Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 sierpnia 2020 r., III SA/Łd 172/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 sierpnia 2020 r., III SA/Łd 172/20

Sentencja

1 Dnia 6 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 roku sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - po rozpatrzeniu odwołania K. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A serwis z siedzibą w O., od decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie lokalizacji w pasie drogowym dróg publicznych gminnych urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem drogi (kabli światłowodowych) - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 39 ust. 1a, ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.) dalej u.p.d., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

3 W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

4 W dniu 23 maja 2019 r. K. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A serwis z siedzibą w O. wystąpił do Wójta Gminy B. z wnioskiem o uzgodnienie projektu na podwieszenie kabla światłowodowego w pasie dróg gminnych w miejscowościach B., W. i S. na istniejących słupach linii napowietrznych niskiego napięcia należących do G S.A.

5 W wyniku przeprowadzonego postępowania organ decyzją z dnia [...] r. udzielił zezwolenia na lokalizację urządzeń w pasie drogowym poprzez ich umieszczenie na słupach energetycznych, z wyjątkiem fragmentów pasa drogowego, gdzie występują kanały technologiczne, jak i jest planowana ich budowa.

6 Na skutek wniesionego przez K. P. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na uchybienia proceduralne.

7 Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. zezwolił wnioskodawcy na lokalizację kabla światłowodowego na słupach energetycznych niskiego napięcia należących do G S.A. Oddział Ł. Rejon Energetyczny B. w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach B., S. i W. z uwagi na brak kanałów technologicznych, w pozostałym zakresie odmówił lokalizacji kabli na słupach energetycznych w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach S. i B. z uwagi na istnienie wolnych zasobów w kanałach technologicznych.

8 Od decyzji inwestor wniósł odwołanie zaskarżając decyzję w części odmawiającej uwzględnienia wniosku, tj. odmowy lokalizacji kabli telekomunikacyjnych, wskazując, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem:

9 1) art. 39 ust. 3 pkt 1 a u.p.d., w sytuacji kiedy przedsięwzięcie dotyczy przebudowy istniejącej infrastruktury, ponieważ słupy energetyczne już istnieją,

10 2) art. 39 ust. 1 a u.p.d. poprzez niezastosowanie, w sytuacji kiedy inwestycja nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników drogi,

11 3) art. 39 ust. 1 u.p.d., ponieważ nie ma on zastosowania w sprawie, wydanie decyzji bez podstawy prawnej i wskazanie dopiero w uzasadnieniu, że odmowa wynika z art. 39 ust. 3 pkt 1a ww. ustawy,

12 4) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy i błędną ocenę materiału dowodowego,

13 5) art. 6 k.p.a. poprzez brak podania w sentencji decyzji podstawy prawnej odmowy lokalizacji kabla.

14 Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.p.d. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Na podstawie art. 39 ust. 1a u.d.p. przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1907 ze zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

15 Organ powołał także treść art. 39 ust. 3 u.d.p., a ponadto wskazał, że na podstawie art. 39 ust. 3a u.d.p. w decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do: 1) uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3; 3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia.

16 W przypadku gdy decyzja, o której mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p., dotyczy lokalizacji w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, w decyzji tej określa się dodatkowo, czy w okresie 4 lat od jej wydania planowana jest budowa, przebudowa lub remont odcinka drogi, którego dotyczy decyzja, o ile wynika to wprost z uchwały budżetowej jednostki samorządu terytorialnego, wieloletniej prognozy finansowej jednostki samorządu terytorialnego, programu wieloletniego wydanego na podstawie art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017r., poz. 2077 oraz z 2018 r., poz. 62, 1000, 1366, 1669 i 1693) lub planów, o których mowa w art. 20 pkt 1 lub 2 u.d.p. (art. 39 ust. 3aa u.d.p.).

17 Organ wskazał, że każdorazowo w przypadku inwestycji polegającej na umieszczeniu w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego strona jest zobowiązana uzyskać (a właściwy organ wydać) trzy odrębne decyzje, tj.:

18 1) zezwolenie na lokalizację tych obiektów lub urządzeń, w którym zarządca drogi może określić warunki lokalizacji (art. 39 ust. 3 u.d.p.),

19 2) zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na czas prowadzenia robót związanych z umieszczaniem danego urządzenia lub obiektu (art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.d.p.),

20 3) zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym obiektu lub urządzenia infrastruktury technicznej na czas określony lub na czas nieokreślony (art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3 u.d.p.).

21 Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A serwis z siedzibą w O. wystąpił do Wójta Gminy B. o "uzgodnienie projektu na podwieszenie kabla światłowodowego w pasie dróg gminnych w miejscowościach B., W. i S. na istniejących słupach linii napowietrznych niskiego napięcia należących do G S.A.". Zaskarżoną decyzją, w oparciu o art. 39 ust. 3 u.d.p. Wójt Gminy B. ponownie ustalił warunki lokalizacji urządzenia. Decyzja jest pierwszą z ww. i stanowi promesę wydania w przyszłości zezwolenia na umieszczenie linii światłowodowej w pasie drogowym. Nie można tej decyzji utożsamiać z decyzją zezwalającą na umieszczenie urządzeń w pasie drogowym. Zarówno warunki umieszczenia urządzeń w pasie drogowym, jak i pouczenie inwestora o warunkach rozpoczęcia robót budowlanych, są obligatoryjnymi elementami decyzji lokalizacyjnej, z tą jedynie różnicą, że pouczenie z istoty odnosi się do kolejnych etapów procesu inwestycyjnego.

22 Organ wskazał, że z treści art. 39 ust. 3 u.d.p. wynika, że ustawodawca dopuścił na zasadzie wyjątku możliwość zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg i w przedmiocie takiego zezwolenia zarządca drogi orzeka w drodze decyzji administracyjnej. Organ wyjaśnił, że zmiana art. 39 ust. 1 a i 3 u.d.p. wprowadzona została ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r. nr 106, poz. 675). Ustawą tą zmieniono także art. 39 ust. 6 u.d.p., zgodnie z którym zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym: 1) dróg krajowych; 2) pozostałych dróg publicznych chyba, że w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia informacji, o której mowa w ust. 6a, nie zgłoszono zainteresowania udostępnieniem kanału technologicznego.

23 Z uzasadnienia projektu wskazanej ustawy wynika, że jednym z jej celów jest zniesienie barier dla inwestycji w infrastrukturę teleinformatyczną, by zapewnić ogólnopolski dostęp do internetu szerokopasmowego. Wprowadzając ust. 6 do art. 39 u.d.p. w cytowanym wyżej brzmieniu ustawodawca potwierdził, iż w coraz szerszym zakresie dopuszcza możliwość korzystania z pasa drogowego na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Wykładni przepisów wprowadzonych powołaną ustawą należy zatem dokonywać mając na względzie jej cele.

24 SKO wskazało, że decyzja wydawana w trybie art. 39 ust. 3 u.d.p. ma charakter uznaniowy. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie nosi znamion dowolności. Wójt Gminy B. zaskarżoną decyzją zezwolił wnioskodawcy na lokalizację kabla światłowodowego na słupach energetycznych niskiego napięcia należących do G S.A. Oddział Ł. Rejon Energetyczny B. w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach B., S. i W. (z uwagi na brak kanałów technologicznych), w pozostałym zakresie odmówił lokalizacji kabli na słupach energetycznych w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach S. i B. z uwagi na istnienie wolnych zasobów w kanałach technologicznych, których właścicielem jest Gmina B., a ponadto w kanale technologicznym znajdującym się w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] - w przypadku ul. B działka nr [...] oraz w kanale usytuowanym w ul. C i D w granicach działki nr [...] i na odcinku drogi wojewódzkiej nr [...] do styku z działką nr [...] (ul. E). Organ wskazał, że o istnieniu wolnych zasobów w kanalizacji teletechnicznej znajdującej się na terenie B., a stanowiącej własność F świadczy pismo F Zarządzanie Zasobami Infrastruktury i Obsługi Klienta w Ł. z dnia 8 listopada 2019 r.

25 SKO zgodziło się z rozstrzygnięciem organu w kwestii zasadności umieszczenia kabla światłowodowego w istniejących kanałach technologicznych, a tym samym odmową jego umieszczenia na słupach energetycznych niskiego napięcia. Kanał technologiczny jest to bowiem ciąg osłonowych elementów obudowy, studni kablowych oraz innych obiektów lub urządzeń służących umieszczeniu lub eksploatacji: a) urządzeń infrastruktury technicznej związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, b) linii telekomunikacyjnych wraz z zasilaniem oraz linii elektroenergetycznych, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 4 pkt 15a u.d.p.). Jak zostało to wskazane powyżej zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest natomiast zobowiązany do lokalizowania kanałów technologicznych w pasie drogowym. Skoro w niniejszej sprawie organ wskazał na istnienie kanałów technologicznych, a mają one służyć umieszczaniu w nich m.in. kabli telekomunikacyjnych, które są przedmiotem wniosku, to zasadnym jest wskazanie na lokalizację urządzenia w ich obrębie. Odmowa wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby znajduje swoje jednoznaczne uzasadnienie w dyspozycji art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p.

