Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2024 r., II SA/Kr 547/24

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2024 r., II SA/Kr 547/24

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Piotr Fronc sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 5 marca 2024 r. znak SKO-Z-4100-5/24 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz skarżącego J. K. kwotę 100 zł ( sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi J. K. (dalej: skarżący) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 5 marca 2024 r. znak SKO-Z-4100-5/24 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

3 W stanie faktycznym sprawy w piśmie z 5 czerwca 2023 r. skarżący oraz jego żona J. K.1 zwrócili się do Wójta Gminy Korzenna o wydanie odpisów Aktów Własności Ziemi (AWZ) nr [...] i [...] z klauzulą ostateczności celem umożliwienia wnioskodawcom złożenia wniosku w sądzie rejonowym o wpis w księdze wieczystej. W piśmie z 30 czerwca 2023 r. organ wskazał, że dla AWZ nr [...] brak jest potwierdzenia odbioru, stąd organ nie jest w stanie stwierdzić daty jego ostateczności.

4 W piśmie z 12 lipca 2023 r. wnioskodawcy wskazali, że brak potwierdzenia doręczenia tego AWZ nie stanowi przeszkody do stwierdzenia jego ostateczności. Przedmiotowy AWZ został ujawniony w ewidencji gruntów dla działki nr [...] obr. [...] S.. Wnioskodawcy przedłożyli oryginał doręczonego im AWZ (w aktach pozostawiono jego kopię, oryginał zwrócono wnioskodawcom wraz z postanowieniem I instancji), a poza tym adresat AWZ, tj. skarżący, żyje i organ może mu ponownie doręczyć AWZ.

5 Postanowieniem znak RiOŚ.6870.26.2023 organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia stwierdzającego prawomocność AWZ. Organ stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się przedłożona przez wnioskodawców kopia decyzji Naczelnika Gminy w Korzennej z 14 lutego 1983 r. znak 2056-17/82 uchylającej m.in. przedmiotowy AWZ. Starostwo Powiatowe w Nowym Sączu oraz Sąd Rejonowy w Nowym Sączu nie posiadają w swoich zasobach tego dokumentu, jednak organ posiadając informację, że istnieje nawet kopia decyzji uchylającej AWZ nie może wydać zaświadczenia stwierdzającego prawomocność tego AWZ.

6 Po rozpatrzeniu wniesionego przez wnioskodawców zażalenia, organ II instancji postanowieniem z 5 marca 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie organu żądanie wnioskodawcy nie znajduje potwierdzenia w dokumentach posiadanych przez organ oraz w przepisach prawa. Aby organ mógł ustalić, czy decyzja stała się ostateczna, musi najpierw ustalić, że w jego zasobach znajdują się dokumenty potwierdzające doręczenie decyzji stronie i datę tego doręczenia. Organ nie dysponuje dokumentem potwierdzającym doręczenie AWZ skarżącemu, a zatem nie może stwierdzić z jaką datą nastąpiło doręczenie tej decyzji stronie. Również na dokumencie znajdującym się w zasobach organu brak jest adnotacji o ostateczności tego aktu. W tej sytuacji nie jest możliwe zadośćuczynienie żądaniu strony. Zdaniem SKO, wątpliwości pogłębia fakt, że w aktach sprawy jest kopia decyzji uchylającej AWZ i pismo Naczelnika Gminy w Korzennej z 18 maja 1982 r. przekazujące sprawę do SR w Nowym Sączu. Organ podkreślił, że w przedmiotowym postępowaniu nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego, a jedynie opiera się na dokumentach posiadanych i na ich podstawie ocenia, czy może wydać zaświadczenie.

7 W skardze na powyższe postanowienie skarżący podniósł zarzuty naruszenia: art. 217 § 2 pkt 1 i 2, art. 218 i art. 219 KPA poprzez odmowę wydania odpisu Aktu Własności Ziemi nr [...] z dn. 6.06.1978 r. wydanego przez Naczelnika Gminy w Korzennej z klauzulą ostateczności, w sytuacji gdy nie ma podstaw do odmowy wydania żądanego zaświadczenia, a w/w dokument jest skarżącemu niezbędny do złożenia wniosku w Sądzie Rejonowym w Nowym Sączu o założenie księgi wieczystej dla działki nr [...] położonej w miejscowości S.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania.

