Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 października 2012 r., II SAB/Lu 99/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 października 2012 r., II SAB/Lu 99/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie niewypłacania zasiłku stałego; w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić Z. W. przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie

2 Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn.: Dz. U. z 2012r., poz. 270) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi – zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa (materialnego i formalnego) niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.

3 Okoliczność powyższa zachodzi w sprawie niniejszej.

4 Z. W. wniósł skargę, w której kwestionuje "czynność wypłaty zasiłku stałego" i decyzje dotyczące przyznania i zawieszenia wypłaty zasiłku stałego. W toku postępowania sąd ustalił, że przedmiotem skargi Z. W. z dnia 16 sierpnia 2012r. w rzeczywistości jest bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie niewypłacania zasiłku stałego. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy II SA/Lu 50/11 w dniu 18 lipca 2011r. skarżący wniósł już skargę na bezczynność w powyższej sprawie, skutkiem czego zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące tego samego przedmiotu sprawy między tymi samymi stronami. Skarga Z. W. z dnia 18 lipca 2011r. została oddalona wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 13 grudnia 2011r. (sygn. akt II SAB/Lu 50/11). Wyrok ten został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 738/12 oddalił skargę kasacyjną w tej sprawie.

5 Zatem sprawa objęta niniejszą skargą została już prawomocnie osądzona, co powoduje, że zachodzi określona w art. 58 § 1 pkt 4 powyższej ustawy podstawa do jej odrzucenia, a tym samym czyni skargę oczywiście bezzasadną. Natomiast istnienie przesłanek do odrzucenia skargi wyklucza możliwość przyznania skarżącemu prawa pomocy.

6 Prawną konsekwencją takiego stwierdzenia jest odmowa przyznania skarżącemu prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

7 Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.