26 Kolegium wskazało, że skarżący kwestionuje, że planowane przedsięwzięcie dotyczy "umieszczenia" infrastruktury telekomunikacyjnej, a tym samym zasadność zastosowania przez organ art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p. Wbrew twierdzeniom skarżącego inwestycja polega na umieszczeniu ww. infrastruktury, skoro w określonej lokalizacji ona nie istniała (nie została umieszczona przez skarżącego). Istniejące słupy, na których miałyby zostać zawieszone kable światłowodowe stanowią część infrastruktury elektroenergetycznej należącej do G S.A. Oddział Ł. Rejon Energetyczny B., a nie telekomunikacyjnej. Zdaniem organu odwoławczego przepis został prawidłowo zastosowany. Podstawy odmowy wydania zezwolenia na lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej wynikają nie tylko z art. 39 ust. 1a u.d.p., ale przede wszystkim z ust. 3 pkt 1 i 1 a ww. artykułu (argumentacja Kolegium zawarta w decyzji organu odwoławczego z dnia 6 sierpnia 2019 r., co do konieczności analizowania przez organ przesłanek wymienionych wyłącznie w art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. dotyczyła kwestii odmowy wydania zezwolenia, w sytuacji braku istniejących kanałów technologicznych - organ wskazywał bowiem na "zamiar modernizacji dróg" obejmujący budowę kanałów technologicznych).

27 Zdaniem SKO organ w sentencji decyzji wskazał prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. art. 39 ust. 3 u.d.p., który reguluje kwestię udzielenia zezwolenia, w tym wskazuje na przesłanki odmowy jego wydania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji wyjaśnił zarówno faktyczne, jak i prawne motywy swojego rozstrzygnięcia, w tym powołał się na treść art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p.

28 W skardze K. P. zarzucił:

29 1) naruszenie art. 39 ust. 3 pkt 1a u.p.d. przez błędną wykładnię, błędne zastosowanie i przyjęcie, że umieszczenie na istniejących słupach linii napowietrznej kabli samonośnych jest przewidzianym w myśl tego przepisu "umieszczeniem infrastruktury", w sytuacji gdy jest to co najwyżej przebudowa lub inna czynność związana z już istniejącą infrastrukturą, na co wskazuje treść przepisu art. 39 ust. 1a ustawy, który to przepis wyróżnia "umieszczanie", "konserwacje", "przebudowę", "naprawę" infrastruktury telekomunikacyjnej oraz tzw. "inne czynności związane z eksploatacją tej infrastruktury";

30 2) naruszenie art. 39 ust. 1a u.p.d. przez niezastosowanie do planowanej inwestycji w sytuacji, gdy posadowienie kabli na istniejących słupach w żaden sposób nie wpływa na bezpieczeństwo użytkowników drogi;

31 3) naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 6 a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 880) poprzez pominięcie tego przepisów przy interpretacji pojęcia "umieszczanie", infrastruktury telekomunikacyjnej albowiem z przepisu tego wynika wprost, że kabel światłowodowy nie jest elementem infrastruktury ergo - umieszczanie kabla nie może być umieszczaniem infrastruktury w rozumieniu art. 39 ust. 3 pkt 1a ustawy o drogach publicznych;

32 4) naruszenie rażące art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu a przepisy art. 39 ust. 1a ustawy o drogach publicznych w zakresie wymogów bezpieczeństwa i warunków technicznych i oparcie się organów administracji jedynie na nieuzasadnionym prawnie przekonaniu organu, co do konieczności położenia kabli w kanałach technicznych, w sytuacji gdy przepis art. 39 ust. 3 pkt 1a dotyczy sytuacji umieszczania nowej infrastruktury telekomunikacyjnej;

33 5) naruszenie rażące art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący, polegającego na pominięciu kwestii oceny wymogów technicznych i bezpieczeństwa zgodnie z art. 39 ust. 1a u.p.d., a także w związku z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ administracji publicznej kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes w zakresie ustalenia, czy infrastruktura w postaci słupów istnieje na terenie objętym decyzją i pominięcie faktu, że z infrastruktury tej korzystają inni przedsiębiorcy;

34 6) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez pryzmat art. 39 ust. 3 pkt 1a a nie w oparciu o art. 39 ust. 1a u.p.d.

