Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2005 r., I SA/Lu 88/05

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 września 2005 r., I SA/Lu 88/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz (spr.),, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant asyst. Monika Bartmińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2005 roku sprawy ze skargi D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania D. L. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] Nr [...], uchylającej – w wyniku wznowienia postępowania – własną decyzję ostateczną z dnia [...] Nr [...] ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne na 2003 r. i określającą łączne zobowiązanie pieniężne za ten okres w kwocie 3.128,67 zł oraz wskazujące terminy uiszczenia poszczególnych rat tego zobowiązania, uchyliło decyzję organu I instancji w części wskazującej wysokość i terminy uiszczenia rat, ustalając termin płatności zobowiązania po upływie 14 dni od daty doręczenia decyzji; w pozostałej części utrzymało decyzję w mocy.

3 W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że organ I instancji decyzją z dnia [...] ustalił D. L. łączne zobowiązanie pieniężne na 2003 r. w tym podatek rolny w kwocie 60,00 zł oraz podatek od nieruchomości w wysokości 1.327,20 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto grunty rolne o pow. 0,40 ha, natomiast podatkiem od nieruchomości objęto: budynki mieszkalne o pow. 245,00 m2, budynku służące działalności gospodarczej o pow. 41,60 m2, budynki pozostałe o pow. 148 m2 oraz grunty związane z prowadzoną działalnością o pow. 1.100,00 m2. W skład opodatkowanych w/w decyzją, oprócz nieruchomości położonych we wsi B. gruntów i budynków ujętych w złożonym przez podatnika wykazie nieruchomości z dnia 5 listopada 2002 r. weszły również nieruchomości zawarte w wykazie nieruchomości z dnia 14 grudnia 2001 r., tj. położone we wsi W. budynki mieszkalne o pow. 65,00 m2, budynki służące działalności gospodarczej o pow. 5 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 500 m2.

4 Po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 2 września 2003 r. organ podatkowy decyzją z dnia [...] uchylił w całości swą ostateczną decyzję z dnia [...] i określił D. L. wysokość łącznego zobowiązania za 2003 r. w kwocie 3.128,67 zł, w tym podatek rolny w kwocie 7,50 zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie 3.121,17 zł.

5 W odwołaniu od tej decyzji podatnik stwierdził, że nie odzwierciedla ona sposobu wykorzystywania w 2003 r. gruntów i budynków. Podniósł, że nieruchomość zakupiona została dla celów mieszkaniowych, zakupu dokonał "prywatnie, a nie na firmę". Wyjaśnił, że tylko część działki przeznaczona jest na działalność gospodarczą. Przeprowadzoną przez biegłego sądowego inwentaryzację określił, jako wykonaną w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistości. Zarzucił jej jednak, iż nie zaznaczono w niej rosnących w ogrodzie drzew warzywnych, powierzchni na której składowane są materiały budowlane (ok. 120 m2) oraz zakwestionował podaną wielkość pomieszczeń gospodarczych nieużytkowanych.

6 Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że ustalenia powierzchni oraz przeznaczenia należących do podatnika budynków dokonane zostały na podstawie inwentaryzacji przeprowadzonej przez biegłego sądowego sporządzonej przy udziale skarżącego.

7 Powierzchnia należących do skarżącego gruntów została ustalona na podstawie wypisu z rejestru gruntów.

8 Jako adres siedziby prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, której przedmiotem jest handel artykułami przemysłowymi, budowlanymi, spożywczymi oraz dystrybucja gazu płynnego propan-butan, stacja Auto-Gaz, usługi remontowe w treści wpisu do ewidencji gruntów i budynków podano: B.

9 Powołując się na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), organ odwoławczy wyjaśnił, że w stanie faktycznym sprawy, potwierdzonym opinią biegłego, organ I instancji zgodnie z przepisami prawa uznał, że zakupione 10 października 2002 r. grunty o pow. 4.500 m2, położone we wsi B. oraz posadowiony na tej nieruchomości budynek gospodarczy o pow. 138,01 m2 podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stwierdził ponadto, że nie ma znaczenia fakt, iż nie wszystkie pomieszczenia budynku gospodarczego wykorzystywane są przez podatnika do działalności gospodarczej, ponieważ znajdują się one w posiadaniu przedsiębiorcy, a z opinii biegłego nie wynika, by stan techniczny tych pomieszczeń uniemożliwiał ich wykorzystanie do celów prowadzonej działalności gospodarczej.

