Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 marca 2010 r., II SA/Łd 19/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 marca 2010 r., II SA/Łd 19/10

Sentencja

1 Dnia 2 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2010 roku sprawy ze skargi J. . na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Uzasadnienie

2 J. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku nr [...], którą odmówiono skarżącemu przyznania świadczeń alimentacyjnych na dziecko K. W. w okresie od dnia 1 października 2009 roku do 30 września 2010 roku. Sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

3 Pismem z dnia 19 stycznia 2010 roku SKO w Ł. zawiadomiło Sąd o wydaniu

4 po ponownym rozpoznaniu przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji z dnia [...] roku nr [...], którą przyznano skarżącemu świadczenie w żądanym zakresie.

5 Wobec wydania powyższej decyzji Sąd wezwał skarżącego do wypowiedzenia

6 się czy podtrzymuje skargę.

7 Pismem z dnia 12 lutego 2010 roku J. W. poinformował Sąd,

8 iż - w związku z przyznaniem mu świadczeń alimentacyjnych na syna – nie podtrzymuje skargi.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

10 Postępowanie w sprawie podlega umorzeniu.

11 Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla sądu wiążące. Powyższe jest konsekwencją zasady, iż to skarżący jest uprawniony do dysponowania wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd I instancji. Tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa

12 lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 in fine p.p.s.a.) sąd może odstąpić od obowiązku umorzenia postępowania

13 na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Warto wyjaśnić, iż skutkiem umorzenia postępowania jest uchylenie wszystkich dokonanych czynności oraz nie prowadzenie tego postępowania.

14 Podkreślić również należy, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu – zanim przejdzie do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o cofnięcie skargi - dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona

15 w art. 58 § 1 p.p.s.a. Bowiem ocena dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, a więc gdy doprowadzono do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjne.

16 Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy przed wszystkim wskazać, iż J. W. skutecznie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. Zatem sąd mógł przystąpić do oceny dopuszczalności cofnięcia tejże skargi.

17 W opinii sądu w niniejszym postępowaniu nie zachodzą przesłanki wymienione

18 w art. 60 in fine p.p.s.a., które uniemożliwiałyby sądowi umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Stosownie więc do zasady związania sądu cofnięciem skargi

19 w tej sytuacji sąd jest obowiązany umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

20 Biorąc powyższe pod uwagę sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia,

21 na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a.

22 m.ch.