Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r., II SA/Łd 529/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r., II SA/Łd 529/13

Sentencja

1 Dnia 10 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 roku sprawy ze skargi G. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. LS

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...]r, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267), w związku z art. art. 3 pkt 22, art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 1 b) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. nr 139 z 2006r., poz. 992 ze zm.) oraz art. 12 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012r., poz. 1548) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...]r., nr [...], którą organ l instancji odmówił G. D. przyznania świadczenie w formie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego, w kwocie 100 złotych miesięcznie.

3 W uzasadnieniu podjętego orzeczenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż wskazaną decyzją z dnia [...]r. Burmistrz B. odmówił G.D. przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego, ze względu na to, że zainteresowany nie spełnia przesłanek określonych w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013r., nadanym w art. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw.

4 W trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego organ ustalił, że 7-letnia córka zainteresowanego – K. D., na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu d.s. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...]r. zaliczona została do osób niepełnosprawnych, ze wskazaniem, że wymaga ona m.in. stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, co stanowi jedną z przesłanek do przyznania świadczenia. Organ pierwszej instancji ustalił również, iż G. D. jest właścicielem gospodarstwa rolnego i w związku z tym podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu rolników, jest zatem rolnikiem, a praca w gospodarstwie rolnym jest formą aktywności zawodowej, uprawianą dla celów zarobkowych. W konsekwencji tych ustaleń, powołując się także na treść art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, organ pierwszej instancji uznał, że zainteresowany nie spełnia przesłanki "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" i wobec niespełnienia tej przesłanki nie przyznał G. D. dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego.

5 Od decyzji tej odwołał się G. D., wnosząc o uchylenie decyzji i przyznanie mu dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego. W odwołaniu opisał zakres sprawowanej opieki nad córką oraz podniósł, iż konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem powoduje ograniczenie jego pracy w gospodarstwie rolnym. Zaznaczył również, iż jego żona jest uprawniona do renty socjalnej w związku z orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym.

6 Dalej Kolegium wyjaśniło, że dla ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest kumulatywne wystąpienie dwóch przesłanek: sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną oraz nie podejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania tej opieki, zaś z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że G. D. jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, położonego w B. nr 11, o ogólnej powierzchni 3,22 ha, w tym przeliczeniowe 1,3355 ha i podlega z tego tytułu obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu rolników w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, opłacając w stosownej wysokości składki na to ubezpieczenie.

7 Kolegium dodało, iż istotą świadczenia pielęgnacyjnego nie jest wynagrodzenie za sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną lecz zrekompensowanie osobie sprawującej tę opiekę, ze środków publicznych, utraty dochodu w tytułu rezygnacji z zatrudnienia bądź innej formy aktywności zawodowej w celu sprawowania opieki nad osoba niepełnosprawną. Przepis art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych wymaga więc rezygnacji z aktywności zawodowej przynoszącej określony dochód, gdyż świadczenie pielęgnacyjne ma choćby częściowo zrekompensować jego utratę.

8 Wobec tego, w ocenie Kolegium, organ l instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i zgodnie z treścią art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawidłowo uznał, że G. D., mający status rolnika, nie spełnia określonej w/w przepisie przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką, co skutkuje stwierdzeniem, że zainteresowanemu nie będzie przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 lipca 2013r.

9 Powyższą decyzję G. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. podtrzymując stanowisko wyrażone w odwołaniu.

10 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji.

11 Postanowieniem z dnia 29 maja 2013r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 458/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, w zakresie w jakim uzależnia przyznanie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego od spełnienia warunków, określonych w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji RP.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 Stosownie do dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., póz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie w sprawie jeżeli jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

14 Zgodnie z opinią wyrażaną w doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego, "celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (...), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (...)" (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, Kraków 2005, s. 302).

15 Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Podkreślenia wymaga, iż strona może żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że wydanie przez Sąd rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przed rozpoznaniem przez Trybunał Konstytucyjny pytania skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w powołanym wyżej postanowieniu, mogłoby skutkować wystąpieniem przez strony z wnioskiem o wznowienie postępowania przed sądem.

16 W tej sytuacji, Sąd podzielił przytoczony podgląd doktryny i postanowił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania, wszczętego przed Trybunatem Konstytucyjnym na skutek pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

17 m.ch.