8 Skarżący wskazał, że zamierza uporządkować stan prawny nieruchomości i złożyć w Sądzie Rejonowym w Nowym Sączu wniosek o założenie księgi wieczystej dla w/w działki oraz ujawnienie w księdze wieczystej przysługującego mu prawa własności. Aby zrealizować powyższy cel wnioskodawca musi dysponować odpisem w/w AWZ z klauzulą ostateczności - ten dokument będzie podstawą ujawnienia przysługującego mu prawa własności.

9 W ocenie skarżącego uzasadnienie postanowienia SKO nie odpowiada na zarzuty sformułowane w zażaleniu, organ II instancji ograniczył się do przytoczenia ogólnych informacji o istocie postępowania uregulowanego w dziale VII KPA. Brak w dokumentacji Urzędu Gminy Korzenna potwierdzenia doręczenia w/w AWZ nie stanowi przeszkody do stwierdzenia jego ostateczności. Po pierwsze, przedmiotowy AWZ został ujawniony w ewidencji gruntów, w ewidencji gruntów jako właściciel działki figuruje skarżący na podstawie tegoż AWZ. Nie ma wątpliwości, że podstawą wpisu w ewidencji gruntów mógł być jedynie ostateczny AWZ. Po drugie, wnioskodawca przedłożył do akt sprawy oryginał doręczonego mu przez Naczelnika Gminy w Korzennej Aktu Własności Ziemi - to stanowi najlepszy dowód na to, że ten AWZ został wnioskodawcy doręczony. Po trzecie, nadal żyje J. K., czyli adresat AWZ i nie ma więc przeszkód, aby Wójt uzupełnił braki formalne tego postępowania i dokonał ponownego doręczenia AWZ. Przeszkodą do wydania wnioskodawcom żądanego dokumentu nie jest również znajdująca się w aktach sprawy kopia decyzji Naczelnika Gminy w Korzennej z dn. 14.02.1983 r. znak: 2056-17/83 i pisma Naczelnika Gminy w Korzennej z dn. 18.05.1982 r. znak: 2056-52/82 w sprawie przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w Nowym Sączu. Warto wskazać, że ani Urząd Gminy Korzenna, ani Starostwo Powiatowe w Nowym Sączu czy Sąd Rejonowy w Nowym Sączu nie posiadają żadnych dokumentów, na podstawie których stwierdzić można, że decyzja z 1983 r. stała się ostateczna. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu nie dysponuje żadnymi dokumentami w tej sprawie, mimo iż z pisma Naczelnika Gminy w Korzennej z dn. 18.05.1982 r. znak: 2056-52/82 wynikałoby, że sprawa została przekazana temu sądowi. Jako że żadna z powyższych instytucji nie dysponuje nawet oryginałem decyzji z 1983 r., brak jakiejkolwiek dokumentacji, że decyzja ta została komukolwiek doręczona, brak dowodu, że stała się ostateczna albo została rzeczywiście przekazana do Sądu Rejonowego w Nowym Sączu - trudno uznać, że ta decyzja istnieje w obrocie prawnym i skutecznie uchyliła Akt Własności Ziemi nr [...]. Jeżeli brak dowodów na to, że ten AWZ został skutecznie uchylony, organ I instancji winien wydać wnioskodawcy żądany przez niego dokument, co umożliwi mu realizację jego prawa do ujawnienia swojej własności w księdze wieczystej.

10 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Dodał, że nie jest możliwe ponowne doręczenie skarżącemu przedmiotowego aktu własności ziemi, jak również nie jest możliwe ustalanie czy akt ten został mu doręczony i kiedy to nastąpiło na podstawie samego faktu, że znajduje się on w jego posiadaniu.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.

12 Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

13 Skarga zasługiwała na uwzględnienie, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

14 Podstawę do wydania skarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.). W orzecznictwie wypracowano stanowisko, że jedyną dostępną organowi administracyjnemu formą udzielenia wnioskodawcy potwierdzenia o prawomocności decyzji jest wydanie zaświadczenia. Tzw. "klauzula prawomocności" jest w istocie szczególnym rodzajem zaświadczenia w rozumieniu art. 217 i następnych K.p.a. (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z 2 lutego 2022 r., IV SA/Wa 946/21, wyrok WSA w Łodzi z 13 stycznia 2016 r. sygn. II SA/Łd 884/15, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 września 2008 roku, II SA/Kr 606/08, por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt II OSK 155/14, postanowienie WSA w Łodzi z 30 marca 2006 r., II SA/Łd 901/05). Tym samym trafne było procedowanie organów w oparciu o powołane niżej przepisy o wydawaniu zaświadczeń. Przyjęty przez organ tryb realizacji wniosku nie był również kwestionowany przez wnioskodawców.

