Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2010 r., I SA/Kr 1095/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2010 r., I SA/Kr 1095/09

Sentencja

1 Sygn. akt I SA/Kr 1095/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lutego 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r., sprawy ze skargi J. D., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 20 maja 2009 r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, skargę oddala

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 20 maja 2009r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej [...], działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stwierdził uchybienie przez J. D. terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27.11.2008r. Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych.

3 W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że z akt podatkowych wynika, iż w/w decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej została doręczona odwołującej w dniu 29.12.2008r. (doręczenie zastępcze w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej). Natomiast odwołanie wniesiono dnia 3.03.2008r. (data stempla pocztowego), tj. po upływie 14-dniowego terminu od dnia doręczenia decyzji (art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej). Wprawdzie J. D. w dniu 3.03.2009r. (data stempla pocztowego) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednakże z uwagi na negatywne rozpatrzenie tego wniosku postanowiono jak w sentencji.

4 Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła J. D., zarzucając naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, z uwagi na dokonanie błędnej subsumcji stanu faktycznego pod stan prawny. Skarżąca podniosła, że organ podatkowy nie zbadał w sposób rzetelny, czy rzeczywiście termin do wniesienia odwołania nie został zachowany. W ocenie skarżącej organ nie przedstawił okoliczności związanych z koniecznością dokonania doręczenia zastępczego i nie wskazał, iż pełnomocnik skarżącej zawiadomił organ o swojej nieobecności w kraju związanej z uprzednio zaplanowaną podróżą służbową. Wątpliwym jest zatem uchybienie terminu do złożenia odwołania w sytuacji, gdy decyzja nie została skutecznie doręczona. Zdaniem skarżącej postanowienie dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powinno być wydane wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste i po analizie pełnego materiału dowodowego. Błędne jest powoływanie się jedynie na negatywne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu.

5 W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

6 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

8 Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

9 Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

10 Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest prawidłowe i nie zostało dotknięte takimi naruszeniami prawa, które mogłyby skutkować jego uchyleniem.

11 W pierwszej kolejności, należy wskazać, że istotą postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest jedynie ustalenie faktu, czy odwołanie zostało wniesione w terminie, a zatem czy w kontrolowanej sprawie organ odwoławczy miał podstawy do uznania naruszenia terminu. Przedmiotowy art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nakłada na organ odwoławczy obowiązek badania terminowości wniesienia odwołania i stwierdzenia w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Samo stwierdzenie uchybienia terminowi nie stoi oczywiście na przeszkodzie rozpoznania ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2001 r., I SA/Gd 719/99, niepubl.).

12 W ocenie Sądu nie budzą wątpliwości ustalenia organu odwoławczego, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27.11.2008r. Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi J. D. – K. D. w dniu 29.12.2008r. Doręczenie nastąpiło w tzw. trybie zastępczym określonym w art. 150 Ordynacji podatkowej – dane zawarte na przesyłce (k. 228 akt adm.). Natomiast odwołanie wniesiono dopiero 3 marca 2008r. (data stempla pocztowego – k. 234 akt adm.), tj. po upływie 14-dniowego terminu od dnia doręczenia decyzji, określonego w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut bazujący na dwukrotnym doręczeniu przesyłki zawierającej decyzję. Uchybienie to – determinowane zapewne treścią oświadczenia pełnomocnika, co do czterotygodniowego wyjazdu za granicę – nie jest tego rodzaju , aby kwalifikowało się jako mające wpływ na wynik sprawy , co więcej - potraktowanie drugiego z doręczeń jako nieskutecznego i co za tym idzie przyjęcie skuteczności doręczenia pierwszego pociągnęłoby za sobą spóźnienie wniosku o przywrócenie terminy i działanie na niekorzyść skarżącej sprzecznie z zasadą reformationis in peius. Zaakcentować należy , iż przyjęcie argumentacji skarżącej co do braku winy w uchybieniu terminu prowadziłoby do niedopuszczalnego , nieznanego procedurze wstrzymywania postępowania i decydowania przez stronę o czasie trwania tegoż - poprzez niewiążąco deklarowane, dowolne czasowo wyjazdy zagraniczne pełnomocnika do spraw doręczeń , co w skrajnych przypadkach mogłoby nawet uniemożliwić zakończenie postępowania.

13 Podnoszone w skardze zarzuty , a dotyczące okoliczności, które mogłyby w ocenie skarżącej mieć wpływ dla stwierdzenia uchybienia terminu czy tez prowadzenia rozbudowanego postępowania dowodowego dla zbadania samej terminowości, są w ocenie Sądu, na gruncie niniejszego postępowania nieuzasadnione. Kwestie te zostały omówione w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

14 Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.