Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 stycznia 2015 r., III SA/Lu 84/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 stycznia 2015 r., III SA/Lu 84/14

Sentencja

1 Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji - w zakresie wniosku B. B. z dnia 30 grudnia 2014 r. o zmianę wskutek zmiany okoliczności sprawy prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 84/14 przyznającego B. B. prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata i odmawiającego przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. postanawia: odmówić zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 84/14.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od zażalenia. Następnie w dniu 30 grudnia 2014 r. skarżący uzupełnił braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu (druku PPF) zaznaczając w nim, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek ten jest kolejnym (drugim) wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożonym w sprawie niniejszej. Pierwszy wniosek o prawo pomocy skarżący złożył na urzędowym formularzu w dniu 3 marca 2014 r. domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W związku z pierwszym wnioskiem o prawo pomocy, postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r., referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Na skutek wniesionego sprzeciwu postanowienie powyższe utraciło moc, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ponownie rozpatrując wniosek postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r. orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Postanowienie to uprawomocniło się w związku z oddaleniem zażalenia skarżącego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II GZ 355/14.

3 Referendarz sądowy stwierdził, co następuje:

4 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., co do zasady nie ogranicza strony co do ilości wniosków o przyznanie prawa pomocy, jakie może składać w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie jednak z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stąd kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony w tym samym co poprzednio zakresie, należy potraktować jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 maja 2014 r.

5 Stosownie do art. 165 p.p.s.a, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Pod pojęciem "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie, jednakże muszą to być takie zmiany okoliczności, które uzasadniają zmianę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. Jeżeli brak jest podstaw do stwierdzenia, że okoliczności sprawy uległy zmianie, kolejny wniosek tej samej strony, dotyczący przyznania prawa pomocy w tym samym zakresie, nie może zostać uwzględniony.

6 Stwierdzić należy, że zakres żądania wniosku o prawo pomocy z 30 grudnia 2014 r. jest tożsamy z żądaniem zawartym w pierwszym wniosku o prawo pomocy z 3 marca 2014 r. W obu wnioskach skarżący domagał się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W związku z przyznaniem skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, który reprezentował stronę w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Skoro żądanie strony dotyczące ustanowienia adwokata zostało uwzględnione podczas rozpatrywania pierwszego wniosku o prawo pomocy, to brak jest podstaw do ponownego uwzględnienia wniosku w tym samym zakresie.

7 Rozpatrując natomiast ponowne żądanie skarżącego zwolnienia od kosztów sądowych, stwierdzić należy, że okoliczności sprawy nie uległy zmianie, bowiem skarżący nie wykazał, by pogorszyła się jego sytuacja materialna.

8 We wniosku o prawo pomocy z 30 grudnia 2014 r., skarżący podał, tak jak poprzednio, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada dom o pow. [...] m2 i nieruchomość rolną o pow. [...] ha. Podobnie jak w pierwszym wniosku, skarżący wniosek uzasadnił tym że, z gospodarstwa rolnego nie uzyskuje dochodów, jest osobą chorą, a ponadto część nieruchomości rolnej użytkuje syn. Również tak samo jak w pierwszym wniosku wskazał, że dom i budynki gospodarcze wymagają remontu, a ponadto, że opłaca duże rachunki za energię elektryczną ([...] zł w listopadzie 2014 r.). Jednocześnie podał, że obecnie pobierana przez niego emerytura wynosi [...] zł netto, jest więc nieco wyższa w stosunku do wykazywanej poprzednio kwoty [...] zł. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że sytuacja materialna skarżącego uległa pogorszeniu do tego stopnia, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

9 W związku z tym nie można przyjąć, że nastąpiła zmiana okoliczności sprawy uzasadniająca zmianę wydanego prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 maja 2014 r.

10 Z tych względów oraz na podstawie art. 165 i art. 258 § 1 i 3 p.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie.