Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 stycznia 2024 r., III SA/Lu 759/23

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 stycznia 2024 r., III SA/Lu 759/23

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Lokalnej Grupy Działania "[...]" z siedzibą w B. na uchwałę Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie powołania Komisji do spraw wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w zakresie Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 oraz przyjęcia regulaminu pracy tej komisji postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi jest uchwała Nr [...] Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2023 r. w sprawie powołania Komisji do spraw wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w zakresie Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 oraz przyjęcia regulaminu pracy tej komisji.

3 Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

4 W rozpoznawanej sprawie takim przepisem jest art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2094 z późn. zm.), dalej jako "u.s.w.", który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. W myśl art. 91 ust. 1 u.s.w., przepis art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich.

5 Zaskarżona uchwała wprawdzie nie stanowi aktu prawa miejscowego, jednak treść powołanych przepisów nie przesądza o tym, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego nie może być akt organu samorządu województwa niemający cech aktu prawa miejscowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto powszechnie dopuszczalność zaskarżania na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.w. aktów innych niż uchwały stanowiące akty prawa miejscowego. Ograniczenie zakresu skargi na gruncie ustawy o samorządzie województwa jedynie do skarżenia aktów prawa miejscowego ograniczałoby bowiem nadmiernie i w sposób nieuzasadniony konstytucyjne prawo do sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 marca 2012 r., I OSK 306/11, z 25 marca 2014 r., II OSK 355/14, z 31 stycznia 2017 r., II OSK 1670/15, z 24 października 2018 r., II OSK 1243/18).

6 Z powołanych przepisów art. 90 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.w. wynika, że skuteczne złożenie skargi na akt organu jednostki samorządu terytorialnego wymaga spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze uchwała powinna być podjęta przez organ w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz po drugie skarżący musi wykazać naruszenie interesu prawnego tą uchwałą. Podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez tę uchwałę konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego podmiotu.

7 Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.s.w., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem. Interes prawny, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.s.w., musi wywodzić się z prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1665/18.) Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (najczęściej prawa cywilnego lub administracyjnego), stanowiąca podstawę konkretnych uprawnień skarżącego. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z 13 listopada 2012 r., II OSK 2105/12). Naruszenie tego interesu następuje z kolei wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie, zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok NSA z dnia 7 marca 2018 r., II OSK 1213/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 21 lutego 2018 r. II SA/Wr 849/16).

8 W odniesieniu do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że szczegółowa analiza zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w skardze prowadzi do wniosku, że nie sposób zakwalifikować ich jako podstawy do skutecznego zaskarżenia przez Lokalną Grupę Działania "[...]" z siedzibą w B. powołanej na wstępie uchwały Zarządu Województwa Lubelskiego.

9 Wyjaśnić należy, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2023 r. poz. 1554), dalej również jako "ustawa o rozwoju lokalnym". Stosownie do art. 1 ust. 2 tej ustawy, ustawa określa zasady:

10 a) organizacji i działania lokalnych grup działania, o których mowa w art. 31 ust. 2 lit. b rozporządzenia 2021/1060, zwanych dalej "LGD",

11 b) dokonywania wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, o których mowa w art. 32 rozporządzenia 2021/1060, zwanych dalej "LSR",

12 c) udzielania wsparcia z udziałem funduszy, w ramach których jest finansowany rozwój lokalny kierowany przez społeczność, zwanych dalej "EFSI", wspólne dla wszystkich EFSI;

13 - w zakresie nieokreślonym w przepisach, o których mowa w pkt 1, lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej.

14 Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy, komisję, o której mowa w art. 32 ust. 2 rozporządzenia 2021/1060, zwaną dalej "komisją", powołuje zarząd województwa, w drodze uchwały, określając w szczególności:

15 1) liczbę członków komisji;

16 2) skład komisji, w tym przewodniczącego i jego zastępcę będących przedstawicielami zarządu województwa;

17 3) regulamin działania komisji normujący zasady jej funkcjonowania, w tym podział zadań między członków komisji i zasady wynagradzania członków komisji będących ekspertami.

18 W skład komisji wchodzą przedstawiciele zarządu województwa i eksperci art. 3 ust 2).

19 Warunki i zasady wyboru LSR określa art. 5 ustawy o rozwoju lokalnym. Zgodnie zaś z art. 6 tej ustawy, wyboru LSR dokonuje się na wniosek LGD w ramach konkursu ogłoszonego przez zarząd województwa. Wybór LSR jest dokonywany w drodze uchwały komisji (art. 11 ust. 1 ustawy).

20 Z kolei w myśl art. 11a ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym, LGD przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi:

21 1) na rozstrzygnięcie komisji o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia o odrzuceniu LSR - w przypadku nieuwzględnienia przez komisję sprzeciwu,

22 2) na uchwałę, o której mowa w art. 11 ust. 1

23 - na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

24 Ze skargi i jej uzasadnienia wynika, że strona skarżąca swój interes w zaskarżeniu uchwały Nr [...] Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2023 r. wywodzi z tego, że stanowi lokalną grupę działania (LGD) w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym i bierze udział w ogłoszonym na podstawie art. 6 ustawy przez Zarząd Województwa Lubelskiego konkursie dotyczącym wyboru strategii rozwoju lokalnego (LSR) kierowanego przez społeczność. Wybór LSR jest dokonywany w drodze uchwały komisji, której dotyczy zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała, a ponadto w przypadku, gdy zgłoszona przez stronę skarżącą strategia rozwoju lokalnego zostanie wybrana przez komisję, skarżąca będzie realizować tę strategię, co zdaniem skarżącej świadczy o jej interesie prawnym do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

25 W ocenie sądu, sam fakt, że strona skarżąca stanowi lokalną grupę działania (LGD) i bierze udział w konkursach uregulowanych w ustawie o rozwoju lokalnym, w których jednym z organów jest komisja, której dotyczy zaskarżona uchwała, nie przesądza o interesie prawnym strony w zaskarżeniu uchwały Nr [...] Zarządu Województwa Lubelskiego.

26 Jak już wyżej wskazano, z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie – w sferze prawnej – odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć aktualnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Interes prawny w zaskarżeniu aktu prawa miejscowego musi być konkretny, realny, aktualny i zindywidualizowany.

27 W rozpoznawanej sprawie nie można stwierdzić, że skarżąca posiada tak rozumiany interes prawny w zaskarżeniu uchwały Nr [...] Zarządu Województwa Lubelskiego.

28 Kwestionowana uchwała w sprawie powołania komisji do spraw wyboru strategii rozwoju lokalnego i przyjęcia regulaminu pracy tej komisji nie kształtuje wprost sytuacji prawnej strony skarżącej. Wskazuje jedynie ewentualnie na jej przyszły interes faktyczny, a nie interes prawny, którego naruszenie pozwalałoby dopiero na dokonanie merytorycznej oceny zakwestionowanej uchwały. Kwestionowana w sprawie uchwała nie pozbawia i nie ogranicza uprawnień strony skarżącej w zakresie udziału w konkursie dotyczącego wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność. Uchwała nie wpływa w żaden sposób na sytuację prawną strony skarżącej, a jedynie i to tylko hipotetycznie na jej sytuację faktyczną.

29 Brak zatem naruszenia zaskarżoną uchwałą bezpośredniego i realnego interesu prawnego strony skarżącej nie pozwalał na przyjęcie, że jest ona legitymowana do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego.

30 Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a.