Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 lutego 2012 r., II SAB/Łd 94/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 lutego 2012 r., II SAB/Łd 94/11

Sentencja

1 Dnia 24 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2012 roku sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Rady Miejskiej w B. w przedmiocie rozpatrzenia sprawy dotyczącej rozbiórki chodnika dla pieszych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącemu S. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego, zaksięgowaną w dniu 6 grudnia 2011 r. pod pozycją [...].

Uzasadnienie

2 W dniu 25 października 2011 roku S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Rady Miejskiej w B., domagając się zobowiązania organu do rozpoznania sprawy w zakreślonym przez sąd terminie.

3 W motywach skargi jej autor wyjaśnił, iż w dniu 6 maja 2011 roku skierował do Przewodniczącej Rady Miejskiej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które to naruszenie polegało na nieuzasadnionej rozbiórce chodnika publicznego i tym samym zlikwidowaniu dostępu do lokalu użyteczności publicznej. W treści wezwania autor skargi wyraził oczekiwanie, iż opisany problem zostanie przedstawiony całemu składowi Rady Miejskiej celem zajęcia stanowiska w sprawie działania Prezydenta Miasta i wyciągnięcia wobec niego konsekwencji.

4 W odpowiedzi na wezwanie skarżący otrzymał pismo, które jednak - w jego ocenie - nie może zastępować załatwienia sprawy. W dniu 23 maja 2011 roku skarżący skierował kolejne pismo do Przewodniczącej Rady Miejskiej w B. dotyczące bezprawnego pozbawienia dojścia do lokalu gastronomicznego w wyniku likwidacji publicznego ciągu pieszego.

5 W dniu 28 września 2011 roku skarżący skierował do Rady Miejskiej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpatrzenie jego pism z dnia 6 i 23 maja 2011 roku. Taki przebieg sprawy, w ocenie skarżącego, wyczerpuje przesłanki bezczynności, co uzasadnia wniesienia skargi.

6 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż skarżący domagał się przywrócenia stanu poprzedniego, czyli ponownego wykonania rozebranego chodnika. Niemniej jednak, jak wskazał organ, zagadnienie to należy do właściwości sądu powszechnego w ramach postępowania o naruszenie posiadania. Skarżący z takim powództwem wystąpił, zatem rozstrzyganie zgłoszonej sprawy w formie uchwały było bezprzedmiotowe i pozbawione podstawy prawnej.

7 Na rozprawie przed WSA pełnomocnik organu wnioskował o odrzucenie skargi wskazując, iż nie ma ona charakteru sprawy administracyjnej.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Skarga podlega odrzuceniu.

10 Tytułem wstępu wypada wskazać, iż skarga jest środkiem prawnym od wskazanych w ustawie aktów i czynności organów administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

11 Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, na mocy art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje orzekanie także w sprawach skarg m. in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Tym samym skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczy spraw, w których organy administracji wydają decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a).

12 Jak wynika z cytowanych przepisów skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje zatem tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia (pkt 1-3) i pisemne interpretacje (pkt 4a), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 (zob. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 roku, OSK 247/04, ONSAiWSA 2004/2/30).

13 Reasumując, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (podobnie B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, str. 378).

14 W stanie faktycznym sprawy strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Rady Miejskiej w sprawie wydania aktu dotyczącego działań Prezydenta Miasta. Strona zwróciła się do Przewodniczącej Rady Miejskiej z wnioskiem zatytułowanym "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Z treści wniosku skarżącego i kolejnych jego pism wynika, iż domagał się on podjęcia stosownej uchwały w przedmiocie działań Prezydenta Miasta, wyciągnięcia konsekwencji i zapobieżenia w przyszłości takim przypadkom, jak nieuzasadniona rozbiórka chodnika.

15 W tym miejscu zacytować wypada przepis art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dopuszczając zaskarżenie do sądu administracyjnego niewykonania przez organ gminy czynności nakazanych prawem.

16 Skarga na bezczynność organów gminy może zatem dotyczyć działalności uchwałodawczej w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy prawa nakładają na organy gminy obowiązek podjęcia uchwały lub wydania zarządzenia. Niedopuszczalna jest natomiast skarga na bezczynność rady gminy w przedmiocie nakazania organowi gminy wykonania określonej czynności prawnej, gdy jej wykonanie nie jest obowiązkowe (por. np. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2009 roku, sygn. akt II SAB/Ol 61/09, Wspólnota 2010/2/29).

17 Kompetencje rady gminy określone są w przepisie art. 18 ustawy o samorządzie gminnym. Z przepisu art. 18a ust. 1 tej ustawy wynika, że rada gminy kontroluje działalność wójta, gminnych jednostek organizacyjnych oraz jednostek pomocniczych gminy; w tym celu powołuje komisję rewizyjną. Wśród kompetencji organu, jakim jest Rada Miejska, brak jest uprawnień do wydania uchwały w przedmiocie działań opisanych przez skarżącego, a dotyczących samowolnej, w jego ocenie, rozbiórki chodnika i pozbawienia nieruchomości dostępu do drogi publicznej.

18 Z tych względów brak jest podstaw do twierdzenia, iż Rada Miejska pozostaje w bezczynności w rozpatrywaniu wniosku skarżącego. Niewątpliwie zaś koniecznym warunkiem uznania, iż dany organ pozostaje w konkretnej sprawie w bezczynności jest ustalenie, iż przepisy nakładają na ten organ obowiązek wydania aktu administracyjnego lub podjęcia określonej czynności oraz, że organ ten z tego obowiązku się nie wywiązuje.

19 W niniejszej sprawie nie sposób przywołać przepisu prawa, który obligowałby Radę Miejską do wydania uchwały w sprawie działań Prezydenta Miasta dotyczących rozbiórki chodnika. W konsekwencji trudno zgodzić się ze skarżącym, iż organ pozostaje w bezczynności.

20 Natomiast o dopuszczalności orzekania przez sąd administracyjny w sprawie bezczynności organu można mówić wyłącznie wtedy, gdy zaskarżony organ, mimo ustawowego obowiązku, nie podejmuje w terminie określonym w k.p.a. rozstrzygnięcia, podlegającego sądowoadministracyjnej kontroli ( postanowienie NSA z dnia 30 września 2010r. , sygn. akt I OSK 517/10, publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych:http://cbois.nsa.gov.pl).

21 Konkludując, sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

22 ar