Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 marca 2011 r., I SA/Łd 816/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 marca 2011 r., I SA/Łd 816/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2010 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

2 I SA/Łd 816/10

UZASADNIENIE

3 Pismem z dnia [...] r. M. Z. M. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza S. z [...] r. w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2010 rok, w wysokości 107 zł, przy zastosowaniu stawki podatkowej podatku od nieruchomości - 0,25 zł od 1 m², zgodnie z uchwałą [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r.

4 Nie zgadzając z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił, iż kwestionowana decyzja nie określa precyzyjnie i jednoznacznie przedmiotu opodatkowania w tym położenia i numeru geodezyjnego działki budowlanej wraz z obrębem. Powołał przy tym orzeczenie WSA w Ł. z dnia [...] r., sygn. akt [...], z uzasadnienia którego wynika, iż niepełne oznaczenie w decyzji nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania lub zamiana w decyzji takiego oznaczenia nie mieści się w relacjach oczywistych omyłek pisarskich. W ocenie skarżącego wydana decyzja jest błędna i z tego powodu powinna ulec uchyleniu, po to, by organ I instancji wydając ponownie decyzję uzupełnił "kwestionowane wyżej braki formalne istotne i dotyczące przedmiotu opodatkowania".

5 Dokonując ponownej oceny materiału dowodowego i biorąc po uwagę obowiązujące przepisy prawa organ odwoławczy nie znalazł podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji Burmistrza S.F z dnia [...] r.

6 W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, iż obowiązek podatkowy podatku od nieruchomości określa ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach o opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 wskazanego aktu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części trwale związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast stosownie do art. 3 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są m. in. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości, zaś podstawą opodatkowania zgodnie z art. 4 ust. 1 stanowi dla gruntów – ich powierzchnia. Z kolei, jak stanowi art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę m. in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ ustalił nadto, że z akt niniejszej sprawy wynika bezspornie, iż M. Z. M. jest właścicielem niezabudowanej nieruchomości oznaczonej numerem działki 327 w obrębie 4 miasta S. o powierzchni 0,0429 ha, oznaczonej w ewidencji gruntów, jako tereny zurbanizowane niezabudowane "Bp". Przy czym organ zwrócił uwagę, że przyjęta do opodatkowania powierzchnia działki należącej do skarżącego jest tożsama z powierzchnią zadeklarowaną przez skarżącego w informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 rok, a także danymi podmiotowymi i przedmiotowymi zawartymi w ostatecznych decyzjach Burmistrza S. ustalających skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości na 2008 i 2009 rok. Dokonując na podstawie tych ustaleń oceny zaskarżonej decyzji oraz mając na uwadze zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym stanem faktyczno-prawnym. Wprawdzie decyzja pierwszej instancji nie zawierała pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a w swej komparycji przywołania konkretnych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które regulują kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jednakże organ odwoławczy stwierdził, iż uchybienia te kwalifikowały decyzji Burmistrza S. do uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.) wydanie decyzji kasacyjnej jest uprawnione wyłącznie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części. Sytuacja taka nie miała jednak w ocenie SKO miejsca w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił również, iż identyfikacja nieruchomości w zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie jej powierzchni (429 m²) i położenia – S. ul. A 5a , przy braku jej numeru ewidencyjnego (nr 327 w obrębie 4 S.) i klasyfikacji ewidencji gruntów (Bp), nie oznacza, że organ I instancji nieprawidłowo oznaczył przedmiot opodatkowania, co mogło spowodować wprowadzenie w błąd strony, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący jest właścicielem tylko jednej nieruchomości położonej na terenie gminy S.. Dla precyzyjnego wskazania jednak przedmiotu opodatkowania organ odwoławczy wyraźnie wyartykułował wszystkie elementy odnoszące się do podlegającej opodatkowaniu nieruchomości.

7 We wniesionej do WSA w Ł. skardze na decyzję organu odwoławczego skarżący zarzucił decyzji z dnia [...] r. niewłaściwość merytorycznego rozstrzygnięcia zarówno poprzez naruszenie obowiązujących zasad prawa materialnego, jak i przez naruszenie interesów skarżącego. W szczególności zwrócił uwagę na konieczność przeprowadzenia wizji nieruchomości z wskazaniem jej punktów granicznych i umieszczenia zebranych danych w stosownym protokole, który służyłby ich porównaniu z danymi zawartymi w ewidencji gruntów.

8 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

11 Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

12 Istota sporu w niniejszej sprawie dotyka problemu prawidłowości podstaw przyjętych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący przede wszystkim neguje prawidłowość ewidencji z rejestru gruntów i wskazuje na konieczność dokonania wizji nieruchomości ze wskazaniem jej punktów granicznych i dokonania pomiarów, których wyniki zostaną porównane z danymi zawartymi w ewidencji gruntów.

13 Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 roku, nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

14 Z brzmienia powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że podstawę wymiaru podatków - w tym podatku od nieruchomości - stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu odwoławczego, że podatek od nieruchomości ustalany jest o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do klasyfikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bardzo bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, wyrok Wojewódzkiego Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1810/09).

15 Trafnie zatem organy podatkowe wykazały, że zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 21 - Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawą wymiaru podatku są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a więc dane istniejące w dacie wydania decyzji podatkowej w okresie, którego decyzja ta dotyczy. Podkreślić więc jeszcze raz trzeba, iż organ podatkowy nie może przyjąć innej podstawy opodatkowania jak ta wynikająca ze wspomnianej ewidencji i jest nią związany do czasu zmiany danych tam zawartych. Wobec kategorycznej normy omawianego przepisu podważanie przez skarżącego danych w wynikających z ewidencji gruntów dla wymiaru podatku nie ma znaczenia. Jeżeli bowiem skarżący nie zgadza się z tymi danymi mając ku temu stosowne podstawy prawne i faktyczne, może dążyć jedynie do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i dopiero po jej dokonaniu może dojść do ewentualnej weryfikacji ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego. Należy zgodzić się z przyjętym w orzecznictwie poglądem, że skuteczne zakwestionowanie przez podatnika danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków wymaga wszczęcia przez tego podatnika procedury w celu zmiany zapisów w ewidencji i doprowadzenia do ich zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15.03.2006 r. I SA/Gd 348/04, wyrok NSA z 8.05.2002 r. IIISA 2466/01 LEX nr 77806). Obowiązek taki nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków

16 Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż z wiążącego charakteru danych ewidencyjnych wynika, że brak było podstaw prawnych dla czynienia w postępowaniu podatkowym ustaleń, które podważać miałyby treść tych danych, w szczególności, co do rodzaju użytków gruntowych będących w posiadaniu skarżącego.

17 Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości na 2010 rok wobec M. Z. M..

18 Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

19 P.Z-C.