Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 sierpnia 2018 r., I SA/Łd 97/18

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 sierpnia 2018 r., I SA/Łd 97/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Specjalista Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2018 r. skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 97/18 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 97/18; 2. odrzuca skargę; 3. zwraca z urzędu z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Ł. kwotę 1373 (jeden tysiąc trzysta siedemdziesiąt trzy ) złote uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, zaksięgowanego w dniu 21 czerwca 2018 r. pod pozycją 2893.

Uzasadnienie

2 I SA/Łd 97/18

UZASADNIENIE

3 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] określającej K. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok w kwocie 314.423,00 zł.

4 Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził zwrot kosztów postępowania.

5 Na powyższy wyrok pełnomocnik organu wniósł skargę kasacyjną zarzucjący zaskarżonemu rozstrzygnięciu art 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako - "p.p.s.a."), w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a poprzez niezastosowanie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i rozpoznanie skargi pomimo tego, że została ona wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, tj. z przekroczeniem 30 dniowego terminu do jej złożenia, w sytuacji gdy skarga winna podlegać odrzuceniu.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 179a P.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

8 Analizując zarzuty skargi kasacyjnej skład orzekający doszedł do przekonania, że zaistniała przesłanka uzasadniająca zastosowanie tego przepisu, gdyż podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione.

9 Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy (druk sejmowy nr 1633) podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione w szczególności, jeżeli sąd "od razu", "na pierwszy rzut oka" ocenia jako uzasadnione zarzuty i żądania zawarte w skardze kasacyjnej. W myśl postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt I CSK 18/14 o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej możemy mówić wtedy, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają jej uwzględnienie. Innymi słowy przesłanka ta występuje, gdy w sprawie dopuszczono się takiego naruszenia prawa, które jest widoczne "na pierwszy rzut oka" i nie nasuwa wątpliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 września 2007 r., III CSK 219/07).

10 Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie.

11 Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego odebrał zakwestionowaną decyzję w dniu 14 grudnia 2017 r., zatem termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 3 stycznia 2018 r. Tymczasem pełnomocnik skrzącego wniósł skargę dopiero w 4 stycznia 2018 r., czyli jeden dzień po upływie ustawowego terminu

12 W związku z powyższym Sąd orzekł o odrzuceniu skargi jako spóźnionej na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 179a p.p.s.a

13 E.B.