35 7) naruszenie rażące art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ administracji kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności poprzez wydanie decyzji przy całkowitym braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do treści i argumentacji zawartej w odwołaniu, a dotyczącej niespełniania przez tzw. kanały technologiczne wymogów wnikających z przepisów prawa.

36 Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji I i II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu administracyjnego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym w przypadku ustanowienia pełnomocnika również kosztów zastępstwa procesowego.

37 W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

38 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

39 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

40 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

41 Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

42 Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

43 Przy czym, co wymaga podkreślenia, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

44 Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r., jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy B. z [...] r. w przedmiocie zezwolenia skarżącemu na lokalizację na czas nieokresowy samonośnego kabla telekomunikacyjnego (światłowodowego) na istniejących słupach linii napowietrznych niskiego napięcia należących do G S.A. Oddział Ł. Rejon Energetyczny B. w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach B., S. i W. z uwagi na brak kanałów technologicznych, zgodnie z projektem przebiegu i sposobu umieszczania w pasie drogowym tejże infrastruktury, który stanowi załącznik do decyzji oraz odmowy zezwolenia skarżącemu lokalizacji kabli telekomunikacyjnych na istniejących słupach linii napowietrznych w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach S. i B. z uwagi na istnienie wolnych zasobów w kanałach technologicznych - wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

45 Przedmiotem rozważań w rozpoznawanej sprawie jest ta część decyzji, która dotyczy odmowy zezwolenia na umieszczenia w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej.

46 Zasady umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury unormowane zostały w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.; dalej jako u.d.p.).

47 Art. 4 pkt 1 u.d.p. definiuje pas drogowy jako wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Przepis art. 39 ust. 1 u.d.p. zabrania dokonywania w tak zdefiniowanym pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego.

48 Unormowanie art. 39 wprowadza także wyjątki od powyższej zasady. Przepis art. 39 ust. 1a u.d.p. stanowi, że przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

49 Przywołany przepis art. 39 ust. 1a został dodany z dniem 17 lipca 2010 r. przez art. 62 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 7 maja 2010 o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675), a następnie zmieniony przez art. 49 pkt 4 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. (Dz.U.2018.317) zmieniającej nin. ustawę z dniem 22 lutego 2018 r.

50 Na mocy art. 3 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. (Dz.U.2015.774) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 września 2015 r. zmieniony został również art. 39 ust. 3 oraz dodany przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. (Dz.U.2016.903) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2016 r. art. 39 ust. 3 pkt 1a.

51 Zgodnie z 39 ust. 3 u.d.p. w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi:

52 1) może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg;

53 1a) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby;

54 2) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a.

55 W rozpoznawanej sprawie chodzi o urządzenia mieszczące się w pojęciu infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2460), według którego infrastruktura telekomunikacyjna oznacza urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji.

56 Należy zauważyć, że w art. 39 ust. 3 zd. 2 pkt 1 ustawy, stanowiącym o "umieszczaniu w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a" ustawodawca wprost nawiązuje do zd. 1 art. 39 ust. 3, o czym świadczy użycie w określonym kontekście zwrotu "Jednakże właściwy zarządca drogi (...)", a co przesądza o tym, iż kwestia umieszczania w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej została odmiennie uregulowana od lokalizacji (umieszczania) w pasie drogowym innych obiektów budowlanych lub urządzeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2015 r., sygn. II GSK 1945/14).

57 Taki wniosek wynika również z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675). W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano mianowicie, że zmiany ustawy o drogach publicznych zmierzające do stworzenia otoczenia regulacyjnego sprzyjającego inwestycjom telekomunikacyjnym, zwłaszcza światłowodowym, są jedną z najważniejszych spraw dla rozwoju publicznych sieci o dużych i bardzo dużych przepływnościach. Podkreślono, że właśnie drogi publiczne, jako domena publiczna o charakterze infrastrukturalnym, powinny być zasadniczym miejscem dla lokalizowania i efektywnego przeprowadzania sieci światłowodowych. Inwestycje tego typu jako ważny element planu antykryzysowego, służące podniesieniu jakości życia całego społeczeństwa, powinny być realizowane w pasach drogowych przy zminimalizowaniu warunków formalnych i finansowych. W odniesieniu do dodania w ustawie o drogach publicznych przepisu art. 39 ust. 1a wyjaśniono, że zmiana ta ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości co do wyłączenia spod ustanowionego w art. 39 ust. 1 pkt 1 generalnego zakazu dokonywania w pasie drogowym wymienionych w tym przepisie czynności. Z kolei zmiana art. 39 ust. 3 ma na celu uelastycznienie procedury wydawania zezwoleń na lokalizowanie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej. Wyjaśniono, że obecną zasadą jest to, że zarządca drogi może wydać takie zezwolenie wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, a tym samym wydanie zezwolenia zależy w zasadzie od uznania zarządcy drogi, co przy jednoczesnym obniżeniu wysokości opłat, które niewątpliwie w jakiejś mierze motywowały do wydawania zezwoleń, mogłoby doprowadzić do blokowania inwestycji. Dlatego też proponuje się ustanowienie obowiązku wydania zezwolenia, jeżeli nie zachodzą przeszkody z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wymagań określonych w przepisach odrębnych.

