Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lutego 2014 r., III SA/Łd 1171/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lutego 2014 r., III SA/Łd 1171/13

Sentencja

1 Dnia 21 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2014 roku sprawy ze skargi L. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany do operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.

Uzasadnienie

2 III SA/Łd 1171/13

UZASADNIENIE

3 Decyzją z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany do operatu ewidencji gruntów polegającej na wykreśleniu tytułu prawnego decyzji administracyjnej [...] i Skarbu Państwa jako właściciela działki [...] w obrębie [...].

4 W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

5 Wnioskiem z dnia 11 marca 2013 r. L.Ł., reprezentowany przez adwokata J.Z., wystąpił o [...] Ośrodka Geodezji o wykreślenie z ewidencji gruntów działki oznaczonej nr [...], położonej w Ł. przy ul. A. 191, zapisu zgodnie z którym obok współwłaścicieli w/w działki L.Ł., Z.Ł. oraz J.P., został wpisany jako właściciel Skarb Państwa o nieokreślonym udziale. Uzasadniając pełnomocnik wnioskodawcy wskazała, że L.Ł. wraz z żoną Z.Ł. oraz córką J.P. nabyli we współwłasności w dniu 14 maja 1998 r. zabudowaną nieruchomość położoną w Ł. przy ul. A. 191, oznaczoną numerem [...], dla której prowadzona była przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi XVI Wydział Ksiąg Wieczystych, księga wieczysta o nr [...]. Powyższą nieruchomość nabyli od K.P., który był jedynym właścicielem nieruchomości. W 2012 r. współwłaściciele nieruchomości podjęli decyzję o sprzedaży w/w nieruchomości. Na podstawie aktualnego wypisu z rejestru gruntów i budynków powzięli wiadomość, że działka o nr [...] została oznaczona w ewidencji gruntów jako działki o nr [...] o powierzchni 0,2939 ha oraz [...] o powierzchni 0.0392 ha. Ponadto z wpisu dotyczącego działki [...] wynika, że obok współwłaścicieli L.Ł., Z.Ł. oraz J.P., jako właściciel o nieokreślonym udziale figuruje Skarb Państwa.

6 Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił wprowadzenia zmiany do operatu ewidencji gruntów i budynków polegającej na wykreśleniu tytułu prawnego - decyzji administracyjnej [...] i Skarbu Państwa jako właściciela działki [...] w obrębie [...]. Uzasadniając organ I instancji wskazał, iż w trakcie przeprowadzonej w roku 2001 modernizacji gruntów i budynków w obrębie [...] stwierdzono, że przeprowadzona w roku 1991 odnowa ewidencji gruntów dla tego obrębu nie uwzględniła decyzji wywłaszczeniowej z 1980 r., na mocy której Skarb Państwa został właścicielem działki [...]. Ponieważ cześć działki [...] pokrywała się z częścią działki [...], w 2001 r. działkę o nr [...] podzielono na działkę nr [...] i [...]. W ewidencji gruntów działki [...] ujawniono obok współwłaścicieli L.Ł., Z.Ł. oraz J.P. jako właściciela Skarb Państwa. Z zachowaniem przewidzianego trybu postępowania poinformowano o terminie i miejscu wyłożenia projektu operatu – opisowo kartograficznego dla obrębu [...]. W dniu 28 listopada 2006r. projekt operatu opisowo – kartograficznego stał się operatem ewidencji gruntów i budynków co zostało ogłoszone przez Prezydenta Miasta Ł. w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego nr 4 z dnia 12 stycznia 2007 r. Odnosząc się do żądania wnioskodawcy organ wskazał, że nie może być uwzględnione bowiem organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie ma uprawnień do regulowania stanów prawnych nieruchomości.

