Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 marca 2010 r., II SA/Łd 663/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 marca 2010 r., II SA/Łd 663/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2010 r. sprawy ze skargi B. O. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej B. O. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust.4, art. 35, art. 36, art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił B. O. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego.

3 W dniu 25 maja 2009r. B. O. złożyła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu strona argumentowała, iż Starosta [...] nie zawarł w swojej decyzji pouczenia o sposobie i terminie wniesienia odwołania. O takiej możliwości dowiedziała się dopiero z pisma Starostwa z dnia 14 maja 2009r., doręczonego w dniu 18 maja 2009r., dlatego też uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Zdaniem strony brak stosownego pouczenia, uzasadniający postawienie organowi zarzutu naruszenia art. 9 i art. 107 §1 Kpa, uniemożliwił jej terminowe wniesienie odwołania.

4 Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 59 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego odmówił B. O. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...].

5 Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził, że odwołanie B. O. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 §2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

6 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda [...] zauważył, iż odwołanie od decyzji organu I instancji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 25 maja 2009r., zatem z uchybieniem terminu, który upływał w dniu 3 kwietnia 2009r. Organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] Nr [...] odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w konsekwencji stosownie do art. 134 Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zobligowany był do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. O. zarzuciła naruszenie art. 6-10 i art. 77 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia nie znajdującego oparcia w obowiązujących przepisach prawa, w całokształcie materiału dowodowego oraz działanie wbrew zasadzie praworządności i obowiązkowi pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Nadto naruszenie art. 129 i art. 112 Kpa przez niewłaściwą interpretację i błędne uznanie, iż strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania z własnej winy w sytuacji, gdy uchybienie terminu spowodowane było brakiem pouczenia o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Strona wniosła także o rozważenie zawieszenia postępowania do czasu zakończenia przed sądem sprawy ze skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

8 Uzasadniając skargę skarżąca powtórzyła, iż Starosta [...] w decyzji z dnia [...] nie zawarł pouczenia o sposobie i terminie wniesienia odwołania, natomiast w dniu 18 maja 2009r. strona odebrała pismo, w którym Starosta poinformował, aby złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji. Skarżąca podkreśliła, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu, wyłączną przyczyną takiego stanu rzeczy był błąd, przeoczenie organu, nadto jej intencją, przy składaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, było wnioskowanie o przywrócenie tego terminu oraz terminu do uzupełnienia decyzji. Zdaniem strony 14 dniowy termin do wniesienia odwołania biegł od doręczenia stronie pisma organu I instancji pismem z dnia 14 maja 2009r.

9 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga zasługuje na uwzględnienie.

12 Kognicja sądów administracyjnych obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej jako p.p.s.a.). Kontrola ta polega na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa (w tym prawa materialnego, procedury administracyjnej oraz reguł kompetencji) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

13 Przy czym, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

14 Badając zaskarżone postanowienie w tak zakreślonej kognicji, Sąd dopatrzył się naruszenia prawa, które musiało skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego przedmiotowego aktu prawnego.

15 Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził, iż odwołanie B. O. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu.

16 Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] jest przepis art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w myśl którego organ odwoławczy stwierdza, w drodze postanowienia, niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Dla wydania takiego postanowienia konieczne jest zatem niepodważalne, ostateczne ustalenie, iż odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione po terminie.

17 Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy zaskarżone postanowienie wydane w oparciu o przytoczony przepis zostało wydane, gdy organ odwoławczy w ramach wstępnej kontroli formalnoprawnej poprawności odwołania, stwierdził, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony na wniosek strony. Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku B. O. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] odmówił przywrócenia uchybionego terminu. Niezadowolona z rozstrzygnięcia B. O. wniosła skargę na przedmiotowe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 30 marca 2009r. orzekł o uchyleniu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przywołane orzeczenie Sądu ma zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które stanowiło konsekwencję odmowy przywrócenia, przesądza o uznaniu, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie. Ponieważ Sąd wyeliminował z obrotu prawnego postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu, które stanowiło podstawę do stwierdzenia uchybienia terminu, to tym samym odpadła przesłanka, która pozwalała organowi na wydanie zaskarżonego postanowienia, w oparciu o art. 134 Kpa. Realnie rzecz biorąc nie można wykluczyć, iż organ administracji ponownie rozpatrując wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, rozstrzygnie na korzyść strony. Stan taki wyłącza dopuszczalność funkcjonowania w obrocie prawnym postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, stąd konieczne jest wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z porządku prawnego.

18 W sytuacja, gdy postanowienie zostało wydane w oparciu o inne postanowienie lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, to istnieją podstawy do wyeliminowania takiego orzeczenia z obiegu prawnego. Przepisy postępowania administracyjnego przewidują, iż postanowienie wydane przez organ odwoławczy na podstawie art. 134 Kpa oraz w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w oparciu o art. 58 § 2 Kpa, są ostateczne i służy na nie wyłącznie skarga do sądu administracyjnego (wyrok WSA z dnia 28 października 2008r., sygn.akt II SA/Op 183/08, niepubl., dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń na www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

19 Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

20 m.o.