58 Jednocześnie dodanie przez ustawodawcę z dniem 1 lipca 2016 r. art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p. przesadziło o przypadku obligatoryjnej odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej.

59 W świetle przepisów ustawy o drogach publicznych uznać należy, że materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego o zezwolenie na lokalizację w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej nie stanowi przepis wyrażony w art. 39 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, ale przepis zawarty w art. 39 ust. 3 pkt 1a ustawy. W ostatnio wymienionym przepisie jednoznacznie bowiem stwierdzono, że właściwy zarządca drogi odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby. Zgodnie z art. 4 pkt 15a u.d.p. kanał technologiczny - ciąg osłonowych elementów obudowy, studni kablowych oraz innych obiektów lub urządzeń służących umieszczeniu lub eksploatacji:

60 a) urządzeń infrastruktury technicznej związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego,

61 b) linii telekomunikacyjnych wraz z zasilaniem oraz linii elektroenergetycznych, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

62 Wobec powyższego ustawodawca w art. 39 ust. 3 pkt 1a ustawy wprowadził obligatoryjną przesłankę odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby. Jednocześnie zgodnie z art. 39 ust. 6 ustawy zarządca drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym w trakcie:

63 1) budowy dróg publicznych;

64 2) przebudowy dróg publicznych, chyba że w pasie drogowym przebudowywanej drogi zostały już zlokalizowane kanalizacja kablowa lub kanał technologiczny.

65 W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy B. zaskarżoną decyzją zezwolił wnioskodawcy na lokalizację kabla światłowodowego na słupach energetycznych niskiego napięcia w pasie wskazanych dróg gminnych, w których brak jest kanałów technologicznych. Jednocześnie wobec obowiązującego od 1 lipca 2016 r. art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p., słusznie organ I instancji odmówił lokalizacji kabli na słupach energetycznych w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach S. i B. z uwagi na istnienie wolnych zasobów w kanałach technologicznych, będących własnością Gminy B., a w których przedmiotowa infrastruktura telekomunikacyjna może być umieszczona. Ponadto organ wykazał, że w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] - w przypadku ul. B działka nr [...] oraz w kanale usytuowanym w ul. C i D w granicach działki nr [...] i na odcinku drogi wojewódzkiej nr [...] do styku z działką nr [...] (ul. E) istnieją możliwe do wykorzystania kanały technologiczne telekomunikacyjne, stanowiącej własność F S.A. z siedzibą w S..

66 W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi umieszczenie na istniejących słupach linii napowietrznej kabli samonośnych jest przewidzianym umieszczeniem infrastruktury telekomunikacyjnej w pasie drogowym.

67 Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 39 ust. 1a u.p.d. przez niezastosowanie do planowanej inwestycji, w sytuacji gdy posadowienie kabli na istniejących słupach w żaden sposób nie wpływa na bezpieczeństwo użytkowników drogi. Wskazać należy, że przeszkodą do udzielenia zezwolenia na umieszczenie przez skarżącego w pasie drogowym kabli telekomunikacyjnych nie było zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, lecz fakt zlokalizowania na odcinkach tych dróg kanałów technologicznych, w których istnieją wolne zasoby.

68 Zdaniem Sądu, skarżący stawiając powyższe zarzuty pomija fakt, że od 1 lipca 2016 r. obowiązuje art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p., który nakłada na zarządcę drogi obowiązek jego stosowania w każdym przypadku wydania zezwolenia na umieszczenie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w pasie drogowym.

69 Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana po wnikliwym rozpatrzeniu prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego sprawy. A zatem nie doszło do naruszania art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. Uzasadnienie tej decyzji jest prawidłowe pod względem formalno-prawnym, albowiem zawiera wszelkie elementy wymagane dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a.

70 Tak więc należało uznać zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia za prawidłowe, nieobarczone wadami wskazywanymi w skardze ani innymi, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.

71 Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.

72 eg