Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 października 2005 r., II SA/Kr 1744/01

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 października 2005 r., II SA/Kr 1744/01

Sentencja

1 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Brachel -Ziaja Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski (spr) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2005r . sprawy ze skargi W. Ż. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] 2001r. , Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia [...] 2000r., II. zasądza od Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na rzecz skarżącego W. Ż. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] 2000r. (Nr.[...]) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. działając na podstawie art.25 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz.950 z późn.zm. - obecnie tj. Dz.U z 2002 r. nr 42 póz. 371 zwaną dalej ustawą o kombatantach) pozbawił uprawnień kombatanckich W. Ż. podnosząc w uzasadnieniu, że w okresie zaliczonym przez b. ZBoWiD jako działalność kombatancka W. Ż. pełnił służbę w organach Milicji Obywatelskiej. Stan faktyczny ustalono na podstawie akt b. ZboWiD.

3 Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., decyzją z dnia [...] 2001 r. Nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzje z dnia [...] 2000 r., podtrzymując ustalenia zawarte w decyzji z dnia [...] 2000 r. Okoliczności podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie a związane z twierdzeniem posiadania tytułu do uprawnień z racji pełnienia służby wojskowej nie mogły być uwzględnione z uwagi na to, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach termin do ich składania upływał z końcem 1998 r.

4 Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył W. Ż. i wnosząc o przywrócenie mu uprawnień kombatanckich zarzucił, że decyzję pozbawiające go uprawnień są niesprawiedliwe i krzywdzące bowiem przy rozpatrywaniu sprawy brano jedynie pod uwagę służbę w organach Milicji Obywatelskiej, nie uwzględniono natomiast faktu, że skarżący w okresie od maja 1945 do lipca 1947 r. służył jako poborowy w Wojsku Polskim, a także faktu, że w 1942 r. przebywał w obozie skąd zbiegł.

5 W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

7 Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.

8 Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosił, że od czerwca 1945 r. do lipca 1947 r. odbywał z poboru służbę wojskową. Kierownik Urzędu nad tą kwestią przeszedł do porządku dziennego, twierdząc że badanie uprawnień nabytych z racji pełnienia służby wojskowej nie mogło być uwzględnione z uwagi na to, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach termin do składania tego rodzaju wniosków upływał z końcem 1998 r.

9 Wprawdzie w dniu orzekania przez organ II instancji obowiązywał art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach, ale przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 kwietnia 2003 r. uznany został za niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP Z kolei art. 145 "a" § l kpa stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Zgodnie z art. 145 § l pkt. l lit. "b" p.o.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Tak wiec zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] 2000 r.

10 Utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych reprezentuje stanowisko, że wniosek (zarzut) osoby, której uprawnień kombatanckich dotyczy postępowanie o pozbawienie tych uprawnień na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego wskazujący na zachowanie uprawnień z tytułów określonych w tej ustawie, powinien być rozpoznany i rozstrzygnięty w postępowaniu weryfikacyjnym w sprawie o pozbawienie uprawnień kombatanckich ( zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 4.03.2002 r. OPS 13/01).

11 Tak więc ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem Kierownika Urzędu będzie rozpoznanie zarzutu skarżącego, że uprawnienia kombatanckie zachował w oparciu o przepis art. 25 ust. 2 pkt. 2 zd. 2 ustawy o kombatantach.

12 Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § l pkt. l lit. "b" oraz art.135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.