Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 lutego 2017 r., I SA/Lu 687/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 lutego 2017 r., I SA/Lu 687/16

Sentencja

1 Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. P. o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2016 r. p o s t a n a w i a odmówić przyznania wynagrodzenia.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 26 września 2016 r., referendarz sądowy tutejszego Sądu przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od koszów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

3 Wskazany przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w L. pełnomocnik - r.pr. P. P. zawiadomiony o terminie rozprawy nie zapoznał się z aktami sprawy i nie uczestniczył w rozprawie, po której zamknięciu Sąd wydał wyrok oddalający skargę.

4 W dniu 1 lutego 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o sporządzenie uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu oświadczając, że opłaty z tego tytułu nie zostały zapłacone w całości ani w części.

5 Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:

6 Bezspornym jest, że radca prawny ustanowiony z urzędu, ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718).

7 Szczegółowe regulacje w tym zakresie zawiera - mające w chwili obecnej zastosowanie w sprawie - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1715).

8 W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej zwrócił się o przyznanie mu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu nie wskazując jednak jakiego rodzaju pomocy udzielił stronie skarżącej w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik ten nie wykonał żadnych czynności poza złożeniem samego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

9 W związku z tym należy wskazać, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie wskazane w art. 250 ww. ustawy, w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04 lub z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 341/08).

10 Jak natomiast wynika z akt sprawy pełnomocnik strony nie podjął w jej imieniu żadnych istotnych czynności procesowych, nie brał udziału w rozprawie, nie przedstawił stanowiska w sprawie, a co więcej nie zapoznał się nawet z aktami sprawy, ograniczając się wyłącznie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego orzeczenia, do czego nie jest potrzebna jakakolwiek specjalistyczna wiedza zawodowego pełnomocnika.

11 Takie działanie - zdaniem referendarza sądowego - nie jest wystarczające dla uznania, że pomoc prawna z urzędu, za którą należałoby się wynagrodzenie, została stronie rzeczywiście udzielona.

12 Należy podkreślić, że art. 250 przywołanej ustawy nie nakłada na sąd obowiązku uwzględniania każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi, a także przypomnieć, że jako dysponent środków publicznych sąd odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Czynność polegająca na zwróceniu się pełnomocnika do sądu o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę strony sama w sobie - bez podjęcia dalszych czynności procesowych - nie jest wystarczająca do uznania, że pomoc prawna z urzędu została stronie rzeczywiście udzielona.

13 Złożenie takiego wniosku, to jedynie czynność mogąca poprzedzać faktyczne udzielenie stronie pomocy prawnej. Samo udzielenie pomocy prawnej powinno przybrać formę materialną, znajdującą odzwierciedlenie w aktach sprawy, poprzez wyrażenie chociażby stanowiska w sprawie adekwatnego do etapu postępowania.

14 W związku z powyższym uznać należy, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do przyznania pełnomocnikowi strony wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu.

15 Z powyższych względów, na podstawie art. 250 przywołanej na wstępie ustawy, należało orzec jak na wstępie.