Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lutego 2016 r., III SA/Łd 1165/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lutego 2016 r., III SA/Łd 1165/15

Sentencja

1 Dnia 10 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 roku sprawy ze skarg T.R. i Rady Miasta Kutno na zarządzenie zastępcze Wojewody Łódzkiego z dnia 15 września 2015 r. nr PNK-I.4131.333.2015 w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego 1. uchyla zaskarżone zarządzenie zastępcze; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz T.R. kwotę 257,- (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego; 3. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz Rady Miasta Kutno kwotę 240,- (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego; 4. zwraca z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz T.R. kwotę 300,- (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 19 października 2015 roku, pod poz. 4461; 5. zwraca z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz Rady Miasta Kutno kwotę 300,- (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 19 października 2015 roku, pod poz. 4478.

Uzasadnienie

2 W dniu 11 maja 2015 r. Wojewoda[...] został poinformowany o naruszeniu przez radnego Rady Miasta [...] Pana T R zakazu określonego w art. 24 f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) . Z informacji tych wynikało, że radny prowadzi działalność gospodarczą, pod nazwą Wielobranżowa Firma Usługowa "...", przy czym siedziba firmy mieści się w lokalu należącym do gminy.

3 Organ nadzoru pismem z dnia 25 maja 2015 r. zwrócił się do Rady Miasta [...] oraz do Prezydenta Miasta [...] o udzielenie wyjaśnień w tej sprawie.

4 Rada Miasta [...] w piśmie z dnia 1 czerwca 2015 r. poinformowała, że do Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek o podjęcie uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego T R. Wniosek ten Rada rozpatrywała na sesji w dniu [...] r. i nie uwzględniając go podjęła w tym przedmiocie uchwałę Nr[...].

5 Prezydent Miasta [...] w piśmie z dnia 18 czerwca 2015 r. znak [...] wyjaśnił, że radny T R ma zarejestrowaną działalność gospodarczą w lokalu mieszkalnym nr [...] przy [...] w K, w którym mieszka z rodziną, lokal ten stanowi własność miasta [...], wynajęty został na cele mieszkaniowe zgodnie z umową zawartą między Zarządem Nieruchomości Miejskich a M R.

6 Pismem z dnia 3 lipca 2015 r. organ nadzoru, na podstawie art. 98a ust. 1 u.s.g., wezwał Radę Miasta [...] do podjęcia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego.

7 W odpowiedzi, w piśmie z dnia 7 sierpnia 2015 r. Rada Miasta [...] wyjaśniła, że nie podjęła uchwały w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego.

8 Pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. Wojewoda [...] poinformował Ministra Administracji i Cyfryzacji o zamiarze wydania zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego T R.

9 Zarządzeniem zastępczym z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 98a ust. 2 u.s.g. stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego. Organ nadzoru uznał, że doszło do naruszenia zakazu zawartego w art. 24f ust. 1 u.s.g. W uzasadnieniu organ wskazał, że T R prowadzi działalność gospodarczą na mieniu gminy, bowiem siedziba jego firmy mieści się w lokalu stanowiącym własność gminy, a więc korzystanie z takiego mienia do powadzenia działalności gospodarczej stanowi naruszenie zakazu zawartego w art. 24 f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W myśl tego przepisu radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności.

10 Mieniem zgodnie z art. 44 k.c. jest własność i inne prawa majątkowe. Zdaniem Wojewody z tego wynika, że już samo wynajmowanie lokalu, w którym mieści się siedziba firmy T R jest korzystaniem z mienia gminy. Zatem sam fakt wykorzystywania mienia gminnego jest wystarczającą przesłanką do wygaśnięcia mandatu radnego. T R wbrew nakazowi zawartemu w art. 24 f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej na mieniu gminy w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie tego obowiązku powoduje, że spełniona została przesłanka określona w art. 383 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz.U. Nr 21 póz. 112 z późn. zm).

