Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 sierpnia 2014 r., I SAB/Lu 2/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 sierpnia 2014 r., I SAB/Lu 2/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 20 lutego 2012 r. w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia - odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. H. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 20 lutego 2012 r. Postanowienie to jest prawomocne od dnia 18 marca 2014 r.

3 Postanowieniem z dnia 31 marca 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu na jego wniosek z dnia 20 lutego 2014 r. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

4 W dniu 12 czerwca 2014 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczeniu adwokata S. F. do prowadzenia sprawy niniejszej.

5 W dniu 6 czerwca 2014 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy, a następnie w dniu 12 czerwca 2014 r. poinformował Sąd o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, na wezwanie przedstawił również dowód doręczenia sporządzonej opinii. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. pełnomocnikowi przyznano wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

6 W dniu 1 lipca 2014 r. do tutejszego Sądu wpłynęło kolejne pismo Okręgowej Rady Adwokackiej, z którego wynika, że w związku z pismem J. H. z dnia 22 czerwca 2014 r., w miejsce dotychczasowego pełnomocnika adwokata S. F. został ustanowiony nowy, w osobie adwokata A. Z..

7 Adwokat A. Z. po zapoznaniu się w dniu 9 lipca 2014 r. z aktami sprawy, złożył w dniu 31 lipca 2014 r. pismo, w którym poinformował, że sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie, o czym powiadomił skarżącego.

8 Pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w L. poinformowała tutejszy Sąd, że w związku z pismem J. H. z dnia 30 lipca 2014 r., do świadczenia skarżącemu pomocy prawnej w sprawie niniejszej, wyznaczyła kolejnego adwokata – B. K..

9 Dnia 20 sierpnia 2014 r. adwokat B. K. złożyła skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wyjaśniła, że o wyznaczeniu przez Okręgową Radę Adwokacką do prowadzenia niniejszej sprawy, została zawiadomiona w dniu 13 sierpnia 2014 r. listem poleconym.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

11 Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), spóźniony lub z mocy prawa niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

12 Niedopuszczalny jest m.in. wniosek o przywrócenie terminu, który nie podlega przywróceniu, np. wniosek o przywrócenie terminu prawa materialnego lub określonej fazy postępowania (zob. "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego" B. Dauter, Warszawa 2012 s. 292).

13 W sprawie niniejszej postanowieniem z dnia z dnia 30 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. H. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 20 lutego 2012 r.

14 Postanowieniem z dnia 31 marca 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

15 Pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. adwokat ustanowiony z urzędu poinformował tutejszy Sąd o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, złożył również dowód jej doręczenia skarżącemu. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. pełnomocnikowi przyznano wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

16 Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że etap postępowania sądowego związany z możliwością zaskarżenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2014 r. został zamknięty i nie ma prawnej możliwości powrotu do niego poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

17 Stanowisko takie znajduje oparcie w akceptowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądzie, że "Jeżeli pełnomocnik odmawia sporządzenia skargi kasacyjnej, bo uważa jej wniesienie za bezzasadne, o czym informuje stronę, przedstawiając jej stosowną opinię, to należy to uznać za rezygnację strony z wniesienia skargi kasacyjnej, jako, że nie ma ona zdolności postulacyjnej w tym zakresie (wyrok NSA z 17 maja 2010 r., I OZ 356/10, LexPolonika nr 2362474) (zob. "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego" B. Dauter, Warszawa 2012 s. 734).

18 Podkreślić należy, że przyjęcie odmiennej koncepcji oznaczałoby, że wypowiedzenie przez niezadowoloną ze sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stronę pełnomocnictwa, otwierałoby niejako po raz kolejny możliwość zaskarżenia rozstrzygnięcia wydanego przez sąd pierwszej instancji, przez kolejnego ustanowionego w drodze przyznania prawa pomocy pełnomocnika. Możliwość taka, w ocenie Sądu, stanowiłaby przekroczenie przysługującego stronie prawa do sądu.

19 Należy podkreślić, że prawo dostępu do sądu nie jest prawem absolutnym, które musi zostać w każdym jednostkowym przypadku zrealizowane za każdą cenę. Europejski Trybunał Praw Człowieka w orzecznictwie podkreślał, że podlega ono uprawnionym ograniczeniom: terminom ustawowym, okresom przedawnienia, zabezpieczeniom kosztów, regulacjom dotyczącym nieletnich lub osób umysłowo chorych (sprawa Związek Nauczycielstwa Polskiego przeciwko Polsce, wyrok ETPC z dnia 21 września 2004 r., skarga nr 42049/98). Podobnie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 10 maja 2000 r. stwierdził, iż nie istnieje bezwzględne i absolutne prawo do sądu, które nie podlegałoby jakimkolwiek ograniczeniom i które w konsekwencji stwarzałoby uprawnionemu nieograniczoną możliwość ochrony praw na drodze sądowej. Ograniczenie prawa do sądu może być konieczne ze względu na inne wartości powszechnie szanowane w państwie prawnym, w szczególności bezpieczeństwo prawne, zasadę legalizmu bądź zaufanie do prawa (wyroki TK z dnia 10 maja 2000 r., K 21/99, OTK ZU 2000/4/109) (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OZ 673/14 dostępne: https://cbois.nsa.gov.pl)

20 Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.