Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 stycznia 2017 r., II SA/Lu 414/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 stycznia 2017 r., II SA/Lu 414/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 414/14 p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o przywrócenie terminu.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. (sygn. akt II SA/Lu 414/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

3 Z akt sprawy wynika, że 24 listopada 2015 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem 17 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 153/16 oddalił zażalenie skarżącego. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem 9 marca 2016 r. odrzucił skargę kasacyjną.

4 28 września 2016 r. (k. 406 akt sądowych, II Tom) skarżący, tym razem samodzielnie, złożył kolejny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wspomnianego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że wyznaczony z urzędu profesjonalny pełnomocnik otrzymał odpis wyroku sądu 1 kwietnia 2015 r. a skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniósł dopiero 24 listopada 2015 r., a więc po upływie trzydziestodniowego terminu do jej złożenia. W tej sytuacji – w ocenie skarżącego – "na skutek zaniechań, na których wpływu nie miał żadnego, został pozbawiony konstytucyjnego prawa do sądu".

5 W związku z tym, że skarżący nie wskazał daty w jakiej dowiedział się o przyczynie uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, ponownie wyznaczony kolejny profesjonalny pełnomocnik został wezwany do wskazania powyższej okoliczności. W odpowiedzi na powyższe wezwanie adwokat w piśmie z 20 grudnia 2016 r. wyjaśnił, że datą, w której skarżący dowiedział się o przyczynie uchybienia terminu do wniesienia przedmiotowej skargi kasacyjnej jest 20 listopada 2015 r. (tj. w dniu rozmowy z wcześniej ustanowionym pełnomocnikiem). Poza tym wskazał, że w pełni popiera stanowisko przedstawione przez skarżącego.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 W świetle art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) zwanej P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dniu od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. Wniosek spóźniony podlega odrzuceniu (art. 88 P.p.s.a.).

8 W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek 28 września 2016 r., a więc z przekroczeniem wskazanego 7-dniowego terminu.

9 Mając na uwadze odpowiedź pełnomocnika, zgodnie z którą skarżący w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej 20 grudnia 2016 r. z poprzednim adwokatem dowiedział się o przyczynie uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej 20 listopada 2015 r., Sąd przyjął, że w rezultacie w tym samym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu w postaci braku świadomości o prawidłowym terminie i sposobie złożenia skargi kasacyjnej i rozpoczął biec termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

10 W związku z tym, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został po 10 miesiącach, tj. 28 września 2016 r. należało uznać go za spóźniony.

11 Z tych względów, na podstawie art. 88 P.p.s.a., wniosek należało odrzucić.