Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2010 r., III SA/Łd 409/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2010 r., III SA/Łd 409/10

Sentencja

1 Dnia 14 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2010 roku sprawy ze skargi M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1) oddala skargę; 2) przyznaje radcy prawnemu A. K. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa osiemdziesiąt) złotych obejmującą stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącemu z urzędu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu A. K. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Wojewoda[...], działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.); art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., nr [...] o wymeldowaniu M. L. z pobytu stałego w lokalu nr 2 przy ul. A. w Ł.

3 Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

4 Pismem z dnia 24 lutego 2010 r. Zakład Gospodarki Mieszkaniowej W.-S. w Ł. wystąpił do Urzędu Miasta Ł. Delegatury Ł. – W. z wnioskiem o wymeldowanie M. L. z lokalu położonego w Ł. przy ul. A. 30/2. Strona wnioskująca podniosła, iż zarówno z oględzin lokalu przeprowadzonych w dniu 25 listopada 2009 r., jak i oświadczeń mieszkańców nieruchomości wynika, że w lokalu tym od dłuższego czasu nikt nie przebywa. Do wniosku załączono kserokopię wyroku zaocznego Sądu Rejonowego dla Ł. –W. w Ł., Wydział I Cywilny z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I C 235/07 nakazującego M. L. opróżnienie przedmiotowego lokalu oraz orzekającego o braku prawa do lokalu socjalnego. Wyrokowi sąd nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

5 Decyzją z dnia [...]r., nr [...]Prezydent Miasta Ł. orzekł o wymeldowaniu M. L. z pobytu stałego pod powyżej wskazanym adresem, uznając iż w sprawie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

6 M. L. wniósł odwołanie do Wojewody[...]. Podniósł, iż wywiad przeprowadzony przez administrację nie jest wiarygodny. Podał, że w okresie kiedy opiekował się swoim chorym ojcem pracował po 12 godzin na dobę. Wychodził wcześnie rano i wracał późnym wieczorem. Podał ponadto, że choruje na wirusowe zapalenie wątroby typu "C", co wymaga odizolowania się od bliskich. Podniósł, iż w dniu 19 kwietnia 2010 r. odbyła się sprawa rozwodowa i wnosił o unieważnienie wyroku Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. Wydział I Cywilny z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I C 235/07 i o przydzielenie lokalu socjalnego.

7 Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wojewoda [...] podniósł, iż przepisy powołanej ustawy mają przede wszystkim charakter porządkowy, a ich celem jest zapewnienie zgodności rejestracji miejsca pobytu osób ze stanem faktycznym. Jednym ze sposobów realizacji powyższego celu jest uprawienie organów administracji do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W przedmiotowej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że M. L. opuścił lokal położony w Ł. przy ul. A. 30/2 w 2007 r. Powyższą okoliczność potwierdza zarówno kontrola meldunkowa przeprowadzona przez VI Komisariat KMP w Ł., jak i znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie skarżącego z dnia 17 marca 2010 r., zgodnie z którym opuszczenie przedmiotowego lokalu nastąpiło w dniu 16 lipca 2007 r. Od tego czasu strona zamieszkuje w Ł. przy ul. B. 23/9. Organ odwoławczy wskazał nadto, iż w aktach sprawy znajduje się kserokopia wyroku Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. Wydział I Cywilny z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I C 235/07 nakazującego M. L. opuszczenie lokalu nr 2 przy ul. A. 30 w Ł. Mając powyższe na uwadze Wojewoda [...] uznał, iż dalsze utrzymywanie zameldowania M. L. na pobyt stały w przedmiotowym lokalu, w którym nie przebywa i w którym, zgodnie z wyrokiem sądu z dnia 10 września 2008 r., nie ma prawa przebywać, byłoby utrzymywaniem rejestracji fikcyjnej, pozostającej w sprzeczności z obowiązującym prawem. Odnośnie wniosku o przydział lokalu socjalnego organ odwoławczy pouczył skarżącego, iż w tym zakresie winien on złożyć stosowny wniosek do Prezydenta Miasta Ł.

8 Na powyższą decyzję M. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

9 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga nie jest zasadna.

12 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

13 Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

14 Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

15 Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie.

16 Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.).