11 W skardze T R zarzucił rażące naruszenie art. 24f ust. 1 u.s.g. polegającym na niewłaściwym uznaniu, że jako radny prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy Miasta [...], w której uzyskał mandat. Skarżący wniósł o uchylenie zarządzenie zastępczego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że działalność prowadzona przez radnego polega na usługowym odczytywaniu wodomierzy w lokalach zamieszkiwanych przez mieszkańców[...]. Czynności związane z prowadzoną działalnością są z racji ich charakteru wykonywane poza komunalnym lokalem mieszkalnym wynajmowanym przez skarżącego. Skarżący prowadzi działalność jednoosobowo, nikogo nie zatrudnia. Skarżący wskazał, że w żaden sposób nie wykorzystuje lokalu komunalnego do prowadzenia działalności gospodarczej. Lokal służy jemu i jego rodzinie wyłącznie do celów mieszkaniowych.

12 Skargę wniosła również Gmina [...] zarzucając naruszenie art. 24f u.s.g. polegające na błędnym uznaniu, że radny prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której uzyskał mandat . Gmina wniosła o chylenie aktu nadzoru i obciążenie Wojewodę kosztami postępowania w sprawie. Gmina wskazał, że T R wynajmuje przedmiotowy lokal na zasadach ogólnej i powszechnej dostępności, która dotyczy wszystkich mieszkańców społeczności lokalnej gminy. Rodzaj prowadzonej przez radnego działalności w sposób jednoznaczny świadczy, że działalność prowadzona jest poza lokalem mieszkalnym, który służy jemu i jego rodzinie do celów mieszkaniowych.

13 W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

15 Skargi są uzasadnione.

16 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium sprawowania kontroli stanowi zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

17 W ramach sprawowanej przez sądy kontroli działalności administracji publicznej prawodawca przewidział także orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."). Do aktów tego rodzaju zaliczyć należy bez wątpienia także zarządzenia zastępcze wojewodów.

18 Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych umożliwia sądowi administracyjnemu uchylenie każdego aktu nadzoru, który okaże się niezgodny z prawem (art. 148 p.p.s.a.). W ocenie składu orzekającego, taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpoznawanym przypadku.

19 Przystępując zatem do rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy, że istotą niniejszego sporu sądowoadministracyjnego jest odpowiedź na pytanie, czy – w realiach tej konkretnej sprawy – nastąpiło naruszenie zakazu sformułowanego w art. 24f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 1515 ze zm.), co stwarzałoby podstawę do wydania przez Wojewodę zarządzenia zastępczego o wygaśnięciu mandatu, jakim legitymował się radny Gminy Miasta [...] T. R.

20 Wskazany przepis stanowi, że radni "nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której uzyskali mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem lub pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności."

21 W okolicznościach przedmiotowej sprawy trafny jest, zdaniem Sądu, zarzut skarg, błędnej wykładni, a co za tym idzie również błędnego zastosowania przez Wojewodę powołanego wyżej art. 24 f ust. 1 u.s.g. Nie można bowiem zgodzić się z poglądem Wojewody, który przyjął, że przepis ten ma charakter bezwzględny, a więc, że jakiekolwiek korzystanie przez radnego z mienia komunalnego w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą powoduje skutek w postaci wygaśnięcia jego mandatu na podstawie art. 383 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. Kodeks wyborczy (Dz.U. z 2011 r. Nr 21 poz. 112 ze zm., dalej Kodeks wyborczy).

22 Jak przyjmuje się powszechnie w judykaturze ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym zawiera regulacje, których celem jest stworzenie gwarancji

23 terytorialnego. Służą temu instytucje prawne, które mają na celu wyłączenie możliwości wykorzystywania mienia dla interesów indywidualnych osób wchodzących w skład organów stanowiących gminy, jak i osób wykonujących funkcje organów wykonawczych gminy. Instytucje te mają charakter restrykcyjny przez ograniczenie uprawnień, które przysługują jednostkom w danym porządku prawnym, jak np. swobodę wykonywania działalności gospodarczej. W myśl art. 24f ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym "radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat". Wprowadzony zakaz opiera się na łącznym wystąpieniu dwóch przesłanek: po pierwsze, prowadzeniu działalności gospodarczej na własny rachunek (co jest niesporne w niniejszej sprawie), po drugie, wykorzystaniu mienia komunalnego przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Podjęcie uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego lub wydanie zarządzenia zastępczego może nastąpić tylko, gdy rada gminy (miasta) lub wojewoda ustali wystąpienie ww. dwóch przesłanek łącznie.

