Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 września 2016 r., II SA/Ol 1019/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 września 2016 r., II SA/Ol 1019/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2016 r. wniosku K. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. P. na orzeczenie nr 6 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 6 czerwca 2016 r. w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Uzasadnienie

2 Orzeczeniem nr "[...]" z dnia "[...]" r., Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]" r. o uznaniu asp. K. P. za winnego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzeniu mu kary nagany.

3 Orzeczenie to doręczone zostało na adres skarżącego, do rąk jego pełnoletniej córki D. P. w dniu 24 czerwca 2016 r.

4 W dniu 25 lipca 2016 r. K. P. sporządził skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i nadał ją w placówce pocztowej w dniu 28 lipca 2016 r.

5 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Wskazał, że orzeczenie doręczone zostało w dniu 24 czerwca 2016 r. pełnoletniej córce skarżącego i zawierało pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 25 lipca 2016 r.

6 Odpowiedź na skargę doręczona została skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2016 r.

7 W dniu 25 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Oświadczył, że był przekonany o zachowaniu terminu. Wyjaśnił, że w dniu 14 lipca 2016 r., gdy wrócił wieczorem ze służby zadzwoniła do niego córka D. P. i powiedziała mu, że zaraz przyjedzie, aby oddać mu list, który odebrała od listonosza, gdy zajechała do domu. Córka zapewniała go, że list odebrała 28 czerwca 2016 r., gdyż kojarzyła to z faktem, że tego dnia była na wizycie kontrolnej ze swoim 3-tygodniowym synkiem i przyjechała do domu przy ul. "[..]". Skarżący podał, że z ulgą przyjął, że ma na napisanie skargi całe dwa tygodnie. W przekonaniu takim pozostawał do dnia 18 sierpnia 2016r., tj. do dnia doręczenia odpowiedzi na skargę. Udokumentował, że jego córka w dniu 1 czerwca 2016 r. urodziła dziecko. W ocenie strony okoliczność ta miała decydujący wpływ na to, że córka nie przekazała mu przesyłki i w ogóle o niej zapomniała. Argumentował, że był to trudny okres w jej życiu, ciężki poród zakończony cesarskim cięciem, a następnie bezskuteczne próby karmienia dziecka piersią, wywołały u niej poporodowe stany depresyjne. Podał, że na przełomie czerwca i lipca córka częściej bywała z dzieckiem w domu na ul. "[...]" ze względu na pomoc rodziny w opiece nad dzieckiem, niż w mieszkaniu partnera, który często przebywał na delegacjach. Wskazał, że w dniach 24 i 28 czerwca 2016 r. miał całodzienną służbę. Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącego, wskazują na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podkreślił, że córka nieświadomie wprowadziła go w błąd. Zapewnił, że córka nie mieszka z nimi i trudno przyjąć, że przesyłka została prawidłowo doręczona, gdyż nie jest ich domownikiem. Do wniosku skarżący załączył oświadczenie córki potwierdzające wskazane okoliczności.

8 Pismem z dnia 5 września 2016 r. organ wniósł o odrzucenie wniosku

9 o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zauważył, że z wnioskiem takim należy wystąpić w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminowi. Wskazał, że skarżący nie wykazał kiedy nastąpiło ustanie przyczyny uchybienia terminowi, jedynie podał dzień 18 sierpnia 2016 r. jako termin dowiedzenia się o wniesieniu skargi po upływie ustawowego terminu. Podniósł, że z wniosku o przywrócenie terminu należy domniemywać, że o korespondencji od organu odwoławczego skarżący dowiedział się w dniu 14 lipca 2016 r., czyli w terminie do wniesienia skargi.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

11 Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako; p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

12 Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i § 2 cytowanej ustawy, pismo z wnioskiem

13 o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana,

14 w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym, wnoszący o przywrócenie terminu, jest zobowiązany uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

15 W związku z powyższym, przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu.

16 Analizując spełnienie pierwszego z wymienionych warunków Sąd uwzględnił, że skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jak podał, w dniu 18 sierpnia 2016 r. Z przedmiotowym wnioskiem wystąpił zaś w dniu 25 sierpnia 2016 r. (data nadania pocztowego). W związku z tym należało przyjąć, że skarżący zachował termin wskazany w art. 87 § 1 p.p.s.a. do złożenia wniosku. Zważyć należy bowiem, iż zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą termin ten należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o uchybieniu terminu (tak: NSA w postanowieniu z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OZ 779/10, publ. w LEX nr 663839). W niniejszej sprawie skarżący sprecyzował zaś swój zamiar w zakreślonym 7-dniowym terminie.

17 Nie można jednak uznać, że uchybienie przez skarżącego terminowi do wniesienia skargi było przez niego niezawinione. Z wyjaśnień skarżącego wynika bezspornie, że jego córka, która podjęła adresowaną do strony korespondencję, jest pełnoletnia i w czerwcu,

18 i lipcu przebywała w domu skarżącego ze względu na pomoc rodziny przy opiece nad noworodkiem. Można więc ją było uznać za dorosłego domownika. Z przedstawionych okoliczności faktycznych wynika też, że córka podjęła korespondencję z zamiarem przekazania jej skarżącemu, co też uczyniła w dniu 14 lipca 2016 r. Okoliczność, że córka błędnie zapamiętała i przekazała skarżącemu datę doręczenia przesyłki, nie może przemawiać na jego korzyść. Skoro skarżący miał świadomość, że córka przeżywa trudny okres, to mógł się upewnić w organie o terminie doręczenia zaskarżonego orzeczenia lub nie zwlekać z nadaniem skargi w ostatnim dniu domniemanego terminu.

19 Podnieść należy, nawiązując do wypracowanych i utrwalonych poglądów doktryny i judykatury, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, a jedyną możliwością jego przywrócenia jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że dokonanie czynności procesowej w terminie, nie było możliwe z powodu obiektywnej przeszkody, której przy zachowaniu należytej staranności nie dało się ominąć. Oznacza to, że strona mimo starań nie mogła dokonać czynności w terminie. Strona zatem musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (tak też WSA w Gliwicach w post. Z dnia 20.10.2004r. sygn. akt IV SA/GL 647/04). Podkreślić należy, że termin może być przywrócony tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. W warunkach rozpoznawanej sprawy nie można stwierdzić wystąpienia tego typu okoliczności.

20 Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi spowodowane było okolicznościami niezawinionymi przez niego.

21 W tym stanie rzeczy, należało postanowić jak w sentencji.