15 Jak przewiduje art. 217 § 1 i 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

16 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

17 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

18 Zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Kolejny paragraf powołanego artykułu (art. 218 § 2 K.p.a.) przewiduje zaś, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z kolei w myśl art. 219 K.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

19 W pierwszej kolejności wypada dodać, że zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. warunkiem wydania zaświadczenia jest posiadanie przez wnioskodawcę interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W niniejszej sprawie, z perspektywy wyjaśnień o niezbędności żądanego dokumentu na potrzeby ujawnienia danych w księdze wieczystej nieruchomości, posiadanie przez wnioskodawców interesu prawnego nie jest sporne.

20 Sąd dostrzega, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Sąd jednak podziela wyrażone w orzecznictwie stanowisko o wyjątkowym charakterze sytuacji, w której strona domaga się potwierdzenia przez organ prawomocności czy ostateczności Aktu Własności Ziemi, który był wydany kilkadziesiąt lat wcześniej, a w okresie od jego wydania do dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia, zmieniały się organy, w których dyspozycji znajdowały się akta administracyjne. Podkreśla się bowiem, że "w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) nie powinno dochodzić do sytuacji, w której nie da się ustalić, czy wydana przez uprawniony organ decyzja administracyjna jest ostateczna" (por. wyrok WSA w Łodzi z 13 stycznia 2016 r. sygn. II SA/Łd 884/15, wyrok WSA w Rzeszowie z 5 października 2016 r. sygn. II SA/Rz 25/16, wyrok WSA w Poznaniu z 4 lipca 2018 r. sygn. IV SA/Po 474/18). W tej sytuacji istotne znaczenie ma art. 218 § 2 K.p.a., który przewiduje, że organ, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z akt sprawy wyłania się obraz, że organ I instancji przyjął aprobowane przez Sąd stanowisko, że rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia może wiązać się z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, a także w szczególnych okolicznościach, sięgnięcia do akt innego postępowania bądź z wystąpieniem do innych organów o nadesłanie danych czy informacji, które umożliwią pełne rozpoznanie wniosku strony. W niniejszej sprawie bowiem organ I instancji wystąpił pismami z 11 sierpnia 2023 r. i 14 sierpnia 2023 r. do Sądu Rejonowego o nadesłanie dokumentów, które mogłyby potwierdzić, że decyzja z 1983 r. jest prawomocna. Z kolei pismem z 11 sierpnia 2023 r. organ wystąpił do Starostwa Powiatowego w Nowym Sączu o informację, czy starostwo posiada w swoich zbiorach prawomocną decyzję z 1983 r. W ocenie Sądu takie czynności mieszczą się w ramach postępowania wyjaśniającego z art. 218 § 2 K.p.a.

21 W przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające zostało jednak niejako przerwane w połowie, mimo że organ po pierwsze przyjął celowość i dopuszczalność jego prowadzenia, a po drugie posiadał informacje umożliwiające jego dokończenie. Należy bowiem zauważyć, że organ dysponował wiedzą, że w decyzji z 1983 r. wskazano (k. 62v akt administracyjnych organu I instancji), iż od decyzji służy stronom odwołanie do Wojewody Nowosądeckiego. Podejmując czynności zmierzające do stwierdzenia prawomocności decyzji z 1983 r. organ pominął wystąpienie do następcy prawnego tego organu o informację, czy przed nim toczyło się postępowanie odwoławcze w sprawie środka zaskarżenia od tej decyzji i ewentualnie jak ono się zakończyło. Kolejno należało mieć na względzie, że w przedłożonym przez wnioskodawców wypisie z rejestru gruntów dla przedmiotowej działki jednoznacznie powołano "AWZ [...]". Jak wynika z art. 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1752 z późn. zm.) wpis w ewidencji gruntów i budynków oparty na decyzji administracyjnej mógł nastąpić tylko na podstawie decyzji ostatecznej (we wcześniejszym brzmieniu ustawy: prawomocnej), która wpłynęła do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Podobnie art. 15 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 z późn. zm.) stanowił, że ostateczna decyzja stwierdzająca nabycie własności nieruchomości stanowi podstawę do ujawnienia nowego stanu własności w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów. Również na znajdującym się w aktach sprawy AWZ nr [...] widnieje adnotacja, że podstawę do ujawnienia nowego stanu własności w ewidencji gruntów stanowi ostateczny akt własności ziemi.