7 Od powyższej decyzji L.Ł. wniósł odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Zarzucił, że organ I instancji nie ustalił w sposób właściwy stanu faktycznego sprawy. W szczególności organ nie jest w stanie wykazać na jakiej podstawie Skarb Państwa został ujawniony w ewidencji gruntów działki nr [...] jako właściciel obok wnioskodawcy i jego rodziny, którzy są wyłącznymi właścicielami tej nieruchomości. Pełnomocnik wskazał ponadto, że powołana decyzja z roku 1980 nigdy nie dotyczyła działki [...]. Ponadto niezrozumiałym jest zapis wskazujący, iż obok współwłaścicieli działki posiadających łącznie 3/3 udziałów w nieruchomości, jako właściciel widnieje Skarb Państwa jako właściciel o niewiadomym udziale. Tym samym kwestionowane wpisy pozbawione są podstaw prawnych i faktycznych.

8 Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wskazał, że z dniem 1 stycznia 2001 r. wszczęto postępowanie w sprawie założenia ewidencji lokali oraz modernizacji gruntów i budynków na terenie miasta Ł.. O powyższym fakcie poinformowano poprzez zamieszczenie w dniu 10 stycznia 2001 r. ogłoszenia w prasie lokalnej. Informacja o terminie i miejscu wyłożenia operatu opisowo kartograficznego obrębu [...] (co nastąpiło w dniach 7- 27 listopada 2006 r.) wywieszona była w dniach 20 października – 27 listopada 2006 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Ł., Delegatur Urzędu Miasta Ł., Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz w prasie. W dniu 28 listopada 2006 r. projekt operatu opisowo-kartograficznego stał się operatem ewidencji gruntów i budynków, co zostało ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego nr 4 z dnia 12 stycznia 2007 r.

9 Odnosząc się do wniosku L.Ł. organ podniósł, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Po przeprowadzeniu analizy dokumentacji prawnej i geodezyjnej przedmiotowej nieruchomości organ stwierdził, że po przyłączeniu wsi Z. gm. A.do miasta Ł. w roku 1991 odnowiono ewidencję gruntów dla obrębu [...]. Na podstawie przeprowadzonych pomiarów ujawniono min. działkę o nr ew. [...] o powierzchni 0,3330 ha, której jako właściciel wpisany został K.P.. Działka o nr [...] w obrębie Z. miała powierzchnię 0,30 ha i sięgała do starego koryta rzeki Z.W.. Po odnowieniu ewidencji gruntów w 1991 r. działka [...] w obrębie [...] obejmowała dawną działkę [...] z obrębu Z., teren starorzecza Z.W. oraz cześć działki nr [...] wywłaszczonej na podstawie decyzji z dnia [...], nr [...] na rzecz Skarbu Państwa od J.A., która to działka położona była pomiędzy starorzeczem a nowym korytem rzeki Z.W. i miała powierzchnię 0,3330 ha. Dla działki założona została KW nr [...]. W trakcie rozpoczętej w roku 2001 modernizacji ewidencji gruntów i budynków stwierdzono, że decyzja z [...], nr [...] nie została ujawniona w trakcie przeprowadzonej w roku 1991 odnowy ewidencji. Z uwagi na fakt, iż część działki o nr [...] odpowiadała części działki [...], w czasie modernizacji przeprowadzonej w roku 2001 z działki [...] powstały działki o nr [...] , której stan prawny wynika z KW nr [...] oraz nr [...] , której stan prawny wynika z KW nr [...] oraz z decyzji z dnia [...], nr [...]. Na podstawie powyższego w ewidencji gruntów działki nr [...] ujawniono obok współwłaścicieli, jako właściciela Skarb Państwa. Ogłoszenie o powyższym zostało zamieszczone w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego nr 4 z dnia 12 stycznia 2007 r.

10 Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji uznał je za bezzasadne. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił bowiem historię działki, wskazując na zmianę numeracji działki i ewidentnie udowodnił, że działka [...] (której dotyczy decyzja z dnia [...]., jako podstawa ujawnienia jako właściciela Skarbu Państwa) odpowiada części działki [...], a obecnie po modernizacji [...]. Na dowód tego w aktach sprawy znajdują się odpowiednie załączniki mapowe. Odnosząc się do kwestii nieoznaczonego udziału Skarbu Państwa organ odwoławczy wskazał, że udział ten nie został wpisany do czasu uregulowania stanu prawnego działki.