24 Zauważyć w tym miejscu należy, że niewątpliwie wygaśnięcie mandatu radnego jest najdalej idącą sankcją oddziaływującą na sferę biernego prawa wyborczego (oczywiście pomijając utratę tego prawa). Mamy tu zatem do czynienia z wkroczeniem przez ustawodawcę w materię podmiotowego prawa konstytucyjnego. Oznacza to, że kwestia naruszenia ustawowego zakazu ze skutkiem w postaci stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego wymaga rozważenia w kontekście standardów konstytucyjnych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 marca 2007 r., sygn. K 8/07 stwierdził niezgodność art. 190 ust. 1 pkt 1a Ordynacji wyborczej do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, który stanowił przesłankę wygaśnięcia mandatu radnego z powodu niezłożenia w terminie oświadczenia o stanie majątkowym. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał stwierdził, że regulacje dotyczące wygaśnięcia mandatu ingerują w prawa wyborcze, które podlegają ochronie konstytucyjnej. Dotyczy to zarówno radnego, jak i wyborców. Automatyzm i rygoryzm w zakresie stanowienia i stosowania takich przepisów prowadzi do podważenia równowagi między prawami wybieranych oraz wyborców a koniecznością osiągnięcia celów, którym służą nakazy i zakazy nakładane na radnych, co prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady proporcjonalności.

25 Prokonstytucyjna wykładnia art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego prowadzi do wniosku, że stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego, z tego powodu, iż naruszył zakaz łączenia mandatu radnego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której uzyskał mandat, wymaga ustalenia i rozważenia okoliczności dotyczących naruszenia tego zakazu z uwagi na cel wprowadzenia tego zakazu, którym jest ograniczenie korupcji i wykorzystywania stanowisk publicznych dla własnych, prywatnych celów. Rozpatrując sprawę w tym kontekście należy uznać, że Wojewoda orzekając o wygaśnięciu mandatu radnego działał automatycznie i zbyt rygorystycznie, nie wziął pod uwagę celu wprowadzenia tego zakazu, ale przede wszystkim skutków naruszenia tego zakazu, które dotyczą konstytucyjnie chronionych praw podmiotowych.

26 Wygaśnięcie mandatu radnego w sytuacji określonej w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powoduje jednocześnie zmianę składu personalnego organu wybieralnego (kadencyjnego) w okresie kadencji. Jednakże, jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze, sytuacje, w których skład personalny organu wybieralnego (kadencyjnego) ulega zmianom w okresie kadencji należy traktować jako wyjątki. Powyższa zasada nabiera dodatkowej wyrazistości w odniesieniu do tych, których wybór dokonywany jest bezpośrednio przez wyborców. Ogólne zasady kadencyjności splatają się wówczas z obowiązkiem szanowania woli wyborców wyrażonej w demokratycznym wyborze głosowania – porównaj orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 1996 r., sygn. K 29/95, publikowany OTK 1996/2/10. Tym samym sankcja utraty mandatu radnego pochodzącego z wyboru, ingerująca w wolę powszechną musi być zastosowana w sytuacji zaistnienia w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości przesłanek wynikających z normy prawa materialnego, nakazujących wygaszenie takiego mandatu.