17 Zgodnie z treścią powołanej normy prawnej organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

18 Oznacza to, iż do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione.

19 Wskazać należy, że warunkiem decydującym, o wymeldowaniu danej osoby jest jednoznaczne ustalenie przez organ administracji, czy dana osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego i czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny. Za miejsce stałego pobytu danej osoby uważa się miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, między innymi takie jak: mieszkanie, nocowanie, spożywanie posiłku, czy też przyjmowanie wizyt rodziny lub znajomych. Natomiast przez opuszczenie miejsca pobytu stałego rozumie się nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i zorganizowaniem centrum życiowego w innym miejscu.

20 W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organy administracji miały podstawę do oceny, dokonanej w granicach określonych przepisem art. 80 Kpa., że M. L. opuścił przedmiotowy lokal. Okoliczność niezamieszkiwania skarżącego w lokalu położonym w Ł. przy ul. A. 30/2 od lipca 2007 r. została potwierdzona w toku przeprowadzonego przez organy administracji postępowania wyjaśniającego. Fakt opuszczenia miejsca zameldowania przez M. L. nie budzi wątpliwości, gdyż okoliczność ta została potwierdzona przez skarżącego, który zeznał w oświadczeniu z dnia 17 marca 2010 r., że przedmiotowy lokal opuścił po śmierci ojca, w dniu 16 lipca 2007 r.

21 Bezsporną w ocenie Sądu pozostaje również kwestia dobrowolności opuszczenia przez skarżącego lokalu położonego w Ł. przy ul. A. 30/2. Skarżący oświadczył bowiem, że opuścił przedmiotowy lokal, pozostawiając rzeczy mu niepotrzebne. Za dobrowolnością, jak i za zamiarem opuszczenia przez skarżącego dotychczasowego miejsca zameldowania przemawia również fakt skoncentrowania centrum życiowego w innym miejscu, to jest w Ł. przy ul. B. 23/9.

22 Podkreślenia wymaga również okoliczność, iż wyrokiem zaocznym z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I C 235/07 Sąd Rejonowy dla Ł.-W. w Ł. Wydział I Cywilny nakazał M. L. opróżnienie przedmiotowego lokalu oraz orzekł o braku uprawnienia do lokalu socjalnego. Wyrokowi sąd nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący dobrowolnie wykonał powyżej powołany wyrok orzekający eksmisję. Wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że opuszczenie lokalu wskutek orzeczenia eksmisji stanowi dobrowolne opuszczenie lokalu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i uzasadnia wydanie orzeczenia o wymeldowaniu osoby eksmitowanej (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1313/08, publ. LEXPolonica 2272524; wyrok NSA Z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II OSK 65/2005, publ. LexPolonica 2128835).

23 Trafnie więc organy administracji uznały, że powyższe okoliczności świadczą o opuszczeniu przez M. L. dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Utrzymujący się ponad dwu i pół letni stan faktyczny, w którym osoba zameldowania na pobyt stały w danym lokalu rzeczywiście w nim nie mieszka, nosi znamiona trwałości.

24 Wskazać również należy, że ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny, której celem jest odzwierciedlenie stanu - faktycznego miejsca pobytu osoby. Jej ewidencyjno - rejestrowy charakter służy zbieraniu informacji w zakresie miejsca zamieszkania i pobytu osób. Skoro skarżący od lipca 2007 r. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, konieczne było doprowadzenie stanu, w którym zapis ewidencji będzie odpowiadał stanowi faktycznemu. Organy administracji trafnie uznały, że wszystkie przesłanki wymeldowania określone w art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zostały spełnione, a wydana w sprawie przez organ odwoławczy decyzja jest prawidłowa.

25 Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze żądań skarżącego dotyczących unieważnienia wyroku Sądu Rejonowego z dnia 10 września 2008 r. oraz przyznania lokalu socjalnego Sąd uznał, iż nie stanowią one przedmiotu niniejszej sprawy. Kwestie wzruszalności prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych regulowane są przez przepisy prawa cywilnego i nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Natomiast w kwestii przydziału lokalu socjalnego skarżący winien, zgodnie z pouczeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wystąpić z odrębnym wnioskiem do Prezydenta Miasta Ł. jako organu właściwego w sprawie.

26 Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

27 O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.

28 e.o.