11 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 107 K.p.a., jak również ort. 7b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę pełnomocnik ponowił argumentację przedstawioną w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji.

12 W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 Skarga nie jest uzasadniona.

15 Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracyjnej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, na co wskazuje treść art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. nr 270) zwanej dalej p.p.s.a. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych uchybiających prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego aktu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c ustawy).

16 Z wymienionych przepisów wynika, że Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

17 Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...]. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., o odmowie wprowadzenie do ewidencji gruntów wnioskowanych zmian, tj. wykreślenia tytułu prawnego decyzji administracyjnej [...] i Skarbu Państwa jak właściciela działki [...] w obrębie [...]..

18 Na wstępie należy wskazać, że zasady zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków określają przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej ustawa) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, dalej rozporządzenie). Stosownie do art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 ustawy, ewidencja stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno - budowlanej, opracowań geodezyjno - kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (§ 12 i § 46 rozporządzenia). Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno - techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów do gruntów, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów na podstawie, których dokonują zmian w ewidencji. Ochronie i rejestracji praw podmiotowych służą natomiast księgi wieczyste, a spory na tle własności i sposobu korzystania z nieruchomości mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach. Uznać zatem należy, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. To natomiast oznacza, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności). Nie można zatem w postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów samodzielnie ustalać i rozstrzygać o prawidłowości tytułów własności, które były podstawą dokonania wpisów w ewidencji. Dokonanie zmian w operacie ewidencyjnym jest możliwe poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji a rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym gruntów. Podkreślenia wymaga, że zawarte w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne regulacje prawne dotyczące ewidencji gruntów (art. 20 - art. 26) dotyczą naniesienia do ewidencji gruntów bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach. Zauważyć także należy, że obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 ustawy z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wpis zmian do ewidencji gruntów ma charakter wtórny w stosunku do stanu prawnego, nie może natomiast kształtować nowego stanu prawnego. W konsekwencji nie można w drodze postępowania o zmianę danych w ewidencji gruntów ustalać oraz rozstrzygać o prawidłowości istniejącego stanu prawnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2007 r., IV SA/Wa 698/07, Lex nr 351329, wyrok NSA z 20 listopada 1998 r., II SA 914/98, Lex nr 41816,). Stwierdzić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wskazywano, że organy ewidencyjne nie mogą samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy lub innych osób do gruntu, budynku lub lokalu. Dlatego też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 1993 r., II SA 1155/92, ONSA 1994/2/61, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2008 r., IV SA/Wa 94/08, Lex nr 477578, wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 1998 r., II SA 258/98, Lex nr 41288, wyrok z dnia 20 sierpnia 1998 r., II SA 766/98, Lex nr 82005).

19 Rolą sądu administracyjnego w sprawach dotyczących zmian w ewidencji gruntów nie jest kontrola prawidłowości dokonanych w ewidencji wpisów, a ustalenie czy były podstawy do wprowadzenia żądanych przez wnioskodawcę zmian w ewidencji gruntów w duchu aktualizacji tej ewidencji tj. na podstawie aktualnych dokumentów uprawniających do dokonania wnioskowanych zmian.

20 Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy na wstępie przypomnieć należy, że postępowanie toczyło się w przedmiocie wprowadzenia zmian do operatu ewidencji gruntów w zakresie wykreślenia Skarbu Państwa ujawnionego w ewidencji gruntów jako właściciela działki [...].

