Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 października 2010 r., II SAB/Lu 27/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 października 2010 r., II SAB/Lu 27/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie niewydania orzeczenia w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą zasiłku okresowego p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. przyznać [...] P. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie

2 W dniu 8 marca 2010 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. polegającą na niezałatwieniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia 26 marca 2009 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku okresowego.

3 Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie radcy prawnego.

4 Na rozprawie przed Sądem w dniu 12 października 2010 r. pełnomocnik skarżącego – radca prawny P. B. oświadczył, że wobec uchylenia wyrokiem Sądu z dnia 28 września 2010 r., II SA/Lu 366/10, decyzji SKO w L. z dnia 26 marca 2009 r., nr [...], kończącej postępowanie, którego wznowienia domagał się skarżący, cofa skargę Z. W. oraz wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, iż koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

7 W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

8 W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – stosownie do powołanego art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – postępowanie należało umorzyć.

9 O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 litera "c" i § 15 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).