Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 maja 2007 r., II SA/Ol 556/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 maja 2007 r., II SA/Ol 556/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. C. i P. C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wybudowania wiaty I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Uzasadnienie

2 M. i P. C. 2 czerwca 2006 roku zgłosili zamiar przystąpienia z dniem 2 lipca 2006 roku do budowy wiaty o powierzchni zabudowy 24 m2 na działce nr "[...]" w S. gm. S., położonej przy brzegu jeziora "[...]".

3 Starosta decyzją z dnia "[...]" czerwca 2006 roku, znak "[...]" wniósł sprzeciw w sprawie budowy przedmiotowej wiaty podnosząc, że jezioro "[...]" jest objęte "Obszarem Chronionego Krajobrazu "[...]". Zgodnie z rozporządzeniem nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" listopada 2005 roku w sprawie obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa, na tym obszarze zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od brzegów jezior (§ 4 ust. 1 pkt 8). Wiata objęta zgłoszeniem zlokalizowana jest w odległości około 25 m od brzegu jeziora "[...]", co narusza wskazany przepis.

4 Od powyższej decyzji M. i P. C. wnieśli odwołanie wskazując, że wiata objęta zgłoszeniem ma zostać wybudowana na działce nr "[...]", która leży poza Obszarem Chronionym Krajobrazu "[...]".

5 Wojewoda decyzją z dnia "[...]", znak "[...]" utrzymał w mocy decyzją organu I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z mapą Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" całe jezioro "[...]" jest objęte obszarem chronionego krajobrazu. W § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" listopada 2005 roku w sprawie obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa wprowadzono zakaz lokalizacji obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek i jezior z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zgłoszony przez skarżących zamiar budowy wiaty w odległości 25 m od brzegu jeziora "[...]" narusza przepis rozporządzenia.

6 Ponadto organ wyjaśnił, że Obszar Chronionego Krajobrazu "[...]" obejmuje całą linię brzegową jeziora "[...]", również sąsiadującą z działką skarżących.

7 Na powyższą decyzję M. i P. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W skardze podnieśli, że rozporządzenie nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" listopada 2005 roku (Dz.Urz. Województwa "[...]") w sprawie obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa nie zostało uzgodnione z radami gmin, w tym z Radą Gminy. Zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 3 Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody, projekt rozporządzenia w sprawie wytyczenia lub powiększenia obszaru chronionego krajobrazu wymaga uzgodnienia z właściwą miejscowo radą gminy. Przedmiotowe rozporządzenie określa nazwę obszaru, przebieg granicy, sprawującego nadzór oraz wprowadza zakazy dla całego obszaru chronionego krajobrazu. W ocenie skarżących, jest rozporządzeniem wyznaczającym obszar chronionego krajobrazu, a zatem podlegało obowiązkowi uzgodnienia z właściwymi radami gmin.

8 Ponadto, zdaniem skarżących, rozporządzenie narusza art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Obszar Chronionego Krajobrazu "[...]" został powołany rozporządzeniem nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" kwietnia 2003 roku w sprawie wprowadzania obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa (Dz.Urz. Województwa z 2003 r. "[...]"). Rozporządzenie nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" listopada 2005 roku reguluje zagadnienia tożsame z przedmiotem regulacji rozporządzenia Wojewody z dnia "[...]" kwietnia 2003 roku. Należy zatem uznać, że uchyla ono poprzednie rozporządzenie pomimo braku wyraźnej klauzuli derogacyjnej.

9 Skarżący podnieśli również, że niedostępna jest mapa, na podstawie której Wojewoda uznał, iż linia brzegowa jeziora "[...]" w całości objęta jest obszarem chronionego krajobrazu. Dostępny jest jedynie na stronach internetu opis przebiegu granicy Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]", w którym nie ma mowy o tym, że całe jezior "[...]" zostało objęte ochroną.

10 W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, że wyrokiem z dnia 4 lipca 2006 roku, sygn. akt II SA/Ol 121/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność rozporządzenia nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" listopada 2005 roku. Jednakże wyrok ten nie jest prawomocny, gdyż w dniu 1 września 2006 roku została wniesiona przez Wojewodę skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

11 Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007 roku, II OSK 1589/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Wojewody od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 lipca 2006 roku, sygn. akt II SA/Ol 121/06.

12 Na rozprawie w dniu 8 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowił dopuścić dowód z akt o sygn. II SA/Ol 121/06.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

14 Stosownie do art. 3 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Decyzja taka jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 cyt. ustawy.

15 W przedmiotowej sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia takiego naruszenia.

16 Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia "[...]", znak "[...]", i decyzja ją poprzedzająca, w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy wiaty przez M. i P. C. na działce nr "[...]" w S. gm. S., położonej przy brzegu jeziora "[...]" , zostały wydane na podstawie rozporządzenia nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" listopada 2005 roku (Dz.Urz. Województwa z 2005 r., "[...]") w sprawie obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa. Prawomocnym wyrokiem z dnia 4 lipca 2006 roku, sygn. akt II SA/Ol 121/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność powyższego rozporządzenia, gdyż rozporządzenie to naruszało przepisy Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz. 880 ze zm.). Waga stwierdzonych przez Sąd naruszeń prawa miała charakter istotny i przesądziła o konieczności stwierdzenia nieważności rozporządzenia.

17 W ocenie Sądu sytuacja, gdy rozporządzenie wojewody, stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia administracyjnego, okazało się niezgodne z ustawą i w związku z tym została stwierdzona jego nieważność, oznacza, że rozstrzygnięcie administracyjne zostało wydane z naruszeniem określonych przepisów prawa rangi ustawowej. Kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności

18 z prawem w rozumieniu art. 184 Konstytucji RP z 1997 roku i art. 1 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) obejmuje ocenę zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego co do zgodności

19 z przepisami prawa, które mają zastosowanie w danej sprawie administracyjnej. Wydanie aktu administracyjnego z powołaniem się na przepisy rozporządzenia, którego w późniejszym czasie została stwierdzona nieważność z powodu niezgodności

20 z ustawą, oznacza wydanie aktu z naruszeniem przepisów. Stwierdzenie nieważności danego aktu jest instytucją działającą z mocą wsteczną znoszącą wszelkie skutki prawne powstałe od samego początku wydania wadliwego aktu. W takim wypadku

21 w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia do sądu jest decyzja lub postanowienie, zachodzą podstawy do stwierdzenia naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy bowiem pamiętać, że "nie można (...) naruszenia prawa ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji.

22 W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w toku wydawania decyzji. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw wznowienia postępowania" (wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2006 roku, I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 39).

23 W przedmiotowej sprawie decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu o przepisy prawa materialnego niezgodne z ustawą. W wyroku z dnia 16 grudnia 2005 roku (I FSK 395/05, niepubl.) NSA stwierdził, że jeżeli jakiś akt indywidualny nie znajduje oparcia w prawie materialnym niesprzecznym z Konstytucją i ustawami, to znaczy, że jest wydany z naruszeniem prawa materialnego. Natomiast brak normy prawa materialnego zgodnej z Konstytucją i ustawami nie pozwala na akceptację aktu indywidualnego, który nie znajduje oparcia w niewadliwym prawie.

24 Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z powodu wydania ich z naruszeniem przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy oraz na mocy art. 152 powyższej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.