Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 lipca 2013 r., III SA/Łd 740/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 lipca 2013 r., III SA/Łd 740/13

Sentencja

1 Dnia 23 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia Wójta Gminy R. postanawia odrzucić skargę. k.p.

Uzasadnienie

2 W dniu 4 czerwca 2003 r. Rada Gminy R. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wynagrodzenia Wójta Gminy R., działając w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 lutego 2003 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych, urzędach marszałkowskich (Dz. U. nr 33, poz. 264). W § 1 uchwały Rada Gminy ustaliła dla Wójta Gminy R. wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 3.730 zł, dodatek funkcyjny w kwocie 1000 zł, dodatek specjalny 20% łącznego wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego w kwocie 946 zł oraz dodatek stażowy według przedłożonych dokumentów o zatrudnieniu. Zgodnie z § 2 uchwały, jej wykonanie powierzono Przewodniczącemu Rady Gminy. Według § 3 uchwała weszła w życie z dniem podjęcia z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r., zaś w § 4 wskazano, że traci moc uchwała nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] roku w sprawie wynagrodzenia Wójta Gminy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. K. wskazał, iż zaskarża powyższą uchwałę w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów ustawy z dnia 22 marca 1990 roku o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1593 z późn. zm.), w tym art. 20 oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lutego 2003 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich poprzez bezpodstawne i dokonane z rażącym naruszeniem prawa obniżenie jego wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego oraz w konsekwencji pozbawienie go dodatku specjalnego przysługującego mu w latach 2003 – 2006, kiedy pełnił w Gminie R. funkcję Wójta. Ponadto zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 107 k.p.a., polegające na zaniechaniu przez Radę Gminy R. uzasadnienia zaskarżonej uchwały a tym samym na zaniechaniu wskazania podstaw prawnych i faktycznych jej podjęcia. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o jej uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy R wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej ze względu na brak podstawy prawnej do jej wniesienia. Ponadto wskazał, że skarga została wniesiona bez dokonywania wymaganych prawem czynności oraz z uchybieniem terminu. Alternatywnie wniesiono o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W uzasadnieniu wskazano, że uchwała dotycząca wynagrodzenia wójta gminy jest aktem dotyczącym sfery cywilnoprawnej – stosunku pracy z wyboru, zatem przysługuje na nią powództwo cywilne, nie zaś skarga do sądu administracyjnego.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

4 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Granice właściwości sądów administracyjnych do kontroli uchwał organów gminy, z wyłączeniem aktów prawa miejscowego, zostały więc przedmiotowo ograniczone do spraw z zakresu administracji publicznej. Zatem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sąd administracyjny.

5 Przedmiotem skargi J. K. jest uchwała Rada Gminy R. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie wynagrodzenia Wójta Gminy R. W pierwszej kolejności należało więc ustalić przynależność przedmiotu zaskarżonej uchwały do spraw z zakresu administracji publicznej, a tym samym możliwość jej kontroli przez sąd administracyjny. Zaskarżona uchwała została podjęta w zakresie stosunku pracy pracownika samorządowego nawiązanego na podstawie wyboru. O takiej kwalifikacji zaskarżonej uchwały przesądza art. 2 ust. 1 pkt c w związku z art. 4 pkt 1 obowiązującej w dacie podjęcia uchwały ustawy z dnia 22 marca 1990r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2001r. nr 141, poz. 1593 ze zm.) W świetle powyższych przepisów wójt jest pracownikiem samorządowym zatrudnionym w urzędzie gminy na podstawie wyboru, a czynności z zakresu prawa pracy wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wykonuje organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego lub w zakresie ustalonym przez ten organ w odrębnej uchwale jego przewodniczący z tym, że wynagrodzenie wójta ustala rada gminy w drodze uchwały. Ustalenie wynagrodzenia wójta należało więc do wyłącznej właściwości rady gminy zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz było ustalane w granicach określonych przez art. 20 ustawy o pracownikach samorządowych oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów wydanego w oparciu o upoważnienie ustawowe zawarte w art. 20 ust. 2 tejże ustawy. W niniejszej sprawie spór między stronami dotyczy w istocie wysokości wynagrodzenia wójta ustalonego mocą zaskarżonej uchwały. Wynagrodzenie jest jednym z istotnych elementów związanym ze stosunkiem pracy. Jak natomiast wynika z art. 31 ust. 2 w/w ustawy o pracownikach samorządowych, spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają sądy pracy, nie zaś sądy administracyjne. Przy czym przyjąć należy, iż przepis ten odnosi się do wszystkich pracowników samorządowych, a więc także zatrudnionych na podstawie wyboru, a ustawodawca przyjął jednolity - sądowy - tryb rozpatrywania sporów ze stosunku pracy tychże pracowników. Powyższe oznacza, że skoro w świetle art. 4 pkt 1 w/w ustawy wynagrodzenie wójta jest czynnością z zakresu prawa pracy, a spory w tej dziedzinie rozpoznają zgodnie z art. 31 ust. 2 sądy pracy, to skarga J. K. na uchwałę w przedmiocie wynagrodzenia wójta , którym skarżący był w okresie 2003-2006 w gminie R. jest niedopuszczalna, a sądem właściwym do jej rozpoznania jest sąd powszechny. Takie stanowisko zaprezentował również NSA m.in. w postanowieniu z dnia 6 września 2012r. w sprawie sygn. akt II OSK 1534/12 i w postanowieniu z dnia 9 maja 2013r. w sprawie sygn. akt II OSK 942/13. Wprawdzie postanowienia ta zapadły na tle uregulowań prawnych ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o pracownikach samorządowych, jednak analogiczne brzmienie przepisów art. 8 ust. 2 i art. 43 ust. 2 aktualnie obowiązującej ustawy i ich wykładnia dokonana w powyższych postanowieniach wyznacza aktualny kierunek orzecznictwa w tego rodzaju sprawach i może stanowić wskazówkę interpretacyjną przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. W przywołanych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że ustalenie wynagrodzenie wójta stanowi czynność z zakresu prawa pracy, a więc uchwała w tym zakresie nie stanowi aktu podejmowanego w sprawach z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Tym samym, przyjmując, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił.

6 k.p.