Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 września 2006 r., II SA/Lu 656/06

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 września 2006 r., II SA/Lu 656/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia maja 2006r., znak: [...] wydana na podstawie art. 138§1pkt.1 kpa w zw. z art. 39ust.1 i2, art. 8ust.1pkt.1 i ust.3, art.2ust.1 i art. 3ust.3i4, art.107ust.1,3 i4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.593 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie po rozpoznaniu odwołania A. M. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia marca 2006r., znak: [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego.

3 A. M. wnosił o przyznanie mu zasiłku celowego na opłacenie zaległego za 2005r. czynszu. Organ I instancji ustalił, że wnioskodawca jest inwalidą I grupy na stałe, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń otrzymywanych z pomocy społecznej tj. zasiłku stałego w kwocie 317zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 144zł, które łącznie nie przekraczają kwoty kryterium dochodowego tj. 461zł. Ponadto jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym również opłacanym przez organ pomocy społecznej. W lutym i w marcu 2006r. zostały mu przyznane zasiłki celowe w wysokościach 65 zł, 23,03zł, 20zł i 130zł na pokrycie opłat energii elektrycznej, na leki oraz na zabiegi rehabilitacyjne. Z wywiadów środowiskowych wynika, że A. M. nie ponosi żadnych kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania. W latach 2003-2004 organ I instancji opłacał za niego czynsz.

4 Podstawą odmowy przyznania pomocy finansowej na uregulowanie zaległości czynszowych była okoliczność, iż sytuacja materialna A. M. uprawnia go do otrzymania dodatku mieszkaniowego, o który powinien wystąpić do właściwego organu. Wprawdzie dodatek zwiększy jego dochód, co spowoduje obniżenie otrzymywanego zasiłku stałego, stanowiącego różnicę pomiędzy dochodem a kryterium dochodowym (jak słusznie zauważa wnioskodawca), ale jednocześnie zmniejszy się wysokość jego zadłużenia z tytułu opłat czynszowych. A. M. ma natomiast możliwość korzystania z pomocy społecznej w innej formie, np. w formie dożywiania, która została przewidziana dla niego w planie pomocy za I półrocze 2006r. i zmniejszyłaby jego potrzeby finansowe, to jednak w marcu 2006r. zrezygnował z tej pomocy.

5 Jako podstawę odmowy przyznania świadczenia organy wskazały również ograniczone środki, jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej, które muszą być rozdysponowane pomiędzy wiele osób nie posiadających w ogóle dochodów.

6 Odmawiając natomiast przeprowadzenia rozprawy, o które wnosił w odwołaniu wnioskodawca organ odwoławczy powołał się na art. 89§1kpa, który przewiduje rozprawę tylko w wyjątkowych sytuacjach, tj. gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa.

7 Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniósł A. M. domagając się uchylenia powyższej decyzji.

8 Skarżący podtrzymał w całości zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w którym wyjaśniał, że wystąpił do gminy o umorzenie zaległego za 2005r. czynszu oraz o zaprzestanie przez gminę dokonywania potrąceń z tego tytułu z przyznanego mu zasiłku stałego. Stwierdził w nim ponadto, że nie występował o dodatek mieszkaniowy, ponieważ dodatek taki zwiększyłby jego dochód, a jednocześnie pomniejszyłby otrzymywany zasiłek stały, który stanowi jego główny dochód, utrzymuje się bowiem wyłącznie ze świadczeń otrzymywanych z ośrodka pomocy społecznej oraz z pożyczek od znajomych. Zakwestionował również ograniczenie środków finansowych jakimi dysponuje organ I instancji i zażądał przeprowadzenia sprawy w jego obecności.

9 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Zgodnie z art.1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.

12 Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

13 Zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej określają przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.539 ze zm.) Cele pomocy społecznej określone zostały w art. 2 i 3 ustawy jako wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. (art.3ust.3)

14 W sprawie skarżący wnosił o przyznanie mu pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na pokrycie zaległości czynszowych.

15 W świetle art.39 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie zasiłku celowego uzależnione jest ponadto od wysokości dochodów, które nie mogą przekraczać tzw. kryterium dochodowego. (art. 8 ust.1)

16 Wprawdzie - jak wynika z akt sprawy - dochód skarżącego nie przekracza kryterium dochodowego, to jednak konieczność spłaty zaległości czynszowych nie stanowi niezbędnej potrzeby życiowej, uzasadniającej przyznanie zasiłku celowego. (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 1998r., I SA 1174/97; wyrok NSA z dnia 15 października 1996r., SA/Ka 2772/95) dlatego stwierdzić należy, że brak jest w sprawie przesłanek przyznania zasiłku celowego określonych w art. 39 cyt. ustawy.

17 Sąd podziela przy tym argumentację wyrażoną w uzasadnieniu powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 1998r., iż w sytuacji występującej w sprawie udzielenia zasiłku celowego na pokrycie zaległości czynszowych byłoby w istocie udzieleniem pomocy wierzycielowi skarżącego (spółdzielni mieszkaniowej), a więc podmiotowi, do którego nie jest adresowana ustawa o pomocy społecznej.

18 Ponadto zasady oraz tryb udzielania pomocy finansowej na pokrycie należności czynszowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001r., Nr 71, poz.734 ze zm.), podczas gdy cele pomocy społecznej zostały określone odrębnie w powołanych na wstępie art. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej i nie obejmują one świadczeń na pokrycie zaległości czynszowych.

19 W świetle powyższego stwierdzić należy, że nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, która została wydana prawidłowo, tym bardziej, że skarżący często korzysta ze świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, a zatem ma zapewnioną niezbędną pomoc.

20 Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.