Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lipca 2012 r., II SA/Lu 474/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lipca 2012 r., II SA/Lu 474/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z pomocy społecznej w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 9 lipca 2012 r., wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z pomocy społecznej z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącą braków formalnych skargi.

3 W dniu 21 czerwca 2012 r. skarżąca złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

6 Okoliczność ta – oczywista bezzasadność skargi – zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.

7 Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż skarga S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z pomocy społecznej, podlega odrzuceniu, co zostało wskazane w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lipca 2012 r.

8 Stąd, z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, należało odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy w oparciu o dyspozycję art. 247 p.p.s.a.

9 Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.