Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2016 r., II SA/Kr 1352/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2016 r., II SA/Kr 1352/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 stycznia 2016 r., znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Uzasadnienie

2 Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 15 lutego 2016 r. w trybie art. 44 k.p.a., po dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniach 1 i 9 lutego 2016 r.

3 W dniu 29 września 2016 r. (data nadania przesyłki poleconej) skarżący K.S. złożył bezpośrednio w Wojewódzkim Sądzie Administracyjny w Krakowie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 stycznia 2016 r., znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Tego samego dnia skarżący przesłał skargę (bez wniosku o przywrócenie terminu) również do siedziby organu, który wydał zaskarżoną decyzję czyli do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.

4 We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że o wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. decyzji, a w konsekwencji o możliwości złożenia skargi, dowiedział się w dniu 22 września 2016 roku. Tego dnia osobiście stawił się w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.

5 Dalej skarżący wskazał, że nie mógł odebrać decyzji WINB w terminie awizowania przesyłki ponieważ w tym czasie tj. od końca miesiąca stycznia do końca miesiąca lutego 2016 roku przebywał na S. wraz ze swoimi kolegami R.D. oraz T.K. , z uwagi na wolny czas, który skarżący posiada jedynie w tym okresie. Wyjazd za granicę na baseny termalne motywowany jest przede wszystkim dbałość o zdrowie skarżącego, któremu zalecane są wizyty w basenach termalnych z uwagi na dolegająca mu arytmię serca.

6 Skarżący podniósł, iż po powrocie z zagranicy, w miejscu zamieszkania skarżącego nie było już żadnych zawiadomień dotyczących próby doręczenia przedmiotowej decyzji. W związku z powyższym, aż do tej pory tj. do 22 września 2016 roku, skarżący nie miał świadomości, iż w ogóle wydana została w stosunku do niego jakakolwiek decyzja, a tym samym o fakcie rozpoczęcia biegu terminu trzydziestodniowego na złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

7 Zdaniem skarżącego ustawowy siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął swój bieg dopiero w dniu uzyskania przez skarżącego informacji o wydaniu decyzji. Niedochowanie terminu do wniesienia skargi nie było przez niego zawinione, lecz wynikło na skutek przeszkody, której nie można było usunąć.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. W myśl art. 87 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.

10 W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, że przekroczenie terminu nie było przez skarżącego zawinione.

11 Przede wszystkim niewiarygodne jest twierdzenie skarżącego, że po powrocie z miesięcznego wyjazdu "nie było już żadnych zawiadomień dotyczących próby doręczenia przedmiotowej decyzji". Skoro decyzja została awizowana dwukrotnie pod adresem skarżącego, to dwa zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym z możliwością jej odbioru powinny nadal pozostawać w skrzynce pocztowej skarżącego.

12 Ponadto trzeba zauważyć, że na ten sam adres, który jest adresem skarżącego doręczono w dniu 1 lutego 2016 r. zaskarżoną decyzję innej stronie postępowania administracyjnego – K.S. do rąk dorosłego domownika K.W. . Skarżący nie mieszka sam, ma domowników, którzy mogli zawiadomić go o wydaniu decyzji w sprawie, w której sam zainicjował postępowanie odwoławcze. Decydując się na miesięczny wyjazd z kraju w czasie, gdy istnieje możliwość wydania takiej decyzji, skarżący powinien równocześnie zadbać, by jego interesy w postępowaniu administracyjnym nie doznały uszczerbku. Brak podjęcia w tym celu stosownych czynności nie może zostać uznany za usprawiedliwienie dla przekroczenia terminu do wniesienia skargi.

13 Na konieczność właściwego zadbania o swoje uprawnienia procesowe zwracał również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 września 2014 r., sygn. I GZ 286/14 (LEX nr 1528871), gdzie stwierdzono: "W odniesieniu do strony, która wyjeżdża poza miejsce swego zamieszkania w trakcie postępowania, formułuje się powinność takiego zorganizowania spraw, z ustanowieniem pełnomocnika oraz wskazaniem adresu do doręczeń przesyłek włącznie, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku. (...) Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu skutecznych działań, mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Podobne stanowisko przedstawił Naczelny Sąd administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. II FZ 1008/12 (LEX nr 1231843): "Od strony wszczynającej postępowanie należy wymagać, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nawet bez odwoływania się do profesjonalnej wiedzy prawniczej, antycypowania możliwego toku czynności procesowych. Planując urlop w trakcie toczącego się postępowania, strona winna, zgodnie z zasadami należytej staranności, poinformować sąd o tym fakcie lub w inny sposób zapewnić możliwość skutecznego prowadzenia korespondencji między stroną a sądem". Ostatnie cytowane zdanie można również odnieść do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie administracyjne, a nie tylko do sądu administracyjnego.

14 Biorąc powyższe pod uwagę należało przyjąć, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w przekroczeniu - o ponad pół roku - terminu do wniesienia skargi do WSA i dlatego jego wniosek o przywrócenie terminu podlegał oddaleniu na podstawie art. 86 i art. 87 p.p.s.a.