22 Organ zobowiązany do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia, powinien uwzględnić podniesione wyżej okoliczności i podjąć wszelkie działania zmierzające do skompletowania akt administracyjnych w taki sposób, który pozwoliłby na rozpoznanie wniosku strony. Zasadne było więc zwrócenie się do organu właściwego w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji z 1983 r. celem ustalenia czy decyzja uchylająca akt własności ziemi była prawomocna oraz zwrócenie się do właściwego starosty jako organu prowadzącego obecnie ewidencję gruntów i budynków (art. 7d Prawa geodezyjnego i kartograficznego), o udzielenie informacji, kto i kiedy przesłał organowi prowadzącemu tę ewidencję rzeczony Akt Własności Ziemi, celem wprowadzenia wynikających z niego zmian do ewidencji gruntów, aby ustalić fakt prawomocności AWZ. Takie działanie mieści się w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a. Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 października 2015 r. sygn. II OSK 150/14: "Potwierdzenie przymiotu ostateczności decyzji następuje na podstawie akt sprawy. Akta sprawy to akta, które znajdują się w posiadaniu organu, a przypadkach gdy z powodu upływu czasu nie są w posiadaniu organu, organ obowiązany jest w wyniku czynności wyjaśniających potwierdzić stan prawny - przymiot ostateczności decyzji.". W kontrolowanej sprawie Sąd stwierdził naruszenie art. 218 § 2 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w przypadku przeprowadzenia wyżej wskazanych czynności wyjaśniających organ mógł mieć możliwość ustalenia czy wnioskowany AWZ jest prawomocny czy nie jest. Naruszenie to doprowadziło zdaniem Sądu do co najmniej przedwczesnego wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia.

23 W tym miejscu Sąd uznał za zasadne nakreślenie procedury odwoławczej w przedmiotowej sprawie, funkcjonującej na przestrzeni lat. Jej metodyczne ujęcie jest wskazane dla zrozumienia celowości działań zmierzających do stwierdzenia prawomocności AWZ nr [...] i stanowić będzie właściwy kontekst dla wskazań co do dalszego postępowania.

24 Przedmiotowy Akt Własności Ziemi, będący decyzją administracyjną, został wydany na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 z późn. zm.). Zgodnie z art. 12 ust. 1 powołanej ustawy, właściwy do spraw rolnych organ prezydium powiatowej rady narodowej stwierdza nabycie nieruchomości przez posiadacza samoistnego oraz orzeka o przekazaniu nieruchomości na własność dotychczasowego posiadacza zależnego w drodze wydania aktu własności ziemi. Jak wskazano w art. 15 powołanej ustawy, ostateczna decyzja stwierdzająca nabycie własności nieruchomości stanowi podstawę do ujawnienia nowego stanu własności w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów. Ustawa o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych przewidywała procedurę odwoławczą. Odwołanie od decyzji w powyższym przedmiocie, zgodnie z art. 12 ust. 4 powołanej ustawy, przysługiwało do wojewódzkiej komisji do spraw uwłaszczenia.

25 Ustawa o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych została uchylona przez ustawę z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 11, poz. 81 z późn. zm.). W myśl art. 8 § 1 tej ustawy sprawy o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez posiadacza samoistnego nie zakończone w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją terenowego organu administracji państwowej, podlegają rozpoznaniu w trybie określonym tą ustawą, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Sprawy takie przekazuje się niezwłocznie właściwym sądom. Z kolei § 2 przewidywał, że odwołania od decyzji organu w sprawach, o których mowa w § 1, przekazuje się właściwym sądom jako drugiej instancji w tych sprawach. Ze znajdującej się w aktach kopii pisma Naczelnika Gminy w Korzennej z 18 maja 1982 r. wynika, że w sprawie taka procedura zaszła, bowiem odwołanie od AWZ Nr [...] zostało przekazane przez organ do Sądu Rejonowego w Nowym Sączu.