10 Wyjaśniając szczegółowo podstawę opodatkowania należących do skarżącego gruntów i budynków, w związku z przyjętymi stawkami, przyjętymi w uchwale z dnia 6 grudnia 2002 r. Nr [...] Rady Gminy W. oraz podstawę opodatkowania objętych decyzją gruntów rolnych, Kolegium stwierdziło, że podatek od nieruchomości został ustalony w decyzji zasadnie i we właściwej wysokości.

11 Uchylając decyzję organu I instancji w zakresie rozłożenia na raty i ustalonych terminów płatności rat i orzekając w tej części, Kolegium wskazało, że zobowiązanie podatkowe jest wymagalne w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji Kolegium Odwoławczego.

12 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podtrzymuje zarzuty wskazane w odwołaniu odnośnie zawyżenia podatku. Zdaniem skarżącego biegły dokonał błędnej analizy co do stanu technicznego budynków oraz błędnej inwentaryzacji budynków, zaś organy podatkowe nie dokonały analizy dokumentów z kontroli (oględzin) przeprowadzonej przez pracowników gminy. Ponadto skarżący podnosi, że stan techniczny nieruchomości w chwili zakupu nie nadawał się w części do użytku pod względem technicznym.

13 Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 Skarga zasługuje na uwzględnienie.

15 Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie są zasadniczo dwie kwestie dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości nabytej przez skarżącego dnia 10 października 2002 r. (Akt Notarialny Repertorium A Nr [...]).

16 Pierwsza z nich dotyczy prawidłowości ustalenia podstawy opodatkowania powierzchni budynku gospodarczego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9 poz. 84 ze zm.) podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa, tj. powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian we wszystkich kondygnacjach (art. 1a ust. 5 – z wyjątkami nie mającymi zastosowania w sprawie).

17 W zaskarżonej decyzji za podstawę opodatkowania spornego budynku gospodarczego przyjęto, wynikające z inwentaryzacji biegłego następujące dane dotyczące powierzchni użytkowej: powierzchnia całkowita – 138,01 m2 w tym nie kwestionowana przez skarżącego powierzchnia sklepu materiałów budowlanych – 30,76 m2 i magazyn butli z gazem – 40,76 m2 oraz pomieszczenia nie użytkowane w dniu oględzin o pow. 40,76 m2 i 15,73 m2.

18 Wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartych w odpowiedzi na skargę, w odwołaniu podatnik stwierdzając, iż inwentaryzacja biegłego "była wykonana w sposób najbardziej zbliżony do stanu faktycznego" jednocześnie podważał – jako błędny – pomiar pomieszczenia nieużywanego, wskazując na zawyżenie tej powierzchni o 15,73 m2.

19 W powyższej sytuacji i wobec zebranego materiału dowodowego (protokoły wcześniejszych oględzin dokonanych przez pracowników urzędu gminy) organ odwoławczy, w celu wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jego oceny (art. 122 i 191 ordynacji podatkowej) winien podjąć działania (art. 187 § 1 ordynacji podatkowej) mające na celu zweryfikowanie zarzutu podatnika, czego w sprawie – z naruszeniem wskazanych artykułów ordynacji podatkowej – nie uczyniono.

20 Odnosząc się do drugiej kwestii, to według art. 1a pkt 3 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – co do zasady – wszystkie grunty i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą są związane z prowadzeniem tej działalności – chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika by stan techniczny posadowionych na nieruchomości a niewykorzystanych pomieszczeń gospodarczych uniemożliwiał skarżącemu ich wykorzystanie dla tej działalności ze względów technicznych (skarżący nie wskazywał także na tę przesłankę w toku postępowania), brak jest podstaw do uznania zasadności tego zarzutu skargi.

21 Końcowo zauważyć należy, iż od wyżej wskazanej zasady w art. 1a pkt 3 ustawy ustanowiono dwa wyjątki, z których jeden dotyczy budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, która to kwestia umknęła uwadze organom orzekającym w sprawie.

22 Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 2, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznając że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, orzeczono jak w sentencji.