Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2018 r., II SA/Ol 146/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2018 r., II SA/Ol 146/18

Sentencja

1 Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M.S. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S.T. na decyzję Wojewody "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zmiany imion, nazwiska i nazwiska rodowego postanawia: 1) przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie radcy prawnemu M.S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej; 2) odmówić uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie

2 Radca prawny M.S. została w niniejszej sprawie ustanowiona na zasadzie prawa pomocy pełnomocnikiem skarżącej.

3 Oddalając skargę, Sąd przyznał jej wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną

4 z urzędu w kwocie 240 zł, powiększonej o należny podatek VAT.

5 Dnia 16 sierpnia 2018 r. nadała ona do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

6 w wysokości:

7 - "180 zł powiększone o podatek VAT tytułem należnej opłaty - 120 zł powiększonej

8 do 150 %,

9 - 23,4 zł tytułem zwrotu kosztów korespondencji kierowanej do skarżącej (dwa listy polecone za potwierdzeniem odbioru z zawiadomieniem o terminie rozpraw i prośbą

10 o kontakt oraz jeden list polecony z informacją o wyroku i prośbą o kontakt)

11 - 5,20 zł tytułem zwrotu kosztów wysłania listu poleconego do tut. Sądu zawierającego opinię prawną".

12 We wniosku zawarte zostało oświadczenie, iż koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte w całości ani w części.

13 Postulat podwyższenia opłaty wnioskodawczyni uzasadniła nakładem pracy. Wskazała, iż wystąpiła o uzasadnienie wyroku, a po jego doręczeniu poświęciła pół dnia na analizę akt sprawy i sporządzenie opinii, która została wykonana w staranny i przejrzysty sposób, tak aby była zrozumiała dla skarżącej. Podniosła, iż kwota 120 zł nie odzwierciedla rzeczywistego nakładu pracy i ma charakter wręcz jedynie symboliczny.

14 Podstawą rozpatrzenia wniosku jest art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -

15 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) stanowiący, iż wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych

16 w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

17 i udokumentowanych wydatków.

18 Stosownie do § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz niezbędne

19 i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu.

20 Zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej

21 w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem:

22 1) nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach

23 i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

24 2) wartości przedmiotu sprawy;

25 3) wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

26 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania

27 i obszerności.

28 Opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów

29 i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).

30 Według § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, opłata za sporządzenie opinii

31 o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, wynosi 50 % opłaty określonej w pkt 1, jednak nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma opłata określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, w wysokości 240 zł.

32 Mając na uwadze powyższe uznano, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia za sporządzenie opinii

33 o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł netto (240 zł

34 x 50 %), powiększonej o należny podatek VAT.

35 W rozpatrywanym przypadku trudno zgodzić się z tym, że nakład pracy pełnomocnika uzasadnia podwyższenie opłaty, ponieważ wyszczególnione przez niego czynności nie odbiegają od standardowych.

36 Nie stwierdzono też podstaw do przyznania zwrotu poniesionych przezeń kosztów wysyłki listów poleconych do skarżącej i sądu. Użyte w § 2 pkt 2 rozporządzenia pojęcie niezbędnych wydatków nie zostało sprecyzowane. W orzecznictwie funkcjonuje pogląd, że nie wszystkie wydatki podlegają zwrotowi. Część z nich rekompensowana jest już bowiem w ramach przyznanego pełnomocnikowi wynagrodzenia, mimo iż granica pomiędzy wydatkami, które powinny być wynagrodzone w ten sposób, a tymi, które wymagają "odrębnego" zwrotu, postrzegana jest dość płynnie (P. Zaborniak [w:] W. Maciejko,

37 M. Rojewski, P. Zaborniak, Zarys metodyki pracy referendarza sądowego, Warszawa 2009, s. 270-271 i przywołane tam orzecznictwo). Za wydatki, których źródłem pokrycia powinno być wynagrodzenie, uznać można zwykle występujące przy okazji procesu sądowego wydatki drobne, a takimi właśnie są koszty korespondencji (por. np. postanowienie NSA z 13 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 31/12; z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OZ 40/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).

38 Przedstawione stanowisko jest analogiczne do zajętego przez skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wyrażonego przyznaniem za udzielenie pomocy prawnej w pierwszej instancji wynagrodzenia w stawce podstawowej w sytuacji, w której radca prawny postulowała przyznanie kosztów tej pomocy "z uwzględnieniem dotychczasowego wkładu pracy (zapoznanie się z aktami sprawy z wykonaniem ich fotokopii, analiza stanu prawnego, udział w rozprawie (...), korespondencja do skarżącej) oraz zwrot poniesionych kosztów na korespondencję do skarżącej 15,60 zł" (k. 304 akt).

39 Wobec powyższego, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.