Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 października 2016 r., II SAB/Ol 62/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 października 2016 r., II SAB/Ol 62/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant : specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wójta w realizacji obowiązku zapewnienia dowozu ucznia do szkoły postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zasądzić od Wójta na rzecz skarżącego M. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, w której zarzucił Gminie A niewywiązywanie się z obowiązku dowozu niepełnosprawnego dziecka do szkoły z miejsca zamieszkania zgodnie z art. 17 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r., poz. 2156 ze zm.).

3 W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.

4 Organ podniósł, że Gmina nie kwestionuje uprawnienia rodziców B. P. do żądania zwrotu kosztów ponoszonych w związku z zapewnieniem we własnym zakresie dowożenia i opieki ich niepełnosprawnego syna do szkoły zapewniającej mu w pełnym zakresie realizację potrzeby kształcenia specjalnego, czy też przysługującego im z mocy prawa zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły. Jednak osią sporu – w ocenie organu – jest całkowity brak woli ze strony skarżących, aby w drodze wzajemnego porozumienia ustalić zarówno podmiot realizujący transport ucznia oraz warunki zwrotu kosztów dowozu.

5 Na rozprawie w dniu 25 października 2016 r. skarżący wskazał, że w jego ocenie obowiązek dowożenia jego dziecka do szkoły, będzie spełniony, jeżeli Gmina sama będzie dowoziła dziecko do szkoły samochodem osobowym lub zwróci koszty dowozu dziecka przez rodzica, z tym, że stawka za 1 km przejazdu musiałaby wynosić około 2 złotych, z uwagi na tragiczny stan drogi.

6 Pełnomocnik organu z kolei wskazał, że widzi możliwość porozumienia w kwestii dowożenia dziecka do szkoły.

7 Następnie wskutek dojścia do porozumienia odnoście do wysokości zwrotu kosztów dowodu dziecka do szkoły przez jego rodziców, skarżący oświadczył, że cofa skargę.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

9 Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.

10 W niniejszej sprawie, skarżący w dniu 25 października 2016 r. na rozprawie przed tut. Sądem, na skutek dojścia do porozumienia z Gminą A w kwestii dowozu niepełnosprawnego dziecka do szkoły i rozliczenia kosztów z tym związanych, cofnął wniesioną skargę.

11 Sąd kontrolując sprawę nie stwierdził istnienia okoliczności, o których mowa

12 w cytowanym wyżej art. 60.

13 Uwzględniając powyższe, Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i skuteczne. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt. 1 sentencji postanowienia, umorzył postępowanie.

14 Dalej wskazać należy, że stosownie do art. 201 § 1 i 2 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. W razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2, przepis art. 206 stosuje się odpowiednio. Sąd uznał, że w sprawie niniejszej organ w istocie po wniesieniu skargi podjął czynności niezbędne do załatwienia sprawy i przyjął, że organ uwzględnił skargę po jej wniesieniu w trybie art. 54 § p.p.s.a. Skutkowało to koniecznością zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.