Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 lipca 2006 r., II SA/Lu 233/06

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 lipca 2006 r., II SA/Lu 233/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 r. sprawy ze skargi B. J. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Uchwałą z dnia 25 października 2005 r., Nr XXXII/246/2005 Rada Miasta uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie ulic: [...] w K.

3 W dniu 28 listopada 2005 r. skarżąca B. J. wezwała organ administracji do usunięcia naruszenia prawa w powyższej uchwale. W uzasadnieniu tego wniosku wskazała, że nie uwzględniono jej uwag do projektu planu. Pierwsza z tych uwag dotyczyła dokonania podziału działki nr [...] o powierzchni 3685 m2 na trzy części. Druga – wprowadzenia na części działki nr [...] terenu zieleni nieurządzonej (symbol 17 ZN), co uniemożliwi budowę obiektu kubaturowego w przyszłości. Trzecia uwaga dotyczyła zamiany gruntów potrzebnych pod budowę drogi wydzielonej z działek nr [...] i [...], na odpowiadającą obszarowo część działki nr [...] od ulicy [...].

4 Uchwałą Nr XXXIV/263/2005 z dnia 15 grudnia 2005 r. Rada Miasta nie uwzględniła wezwania B. J. do uchylenia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

5 W uzasadnieniu tej uchwały Rada Miasta podniosła, iż wszystkie uwagi skarżącej zostały rozpatrzone w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz każdorazowo udzielano odpowiedzi na te uwagi. Poza zastrzeżeniami dotyczącymi nieuwzględnienia uwag, w piśmie nie wskazano żadnych innych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do żądania uchylenia uchwały.

6 W skardze do Sądu B. J. podnosi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza jej podmiotowe prawo własności w rozdziale IV § 12 pkt 17, rozdziale V § 13 pkt 2 ppkt 1 i 4 oraz w rozdziale VII § 15.

7 W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała które ze zgłoszonych przez nią uwag do projektu planu zostały uwzględnione. Podnosi jednak, iż niezrozumiałe są dla niej przyczyny nieuwzględnienia części uwag.

8 I tak w rozdziale IV § 12 pkt 17 ujęto część jej działki nr [...] z przeznaczeniem do adaptacji zieleni nieurządzonej. Natomiast skarżąca chciałaby przeznaczyć tę część "na własne cele gospodarcze" i w przyszłości wybudować obiekt kubaturowy.

9 Natomiast w rozdziale V § 13 pkt 2 ppkt 1 i 4 wprowadzono symbole 04 KD, 016 KD, 019 KD, którymi oznaczono ulice dojazdowe obsługujące tereny zabudowy mieszkaniowej. Projektowane ulice zajmują powierzchnię 1385 m2 na obszarze działek skarżącej. W związku z tym skarżąca chciałaby, aby Gmina dokonała z nią zamiany gruntów i w ramach tej zamiany przekazała jej działkę nr [...]. Zdaniem skarżącej krzywdzący jest dla niej także zapis dotyczący wtórnego podziału działek, ograniczający je do powierzchni nie mniejszej niż 1500 m2 (rozdział VII, § 15). W związku z powyższym skarżąca domaga się dokonania w planie podziału na tej części jej działki nr [...] o powierzchni 3685 m2 według przedstawionego przez nią projektu.

10 W tej sytuacji według skarżącej "działania podjęte przez Radę Miasta doprowadziły do uniemożliwienia realizacji uprawnienia – korzystania z własności działki".

11 W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wnosi o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

12 W uzasadnieniu tej odpowiedzi organ administracji podnosi, iż założenia planu uwzględniają zobiektywizowane potrzeby miejscowego społeczeństwa dotyczące zagospodarowania przestrzennego i nie ma uzasadnionych podstaw do stwierdzenia w skardze, że interes publiczny przewyższał w tej sprawie interes prywatny. Zaskarżona uchwała podjęta została w pełnej zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach – przysługującego gminie – władztwa planistycznego. Również Wojewoda udzielając skarżącej odpowiedzi na podniesione przez nią zarzuty, uznał, że w zaskarżonej uchwale nie stwierdzono naruszenia prawa.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 Skarga jest bezzasadna.