27 Podstawę materialnoprawną wygaśnięcia mandatu skarżącego stanowił przepis art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego oraz wskazany wyżej art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z naruszeniem, ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonej w odrębnych przepisach działalności. Nie można zgodzić się z poglądem Wojewody, że wskazane przepisy mają charakter bezwzględny, a więc, że jakiekolwiek korzystanie przez radnego z mienia komunalnego w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą powoduje skutek w postaci wygaśnięcia jego mandatu na podstawie art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego. Należy podkreślić, że celem przepisów określanych jako antykorupcyjne (a taki charakter ma m.in. przepis art. 24f ust. 1 powołanej ustawy) jest zapobieganie sytuacjom, w których radni mogliby osiągać jakiekolwiek korzyści z tytułu sprawowanego mandatu. O potencjalnie korupcyjnym wykorzystywaniu mienia jednostki samorządowej przez radnego można mówić wtedy, gdy radny, uczestnicząc w pracach organów właściwej jednostki samorządu, może wpływać na treść uchwał i decyzji podejmowanych przez te organy w prowadzonej działalności gospodarczej, bądź zarządzaniu taką działalności. Wprowadzenie tej regulacji miało na celu ochronę interesu publicznego poprzez zapobieżenie angażowaniu się radnych w sytuacje mogące poddawać w wątpliwość ich osobistą bezstronność czy uczciwość oraz podważać autorytet organów, w których działają, a także osłabiać zaufanie wyborców i opinii publicznej do prawidłowego funkcjonowania tych organów. Wobec tego, że radny - z racji wykonywania mandatu - ma ułatwiony dostęp do mienia gminnego, przepis ten miał na celu ograniczenie możliwości wykorzystywania stanowiska radnego dla uzyskania tego mienia dla celów gospodarczych na uprzywilejowanych zasadach. Wykładnia celowościowa art. 24 f ust. 1 u.s.g, prowadzi więc do wniosku, że o prowadzeniu przez radnego działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy można mówić wtedy, gdy radny korzysta z mienia gminnego na uprzywilejowanych zasadach, wykorzystując swoją pozycję w gminie. Natomiast w przypadkach korzystania przez radnego dla celów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej z mienia gminy na zasadzie powszechnej dostępności do tego mienia lub na warunkach powszechnie ustalonych w odniesieniu do danego typu czynności prawnych dla wszystkich mieszkańców gminy, nie dochodzi do naruszenia zakazu z art. 24 f ust. 1 u.s.g. ( tak też przyjął NSA w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. II OSK 2926/12). Za NSA należy również powtórzyć, że taka interpretacja tego przepisu znajduje potwierdzenie również w treści art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. Nr 91, poz. 576 ze zm.), który stanowi, iż radny nie może wchodzić w stosunki cywilnoprawne w sprawach majątkowych z województwem lub wojewódzkimi samorządowymi jednostkami organizacyjnymi, z wyjątkiem stosunków prawnych wynikających z korzystania z powszechnie dostępnych usług na warunkach ogólnych oraz stosunku najmu pomieszczeń do własnych celów mieszkaniowych lub własnej działalności gospodarczej oraz dzierżawy, a także innych prawnych form korzystania z nieruchomości, jeżeli najem, dzierżawa lub użytkowanie są oparte na warunkach ustalonych powszechnie dla danego typu czynności prawnych. Wprawdzie jest to przepis innej ustawy samorządowej, niemający swojego odpowiednika w ustawie o samorządzie gminnym, lecz wskazuje on na pewien kierunek interpretacji art. 24f ust. 1 tej ustawy. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 1/07 (ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 62) wskazując, że ustawa o samorządzie gminnym i ustawa o samorządzie powiatowym, zawierając odpowiedniki art. 27b ust. 1 (odpowiednio art. 24f ust. 1 i art. 25b ust. 1) , nie mają regulacji takiej jak art. 24 ust. 1. Jednak nie może to prowadzić do wniosku, że jeśli idzie o radnych gmin, każde korzystanie z nieruchomości gminnych będzie wyczerpywało zakaz, o którym mowa w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Mając na uwadze cel tego zakazu nie można uznać, iż korzystanie z mienia gminnego na zasadzie powszechnej dostępności usług na warunkach ogólnych, czy na warunkach ustalonych powszechnie dla danego typu czynności prawnych, może podważać osiągnięcie tego celu, ponieważ w tych przypadkach nie zachodzi obawa wykorzystania mandatu radnego do uzyskania innych korzyści, aniżeli dostępne dla wszystkich członków wspólnoty samorządowej. Podobną treść jak art. 24 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa miał przepis art. 30 ust. 1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 18 maja 1990 r. o ustroju samorządu miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 34, poz. 200). Na tę regulację powołał się Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 2 czerwca 1993 r., W 17/93 (Dz.U.1993, Nr 50, poz. 233) dotyczącej wykładni niektórych przepisów ustawy z dnia 5 czerwca 1992 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. Nr 56, poz. 274), tzw. ustawy antykorupcyjnej. Biorąc pod uwagę treść art. 30 ust. 1 wskazanej ustawy, Trybunał stwierdził, że nie jest prowadzeniem działalności gospodarczej korzystanie z powszechnie dostępnych usług, zakładów, przedsiębiorstw, instytucji i urządzeń miejskich na warunkach ogólnych oraz stosunków wynikających z najmu pomieszczeń dla własnych celów mieszkalnych lub handlowo-przemysłowych i dzierżawy drobnych parceli, jeżeli najem lub dzierżawa oparte są na warunkach ustalonych powszechnie dla danego typu przedmiotów najmu lub dzierżawy. Trybunał podkreślił, iż osoba uczestnicząca w procesie stanowienia prawa czy to na szczeblu krajowym, czy to regionalnym nie powinna prowadzić działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia publicznego tak państwowego, jak i komunalnego na uprzywilejowanych zasadach. Osoba taka jest bowiem osobą szczególnego zaufania społecznego. Swoją funkcję może spełniać prawidłowo wówczas, gdy w opinii społecznej nie czerpie z niej korzyści majątkowych. Wykorzystywanie mienia państwowego na uprzywilejowanych zasadach w prowadzonej działalności gospodarczej może (chociażby nie było ku temu podstaw) podważyć to zaufanie.