26 W tym miejscu Sąd zauważa, że w piśmie z 16 stycznia 2024 r. (k. 26 akt administracyjnych organu I instancji) Sąd Rejonowy informuje, że "po sprawdzeniu repertorium z roku 1982 nie odnaleziono sprawy z odwołania J. K. i J. K.1 . Sugeruje to, że zakresem analizy tego Sądu były sprawy, w których odwołującymi się był J. K. i J. K.1 Tymczasem to nie oni, a A. U. był osobą wnoszącą odwołanie od AWZ nr [...]. Powyższe wynika z treści pisma z 18 maja 1982 r. znak 2056-52/82 (k. 64 akt organu I instancji), gdzie wskazano: "Stosownie do przepisów [...] Urząd Gminy w Korzennej przekazuje wg właściwości odwołania: [...] ob. U. A. [...] od AWZ Nr [...] [...], od AWZ Nr [...] [...], od AWZ nr [...] wydanego na rzecz Ob. K. J. [...]". Powyższe oznacza, że organ powinien wyjaśnić tę omyłkę i zwrócić się do Sądu Rejonowego z prośbą o sprawdzenie repertorium z roku 1982 w zakresie spraw z odwołania A. U..

27 Kontynuując wątek procedury odwoławczej należy również zauważyć, że decyzja Naczelnika Gminy w Korzennej z 14 lutego 1983 r. nr 2056-17/83 r., której kopia znajduje się w aktach, została wydana "Na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa /Dz.U. z 1980 r. Nr. 9 poz. 26/". Sięgając do tego przepisu należy stwierdzić, że dotyczy on uchylenia decyzji dotychczasowej po wznowieniu postępowania. Jak zaś przewiduje art. 145 § 1 k.p.a. postępowanie można wznowić w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, co sugeruje, że przedmiotowy AWZ nie został wyeliminowany z obrotu prawnego w postępowaniu odwoławczym i stał się ostateczny, a dopiero później wszczęte zostało postępowanie w trybie nadzwyczajnym.

28 Skonstatować zatem należy, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że w sprawie AWZ nr [...] toczyło się zarówno postępowanie odwoławcze, co do którego nie ma szczegółowej informacji o jego zakończeniu przed sądem, jak i postępowanie nadzwyczajne w trybie wznowienia postępowania, które zakończyło się nieostateczną decyzją o uchyleniu AWZ. Dodać należy, że art. 8 § 4 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych przewidywał w brzmieniu do 31 grudnia 1991 r., że jeżeli po wejściu w życie niniejszej ustawy, w związku z uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności ostatecznej decyzji terenowego organu administracji państwowej, ma nastąpić ponowne rozpatrzenie sprawy - podlega ona przekazaniu właściwemu sądowi. Jeżeli zatem decyzja o uchyleniu AWZ byłaby prawomocna, to ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nabycia własności leżało w gestii właściwego sądu.

29 W ponownie prowadzonym postępowaniu po pierwsze należy zatem zwrócić się do starostwa powiatowego celem ustalenia na jakiej podstawie dokonano wpisu do ewidencji gruntów i budynków, tj. kto i kiedy przesłał starostwu Akt Własności Ziemi, który widnieje jako podstawa wpisu. Po drugie należy zwrócić się do następcy prawnego wojewody nowosądeckiego, jako organu odwoławczego właściwego w sprawie odwołania od decyzji z 1983 r. o informację czy toczyło się i ewentualnie jak zakończyło postępowanie odwoławcze w sprawie tej decyzji. Po trzecie należy zwrócić się do właściwego sądu rejonowego celem wyjaśnienia pomyłki związanej z przyjęciem w odpowiedzi na wystąpienie organu, że odwołanie od AWZ wnosił J. K. i J. K.1 , a nie A. U. oraz o informację czy sąd ponownie rozpatrywał sprawę stwierdzenia nabycia własności przedmiotowej nieruchomości, po ewentualnym wyeliminowaniu z obrotu prawnego AWZ nr [...] w postępowaniu wznowieniowym.

30 Końcowo dodać należy, że postulowane przez skarżącego doręczenie mu decyzji z 1978 r. wykraczałoby poza ramy postępowania w sprawie wydania zaświadczenia. W przepisach Działu VII K.p.a. "Wydawanie zaświadczeń" brak jest podstawy prawnej do dokonania przez organ doręczenia decyzji, które mogłoby rodzić skutki właściwe dla doręczenia decyzji w postępowaniu jurysdykcyjnym. W tym zakresie zatem prawidłowe było nieuwzględnienie argumentacji skarżącego przez organ.

31 O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. uwzględniając koszt uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi w wysokości 100 zł (k. 12 akt sądowych).