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił ustanowienia dla wnioskodawcy adwokata.

4 Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego przez skarżącego, postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r. Sąd odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na ustanowieniu adwokata. W uzasadnieniu podniesiono, że złożone

5 w sprawie oświadczenia skarżącego nie pozwalały na ocenę jego faktycznej sytuacji materialnej i zdolności finansowych. Skoro zaś nie przedstawił on informacji, które wskazywałyby w sposób nie budzący wątpliwości na te okoliczności, to rozpoznawany wniosek należało ocenić jako niezasadny, wobec niemożności przeprowadzenia pełnej analizy posiadanych przez stronę środków.

6 Zażalenie wniesione przez skarżącego na to postanowienie zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalone postanowieniem z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 178/12.

7 Następnie pismem z dnia 18 maja 2012 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 28 maja 2012 r., skarżący wniósł, na podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

8 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o zmianę "treści sentencji" m.in. postanowienia tut. Sądu z dnia 8 lutego 2012 r. Skarżący wskazał na zmianę okoliczności faktycznych, będących podstawą odmowy przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na ustanowieniu adwokata. W uzasadnieniu podniósł, że z uwagi na to, iż nie dano wiary przedłożonym przez niego dowodom i oświadczeniom, przedłożył nowe dowody w postaci dokumentów odpowiednich instytucji państwowych,

9 tj.: zaświadczenie z Urzędu Skarbowego w B. o dochodach skarżącego za 2011 r., zaświadczenie z tego Urzędu, że skarżący nie figuruje w ewidencji podatników podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu działów specjalnych produkcji rolnej i że nie figuruje w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą. W ocenie skarżącego wymienione zaświadczenia stanowią istotne dowody w sprawie, o które Sąd jednak nie wystąpił. Dodatkowo zwrócił uwagę, że ustanowienie na jego rzecz profesjonalnego pełnomocnika ma szczególne znaczenie, gdyż jego skargi zostały odrzucone lub oddalone przez sąd administracyjny, a sporządzenie skargi kasacyjnej od orzeczeń sądu objęte jest tzw. przymusem adwokackim. Z tego też względu, w ocenie skarżącego, od przyznania mu prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, uzależniona jest realizacja konstytucyjnego prawa do sądu.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

11 Skarżący złożył wniosek o zmianę "treści sentencji" wskazanego we wniosku postanowienia tut. Sądu na podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

12 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.).

13 W pierwszej kolejności należało ocenić, czy wniosek ten jest dopuszczalny. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone,

14 a nawet prawomocne. Należy jednak zważyć, że uchylenie lub zmiana prawomocnego postanowienia niekończącego postępowania w tymże trybie, wskutek zmiany okoliczności sprawy wchodzi w grę, jeżeli po pierwsze, doszło do zmiany podstawy faktycznej – a nie prawnej – wydanego rozstrzygnięcia, a po drugie, możliwość ta występuje tylko w toku postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej, dopóki nie zostanie ona prawomocnie zakończona.

15 Po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej nie jest dopuszczalne uchylenie lub zmiana na podstawie art. 165 P.p.s.a. postanowienia wydanego w toku tego postępowania (tak NSA w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt I GZ 2/06, ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 36). Wniosek o zmianę lub uchylenie takiego postanowienia wniesiony po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny (zob. J.P.Tarno, Prawo

16 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 429; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, (red.) prof. R. Hauser, prof. M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 571.; postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 336/08).

17 W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek o zmianę postanowienia z dnia 8 lutego 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w dniu 28 maja 2012 r., czyli już po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie. Postanowieniem z dnia

18 26 października 2011 r. Sąd odrzucił wniesiony w sprawie wniosek, a postanowienie to jest prawomocne od dnia 25 kwietnia 2012 r., co zostało stwierdzone postanowieniem z dnia

19 11 maja 2012 r.

20 Skoro wniosek skarżącego o zmianę postanowienia w trybie art. 165 P.p.s.a. został złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania głównego w sprawie, to podlega on odrzuceniu jako niedopuszczalny.

21 Mając powyższe na względzie orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.