15 Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

16 Zgodnie z tezą nr 1 wyroku NSA z dnia 9 czerwca 1995 r., w sprawie IV SA 346/93 (ONSA 1996, nr 3, poz. 125) naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym – to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących.

17 W niniejszej sprawie zdaniem Sądu uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza interesu prawnego skarżącej. Uchwała ta stanowi wyraz samodzielności planistycznej gminy wynikającej z art. 3 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy.

18 Samodzielności tej nie należy rozumieć jako pełnej swobody w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów przez gminę. W swoich działaniach Gmina jest ograniczona nie tylko przez normy zawarte w poszczególnych aktach administracyjnego prawa materialnego (prawo ochrony środowiska, prawo ochrony przyrody, itp.), ale również przez normy materialne zawarte w samej ustawie o planowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

19 Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy stwierdzić, że:

20 1) żądanie skarżącej odnośnie dokonania w planie podziału działki nr [...] o powierzchni 3685 m2 jest bezzasadne, bowiem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) stanowi jakie elementy muszą być obowiązkowo określone w planie. Tym obowiązkowym elementem jest określenie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym (pkt 8 wyżej cytowanego przepisu). Takie zasady określone zostały w rozdziale VII § 15 planu, który ogranicza wtórny podział działek do powierzchni nie mniejszej niż 1500 m2;

21 2) również bezzasadny jest zarzut dotyczący przeznaczenia w planie części działki nr [...] do adaptacji zieleni nieurządzonej.

22 Ta część stanowiąca skarpę od strony ulicy [...] położona jest

23 w obrębie G.-S. Obszaru Chronionego Krajobrazu.

24 Zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880) obszar chronionego krajobrazu jest jedną z form ochrony przyrody.

25 Skarżąca podnosi, że w przyszłości chciałaby mieć możliwość budowy obiektu kubaturowego od strony ulicy [...].

26 Rozwiązanie przyjęte w planie poprzez wprowadzenie w tej części zieleni nieurządzonej z zakazem lokalizacji obiektów kubaturowych stanowi zabezpieczenie przed erozją, a także poprawia stateczność skarp;

27 3) co do zarzutu skarżącej, że nie uwzględniono jej żądania w zakresie

28 zamiany gruntów przeznaczonych pod budowę dróg uznać należy, iż na

29 etapie planowania żądanie to jest przedwczesne.

30 Przeznaczenie nieruchomości pozostaje w sferze planów Gminy, a realizacja tych planów uzależniona jest od wielu czynników, w tym przede wszystkim od budżetu gminy i przeznaczenia środków finansowych na określone cele.

31 Dopiero w przypadku, gdyby Gmina przystąpiła do budowy dróg, konieczne będzie podjęcie przez nią działań (zamiana gruntów czy też ich nabycie od właścicieli w drodze umowy kupna-sprzedaży) mających na celu przeniesienie własności.

32 W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza interesu prawnego skarżącej.

33 Mając zatem na względzie wszystkie wyżej opisane okoliczności Sąd uznał, że skarga B. J. jest bezzasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.

34 Ubocznie podnieść należy, iż dokumenty złożone przez skarżącą na rozprawie nie wniosły do sprawy istotnych okoliczności.

35 Pismo z dnia 21 sierpnia 2001 r. (k. 67) skierowane przez Urząd Miasta do B. J. dotyczyło ustaleń poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (z 1992 r.), natomiast w piśmie z dnia 7 września 2004 r. Urząd Wojewódzki udzielił skarżącej pouczenia o sposobie zgłaszania uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolejne pisma, tj. protokół Nr 34/2005 z posiedzenia Komisji ds. Techniczno-Inwestycyjnych (...), pismo Urzędu Miasta z dnia 8 czerwca 2005 r., protokół ze spotkania z dnia 19 kwietnia 2005 r. – dotyczą negocjacji prowadzonych w związku z zaprojektowaniem dróg dojazdowych przez działki stanowiące własność osób fizycznych, w tym skarżącej.

36 Negocjacje te nie miały jednak wpływu na rozwiązanie przyjęte w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

37 jp