Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2019 r., III SAB/Łd 15/19

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2019 r., III SAB/Łd 15/19

Sentencja

1 Dnia 12 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. O. na bezczynność Dyrektora Przedszkola Miejskiego nr (...) w (...) polegającą na braku realizacji zapisów uchwały nr (...) Rady Miejskiej w (...) postanawia: odrzucić skargę. B.K.

Uzasadnienie

2 S.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Przedszkola Miejskiego nr (...) w (...) V. Z. w związku z:

3 1. przewlekłym prowadzeniem postępowania dotyczącego skargi na pracownika przedszkola M. O.,

4 2. bezczynnością dotyczącą braku odpowiedzi na zalecenia Wydziału Edukacji Urzędu Miasta (...) z dnia 13 marca 2019 r.,

5 3. bezczynnością dotyczącą braku realizacji zapisów uchwały Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia 21 lutego 2018 r.,

6 4. bezczynnością dotyczącą skargi z dnia 23 kwietnia 2019 r. w związku z brakiem realizacji zapisów Umowy o korzystanie z usług przedszkola z dnia 29 czerwca 2018r.

7 5. bezczynnością dotyczącą skargi z dnia 23 kwietnia 2019 r. na bezpodstawne zamknięcie przedszkola w dniu 8 kwietnia 2019 r. oraz naruszenie Statutu Przedszkola nr (...) w (...) stanowiącego Załącznik nr 1 Dyrektora Przedszkola Miejskiego nr (...) z dnia 29.11.2017 (znak (...) udostępniony na stronie przedszkola),

8 6. bezczynnością dotyczącą braku odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 23 kwietnia 2019 r.

9 Skarżący wniósł o nałożenie dyscyplinującej kary finansowej w związku z omawianymi naruszeniami prawa.

10 Przedmiotowa skarga dotyczy bezczynności Dyrektora Przedszkola Miejskiego nr (...) w (...) polegającej na braku realizacji zapisów uchwały nr (...) Rady Miejskiej w (...).

11 Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2019 r. skarżący wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi wyczerpał środek zaskarżenia na bezczynność przez złożenie ponaglenia do właściwego organu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

12 W piśmie z dnia 25 czerwca 2019 r. skarżący wskazał, że 26 lutego 2019 r. złożył do Prezydenta Miasta (...) skargę na Dyrektora PM nr (...) w (...) w sprawie braku zakupu pakietu edukacyjnego i nieprzerobienie zaległego materiału z synem O. O.. Organ założycielski uznał skargę za zasadną i przy piśmie z 19 marca 2019 r. zobowiązał Dyrektora do ponownego rozpatrzenia sprawy. W dniu 23 kwietnia 2019 r. skarżący ponownie skierował do PMŁ skargę na Dyrektora PM nr(...) w związku z brakiem ustosunkowania się do pisma z dnia 13 marca 2019 r. Skarżący wyjaśnił, że od Dyrektora PM otrzymał mail z zaproszeniem na rozmowę i nie otrzymał stanowiska w formie pisemnej.

13 W odpowiedzi na skargę Dyrektor PM nr (...) w (...) wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

15 Skarga jest niedopuszczalna.

16 Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej p.p.s.a.

17 Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, na mocy art. 3 § 2 pkt 9 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje orzekanie także w sprawach skarg m. in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Tym samym skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczy spraw, w których organy administracji wydają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

18 W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Dyrektora Przedszkola Miejskiego polegającą na braku realizacji zapisów uchwały nr (...) Rady Miejskiej w (...). Skarżący wskazał na brak zakupu pakietu edukacyjnego i nieprzerobienie zaległego materiału z jego synem. Strona w tym zakresie wniosła skargę do Prezydenta Miasta (...).

19 Wyjaśnić trzeba, że wniesienie skargi na bezczynność organu dopuszczalne jest natomiast tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Bezczynność zachodzi wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności z zakresu administracji publicznej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim ustalenie, że bezczynności dopuścił się organ właściwy w sprawie, zobowiązany na gruncie odpowiednich przepisów do podjęcia stosownego działania, a ponadto istniała podstawa prawna do określonego zachowania się organu wobec żądania strony.

20 Gdy chodzi o zarzucaną Dyrektorowi PM nr (...) w (...) bezczynność w braku realizacji zapisów uchwały (...), to brak jest przepisów prawa materialnego, które nakazywałyby rozstrzygnięcie przez ten organ żądania strony w trybie administracyjnym w formie decyzji, postanowienia lub innego aktu z zakresu administracji publicznej. Czynność taka nie mieści się zatem w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. i nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu.

21 O dopuszczalności orzekania przez sąd administracyjny w sprawie bezczynności organu można mówić wyłącznie wtedy, gdy zaskarżony organ, mimo ustawowego obowiązku, nie podejmuje w terminie określonym w k.p.a. rozstrzygnięcia, podlegającego sądowoadministracyjnej kontroli (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt I OSK 517/10, publ. CBOIS).

22 Składane przez skarżącego pisma związane z działalnością Dyrektora Przedszkola Miejskiego, w ocenie Sądu, stanowią skargę, o której mowa w art. 227 k.p.a. Zgodnie natomiast z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, działania administracji publicznej będące przedmiotem skarg tego typu nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu. Niedopuszczalna jest więc w konsekwencji również skarga na bezczynność w tym zakresie (por.. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt I OW 30/10; z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 2019/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Procedura określona w dziale VIII powołanej ustawy, w przepisach art. 221 – art. 259 k.p.a., ma cechy jednoinstancyjnego kontrolnego postępowania administracyjnego i kończy się czynnością materialno-techniczną. Postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie jest postępowaniem zmierzającym do wydania aktu lub podjęcia czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.

23 Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.

24 B.K.