Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2008 r., II SA/Lu 894/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2008 r., II SA/Lu 894/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania A. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...], wydanej na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz.229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz.1118 z 2006r.) odmawiającej nałożenia na J. Ł. oraz W. i J. Ł. obowiązku rozbiórki części budynku (ściany podłużnej) usytuowanej na ich działce nr [...] w W. R. przy granicy z działką A. D., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie nałożenia wskazanego w decyzji obowiązku, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane.

3 Z ustaleń organów obu instancji wynika, że na działce oznaczonej nr [...] w W. R., stanowiącej własność J. Ł. oraz W. i J. Ł. znajduje się budynek murowany (garaż) o wymiarach 8,95 m x 15,05 m, z dachem jednospadowym, usytuowany podłużną ścianą oddzielenia pożarowego przy granicy z działką stanowiącą obecnie własność A. D. Budynek został zrealizowany przez J. Ł. na podstawie pozwolenia na budowę z 1988 r., co ustalono na podstawie zeznań inwestora i świadków pracujących przy budowie.

4 Decyzja o pozwoleniu na budowę inwestorowi zaginęła, a w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy w G. brak jest dokumentów pozwoleń wydawanych w tamtym okresie.

5 Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek usytuowany przy granicy działki ścianą oddzielenia przeciwpożarowego nie stwarza zagrożenia dla ludzi lub mienia, gdyż jego stan techniczny jest dobry.

6 Nie znajdując podstaw do uwzględnienia żądania A. D. nakazania właścicielom usunięcia części budynku (ściany) tj. wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, organ I instancji odmawiając nałożenia obowiązków wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 37 ustawy – Prawo budowlane z 1974r.

7 W złożonym od decyzji organu I instancji odwołaniu A. D. wnosił o nakazanie inwestorowi rozbiórki części garażu usytuowanego na jego działce nr [...].

8 Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie podzielił ustalenia stanu faktycznego i ocenę odwodów dokonaną przez organ I instancji. Zwrócił przy tym uwagę, że przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974r., obowiązujące przed dniem 1 stycznia 1995r. nie nakładały na inwestora w budownictwie indywidualnym obowiązku przechowywania dokumentacji dotyczącej budowy. Skoro organ I instancji ustalił, że inwestor zrealizował obiekt na podstawie pozwolenia na budowę wydanego na podstawie ustawy z 1974r., to wadliwie jako podstawę rozstrzygnięcia w sprawie wskazał art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r.- Prawo budowlane, który to przepis w związku z treścią art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy ma zastosowanie do obiektów realizowanych samowolnie przed dniem 1 stycznia 1995r.

9 Niniejszą sprawę zdaniem organu odwoławczego należało rozpatrywać na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane, który stanowi o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.

10 Żądanie odwołującego się, dotyczące nakazania rozbiórki części budynku znajdującej się na jego działce nie mogło być rozstrzygane na gruncie prawa budowlanego w postępowaniu administracyjnym, gdyż spory na tle prawa własności rozpoznawane są przez sądy powszechne w postępowaniu cywilnym.

11 Dołączoną do odwołania kopię mapy organ uznał za nieprawidłowo opisaną i niekompletną.

12 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.

15 Zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów, a w szczególności wskazywanych w skardze przepisów procesowych tj. art. 7, 77 § 1 kpa.

16 W ocenie Sądu organy rozpoznające niniejszą sprawę wyczerpująco przeprowadziły postępowanie dowodowe, z zachowaniem reguł wskazanych w powołanych przepisach, a w konsekwencji rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w oparciu o właściwe normy prawa materialnego.

17 Z ustaleń organów administracji wynika, że będący przedmiotem postępowania budynek gospodarczy został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w 1988 r. tj. na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane.

18 Fakt uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę wynika z jego zeznań, którym organy administracji dały wiarę. Inwestor nie zachował wprawdzie stosownej dokumentacji, ale świetle przepisów ustawy z 1974r. nie miał takiego obowiązku.

19 Przy ustalaniu przez organ, że realizowany obiekt nie stanowił samowoli budowlanej drugorzędne znaczenie ma data realizacji budowy, którą świadkowie określają różnie: od 1988r. (inwestor i osoby pracujące przy budowie) do pierwszej połowy lat 90-tych (według skarżącego i jego rodziny).

20 Istotne znaczenie dla oceny zasadności wniosku skarżącego ma obecny stan techniczny budynku oceniany przez organ nadzoru budowlanego w trakcie przeprowadzonych oględzin. Stan ten, zdaniem organów, jest dobry, nie stwarza zagrożenia dla ludzi lub mienia, budynek od strony granicy z działką sąsiednią ma ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, co wykazuje dołączona dokumentacja fotograficzna obiektu.

21 W tej sytuacji prawidłowo powołując się na przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. organy uprawnione odmówiły nałożenia na inwestora obowiązku wykonania czynności zmierzających do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.

22 Wniosek skarżącego o nakazanie rozbiórki ściany budynku usytuowanej, zdaniem skarżącego, na jego działce nie podlegał rozpoznaniu przez organ nadzoru budowlanego.

23 Pomijając fakt, że skarżący nie wykazał zgodnego z prawem przebiegu granicy między jego działką a działką inwestora, skoro oświadczył, że postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości nie zostało zakończone – to wzajemne roszczenia o naruszenie własności podlegają rozpoznaniu na podstawie przepisów prawa cywilnego przez sądy powszechne.

24 Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego przez dokonanie błędnych ustaleń i w konsekwencji naruszenia prawa materialnego należy uznać za niezasadne. Organy administracji, w ramach przysługujących im uprawnień dokonały oceny zebranego materiału dowodowego, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

25 Zaskarżona decyzja nie narusza zatem przepisów prawa materialnego ani procesowego, a skarga na nią jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)