28 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że nie można mówić, że radny Gminy Miasta [...] T R prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia publicznego tak państwowego, jak i komunalnego, na uprzywilejowanych zasadach. Jak wynika bowiem z akt sprawy i wyjaśnień, radny T R ma zarejestrowaną działalność gospodarczą w lokalu mieszkalnym nr [...] przy [...] w K, w którym mieszka z rodziną, lokal ten stanowi własność miasta [...], wynajęty został na cele mieszkaniowe zgodnie z umową zawartą między Zarządem Nieruchomości Miejskich, a M R (żoną radnego). Umowa najmu została zawarta w 2011 roku. Działalność prowadzona przez radnego polega na usługowym odczytywaniu wodomierzy w lokalach zamieszkiwanych przez mieszkańców [...]. Czynności związane z prowadzoną działalnością są z racji ich charakteru wykonywane poza komunalnym lokalem mieszkalnym wynajmowanym przez skarżącego. Skarżący prowadzi działalność jednoosobowo, nikogo nie zatrudnia. Skarżący wskazał, że w żaden sposób nie wykorzystuje lokalu komunalnego do prowadzenia działalności gospodarczej. Lokal służy jemu i jego rodzinie wyłącznie do celów mieszkaniowych, a czynsz opłacany jest zgodnie ze stawkami obowiązującymi powszechnie dla wszystkich najemców lokali komunalnych.

29 Uznać zatem należy, że radny nie prowadzi działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy w rozumieniu art. 24 f ust. 1 u.s.g., bowiem korzysta z tego mienia na zasadzie powszechnej dostępności do tego mienia i na warunkach powszechnie ustalonych dla członków danej wspólnoty samorządowej. Dodatkowo w realiach rozpoznawanego przypadku – brak jest również funkcjonalnego związku, w jakim wykorzystywanie mienia jednostki samorządu terytorialnego powinno pozostawać z prowadzoną przez radnego tej jednostki działalnością gospodarczą, polegająca na usługowym odczytywaniu wodomierzy w lokalach zamieszkiwanych przez mieszkańców [...], a więc związku wymaganego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dla przyjęcia, że zakaz z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym rzeczywiście dotyczy konkretnego radnego (por. choćby wyrok NSA z dnia 10 lutego 2005 r., OSK 1083/04 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lipca 2005 r., II SA/Bk 631/05).

30 Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do konstruowania wobec radnego zakazu wynikającego z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W konsekwencji trzeba przyjąć, że nie było też podstaw do wydania przez organ nadzoru zarządzenia zastępczego w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego T R.

31 Wobec powyższego zaskarżony akt nadzoru - zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] należało wyeliminować z obrotu prawnego na podstawie art. 148 p.p.s.a. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z 205 p.p.s.a. Sąd na podstawie art. 225 p.p.s.a. w zw. z art. 100 us.g. postanowił o zwrocie wpisu.

32 k.p.