21 W ocenie sądu organy słusznie odmówiły wprowadzenia żądanej zmiany. Dokonywanie jakichkolwiek zmian lub ewentualnych sprostowań w operacie ewidencji gruntów i budynków możliwe jest bowiem tylko wówczas, jak wyjaśniono w powyższych rozważaniach, gdy dotyczy bezspornych danych aktualnych, wynikających ze stosownych dokumentów. W świetle zaś dokumentów zgromadzonych w sprawie przedstawiających historię działki o aktualnym numerze [...] stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, a jego wynik w postaci odmowy wprowadzenia żądanych przez skarżącego zmian w operacie ewidencji gruntów jest zgodny z przepisami prawa regulującymi zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Jest kwestią bezsporną, do czego przyznaje się organ, że dopiero przy okazji przeprowadzonej modernizacji gruntów obrębu [...] organ uwzględnił prawomocną decyzję z dnia [...].nr [...] wskazującą na własność Skarbu Państwa do części działki o aktualnym numerze [...]. Z uwagi na powyższą okoliczność w trakcie modernizacji dokonano również podziału działki i wprowadzono nową numerację. Faktem jest, że organ zachował tryb poinformowania zainteresowanych właścicieli zarówno o fakcie prowadzonej modernizacji jak i o wynikach prac modernizacyjnych. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego można wyciągnąć wniosek, że skarżący nie uczestniczył w postępowaniu modernizacyjnym i nie zapoznał się z wprowadzonymi zmianami, o których dowiedział się w momencie wystąpienia w 2012r., z wnioskiem o wypis z ewidencji gruntów w związku z decyzją o sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Nie zmienia to faktu, że organ słusznie wywodzi, że jego zadaniem nie jest weryfikacja dokumentów stanowiących podstawę wpisów do ewidencji. Z uwagi na czysto ewidencyjny charakter działań organu miał on obowiązek ujawnienia w ewidencji gruntów decyzji z dnia [...] Jak bowiem wyjaśniono wyżej ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów do gruntów, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów na podstawie, których dokonują zmian w ewidencji. Spory na tle własności i sposobu korzystania z nieruchomości mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach. Uznać zatem należy, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej.

22 Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece, księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Przepis ten określa zasadniczy cel i główną funkcję ksiąg wieczystych, natomiast art. 3 u.k.w.h. wyraża zasadę jawności materialnej, której konsekwencją jest domniemanie wiarygodności ksiąg wieczystych polegające na tym, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym, oraz że prawo wykreślone z księgi wieczystej nie istnieje. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 10.10.2007 r. II FSK 1103/06 (LEX nr 400449): "Dokonanie wpisu w księdze wieczystej nie jest konstytutywne a więc nie stanowi o nabyciu prawa własności. Z dokonaniem wpisu wiąże się szereg domniemań, natomiast nie przesądza on o zmianie stanu prawnego nieruchomości".

