Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2018 r., II SAB/Łd 21/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2018 r., II SAB/Łd 21/18

Sentencja

1 Dnia 25 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi A.M. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. w przedmiocie przekazania organowi wyższej instancji odwołania dotyczącego odmowy uwzględnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej p o s t a n a w i a: przywrócić termin do uzupełnienia braku formalnego skargi. IB

Uzasadnienie

2 A.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. w przedmiocie przekazania organowi wyższej instancji odwołania dotyczącego odmowy uwzględnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

3 W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w Ł. wniósł o jej oddalenie.

4 Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 lutego 2018 roku skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

5 Wezwanie w powyższym zakresie zostało doręczone skarżącemu w trybie awizo w dniu 21 marca 2018 roku (vide: zarządzenie z dnia 28 marca 2018 roku, k. 22).

6 Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 roku Sąd odrzucił skargę A. M. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. .

7 Odpis ww. postanowienia został doręczony dorosłemu domownikowi skarżącego w dniu 19 kwietnia 2018 roku.

8 Pismem z dnia 17 kwietnia 2018 roku skarżący wniósł na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. o przywrócenie terminu, uiszczając jednocześnie wpis sądowy. Skarżący wyjaśnił, że w dniach 24 lutego – 28 marca 2018 roku przebywał w Ś. Centrum Psychiatrii w M.. Rodzina nie informowała go o przychodzących pismach i nie miał możliwości odbierania korespondencji, zatem uchybienie terminu nie nastąpiło z jego winy. Na potwierdzenie okoliczności pobytu w szpitalu strona przedłożyła wyciąg z dokumentacji medycznej sporządzony w Świętokrzyskim Centrum Psychiatrii w M..

9 W piśmie z dnia 28 kwietnia 2018 roku, w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 roku, skarżący wyjaśnił, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 13 kwietnia 2018 roku. W tym dniu skarżący poprzez kontakt telefoniczny z pracownikiem Sekretariatu WSA w Ł. uzyskał informację o stanie przedmiotowej sprawy.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi zasługuje na uwzględnienie.

12 Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") - czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

13 Wniosek o przywrócenie terminu musi spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1 - § 4 p.p.s.a., a zatem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

14 Wniosek skarżącego podlega uwzględnieniu, bowiem spełnia wszystkie warunki formalne określone w art. 87 § 1 - § 4 p.p.s.a. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący złożył do Sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu tj. powzięcia wiadomości o stanie sprawy, jednocześnie skarżący uiścił wpis od skargi, a ponadto uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

15 Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Chodzi zatem o tego rodzaju niezależne od strony okoliczności, którym nie była w stanie przeciwdziałać pomimo dołożenia należytej staranności. Tak rozumiane pojęcie winy w uchybieniu terminu jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z 14 lutego 2007 r., II OZ 91/07, z 29 maja 2009 r., II FZ 115/09 oraz z 10 czerwca 2015 r., II GZ 265/15; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zaliczyć można w szczególności nagłą chorobę strony, uniemożliwiającą wykonanie czynności we właściwym terminie. Wnioskodawca powinien jedynie uprawdopodobnić brak winy, co jest równoznaczne z wykazaniem istnienia uzasadnionego przypuszczenia co do potencjalnego wystąpienia skutku. Wnioskodawca powinien zatem przekonać sąd, o co najmniej prawdopodobieństwie zaistnienia okoliczności mających wpływ na brak winy w uchybieniu terminowi.

16 W niniejszej sprawie jak wynika z przedłożonego w sprawie wyciągu z dokumentacji medycznej, skarżący w okresie od dnia 24 lutego 2018 roku do dnia 28 marca 2018 roku tj. m.in. w trakcie biegu terminu do uiszczenia wpisu, przybywał w Świętokrzyskim Centrum Psychiatrii w M. W tym czasie nie miał możliwości odbioru korespondencji, a rodzina nie informowała go o przychodzącej korespondencji. W tej sytuacji skarżący nie miał możliwości uiszczenia wpisu sądowego, bowiem nie miał wiedzy o skierowanym do niego wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W tej sytuacji z oczywistych względów niemożliwe było także skorzystanie z osób trzecich. Niedochowanie terminu było tym samym w rozpatrywanym przypadku niezawinione.

17 Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

18 IB