23 Z domniemania jawności materialnej ksiąg wieczystych, oraz zasady rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych nie wynika obowiązek organów prowadzących ewidencję ujawniania stanu prawnego nieruchomości wynikającego z wpisu prawa własności w dziale II księgi wieczystej, bez względu na istnienie innych, wymienionych w § 12 i § 46 rozporządzenia dokumentów stanowiących podstawę aktualizacji danych podmiotowych w zapisach ewidencji. Zatem skoro ewidencja służy jedynie rejestrowaniu zdarzeń prawnych lub faktycznych i jest zbiorem informacji, to wbrew twierdzeniu skarżącego, decyzja z 1980r. była podstawą wpisu do ewidencji jako właściciela Skarbu Państwa zgodnie z celami prowadzenia ewidencji i z obowiązującą organy zasadą aktualności, oraz z rejestrowym tylko charakterem czynności prowadzących do ujawniania zmian danych ewidencyjnych, bez względu na to, czy zmiany te wprowadzane są w drodze czynności materialno-technicznej, czy też na skutek wydania decyzji administracyjnej. Obowiązkiem organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków jest rejestracja danych przedmiotowych i podmiotowych na podstawie określonych przepisami rozporządzenia dokumentów, nie zaś prowadzenie postępowania, którego celem miałoby być badanie tytułów własności, opartego na domniemaniach prawnych i dokonywanie na podstawie tych domniemań samodzielnych ustaleń. Podstawy ujawniania w ewidencji zmian podmiotowych wymienione w § 12 rozporządzenia, są wymienione enumeratywnie i są podstawami równorzędnymi. Uwzględniane są przez organy prowadzące ewidencję zgodnie z zasadą aktualności, a nie według kolejności zamieszczenia ich w tym przepisie. Poza przypadkami, kiedy wpis w księdze wieczystej ma znaczenie konstytutywne (ustanowienie odrębnej własności lokali, powstanie i przeniesienie w drodze umowy prawa użytkowania wieczystego), wpisy praw podmiotowych w ewidencji następują bezpośrednio na podstawie dokumentu urzędowego ustalającego ten stan (akty notarialne, decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe). Skoro więc zarówno wpis w księdze wieczystej, jak i ostateczna decyzja administracyjna są wymienionymi w § 12 ust. 1 rozporządzenia podstawami uwidocznienia w zapisach ewidencji zmian dotyczących praw osób i jednostek organizacyjnych do gruntów, budynków i lokali to stwierdzić należy, że postepowanie organu było prawidłowe. To właśnie na podstawie decyzji z dnia [...]. wpisano Skarb Państwa jako właściciela działki o aktualnym numerze [...]. Organ wyjaśnił, przeprowadzając historyczną analizę działki, że wprawdzie sporna decyzja nie dotyczy działki [...], ale tylko z tego powodu, że na skutek modernizacji numeracja działek została zmieniona, a aktualna działka [...] stanowi część dawnej działki [...], której dotyczy kwestionowana decyzja. Organ odwoławczy wyjaśnił również dlaczego w ewidencji gruntów brak jest wskazania wielkości udziału Skarbu Państwa tłumacząc ten fakt koniecznością uregulowania stanu prawnego nieruchomości oraz jej powierzchni, który aktualnie wynika zarówno z decyzji wywłaszczeniowej z [...], jak i z KW [...]. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że pismem z dnia 30 stycznia 2012r. [...] Ośrodek Geodezji działając zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece zawiadomił Sąd Rejonowy, XVI Wydział Ksiąg Wieczystych o aktualnych zapisach w operacie ewidencji gruntów i budynków załączając wyrys z operatu nr [...] z dnia [...].

24 W tej sytuacji zaskarżone rozstrzygnięcie należało uznać za prawidłowe i nienaruszające prawa. Organ dokonał ustalenia okoliczności faktycznych i zgromadził materiał dowodowy w toku postępowania w sposób prawidłowy, następnie dokonał prawidłowej oceny tego materiału z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa. Prawidłowe rozstrzygnięcie posiada odpowiadające treści art. 107 § 3 kpa uzasadnienie, przedstawiające w sposób kompletny i zrozumiały tok rozumowania organu. Jeszcze raz należy przypomnieć, że wpis zmian do ewidencji gruntów ma charakter wtórny w stosunku do stanu prawnego, w konsekwencji nie można w drodze postępowania o zmianę danych w ewidencji gruntów ustalać oraz rozstrzygać o prawidłowości istniejącego stanu prawnego. Organy ewidencyjne nie mogą samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy lub innych osób do gruntu, budynku lub lokalu. Dlatego też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania. Obowiązkiem organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków jest rejestracja danych przedmiotowych i podmiotowych na podstawie określonych przepisami rozporządzenia dokumentów, nie zaś prowadzenie postępowania, którego celem miałoby być badanie tytułów własności, opartego na domniemaniach prawnych i dokonywanie na podstawie tych domniemań samodzielnych ustaleń. Rolą sądu administracyjnego w sprawach dotyczących zmian w ewidencji gruntów nie jest natomiast kontrola prawidłowości dokonanych w ewidencji wpisów, a ustalenie czy były podstawy do wprowadzenia żądanych przez wnioskodawcę zmian w ewidencji gruntów w duchu aktualizacji tej ewidencji tj. na podstawie aktualnych dokumentów uprawniających do dokonania wnioskowanych zmian, przedstawionych w toku kontrolowanego postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją.

25 Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi z przyczyn podanych wyżej nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącego rezultatu w postaci wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, natomiast sąd kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie przewidzianym przepisem art. 134 p.p.s.a. nie dopatrzył się innych uchybień mogących stanowić podstawę uwzględnienia skargi.

26 Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

27 U.K.