Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2009 r., II SA/Kr 121/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2009 r., II SA/Kr 121/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Mariusz Kotulski / spr. / Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2009 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 listopada 2008 r. nr [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości skargę oddala

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...].08.2008r., znak: [...] Wójt Gminy Z., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 36 ust. 4, 37 ust. 1-2 i ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717), Uchwały Rady Gminy Nr XII/64/03 z dnia 30.05.2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z., ustalił dla R. G. jednorazową opłatę [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości położonej w Z., a oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1 o powierzchni 0,3242 ha i zobowiązał R. G. do uiszczenia tej opłaty w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja organu I instancji stanie się ostateczna.

3 Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż na skutek uchwalenia planu miejscowego uchwałą Rady Gminy Zabierzów Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z. w Gminie Z. nastąpił wzrost wartości opisanej powyżej nieruchomości, co zostało wykazane w operacie szacunkowym dołączonym do akt sprawy. I tak organ I instancji ustalił, że - zgodnie z operatem szacunkowym sporządzonym przez biegłego rzeczoznawcę - wartość opisanej powyżej nieruchomości na skutek uchwalenia wskazanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła o [...] zł, a zatem opłata jednorazowa z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wynosi [...] zł, gdyż - zgodnie z powołaną wyżej uchwałą Rady Gminy Z. - opłata ta równa jest 10% wzrostu wartości nieruchomości. Wskazano również, iż przeniesienie własności wskazanej powyżej nieruchomości nastąpiło w dniu [...] października 2004r.

4 Odwołanie od wskazanej powyższej decyzji złożył R. G. wskazując, iż przeniesienie własności nieruchomości nastąpiło w formie zamiany, a w związku z tym - w ocenie odwołującego - nie należy w przedmiotowym przypadku stosować regulacji zawartej w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na brak przesłanki ustalenia opłaty planistycznej, a to brak zbycia nieruchomości. Nadto odwołujący podniósł, iż nie uzyskał żadnych korzyści majątkowych związanych z przeniesieniem własności w/w nieruchomości.

5 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia 24.11.2008r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) w związku z art. 36 ust. 4 i 37 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz § 57 uchwały Rady Gminy Zabierzów Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z. w Gminie Z. (Dz. Urz. Woj. Małop. nr 80, poz. 2272) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

6 Organ odwoławczy w uzasadnieniu podał, że postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, a wydana decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami.

7 Nadto organ II instancji ustalając stan faktyczny wskazał m.in., iż uchwałą Rady Gminy Zabierzów Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003r. przyjęto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z. linie Z., który objął - między innymi - nieruchomość położoną w Z., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr 1 o powierzchni 0,3242 ha, która zgodnie z ustaleniami uprzednio obowiązującego planu miejscowego znajdowała się całości w terenach oznaczonych symbolem R (tereny upraw polowych i ogrodniczych). Uchwala ta weszła w życie z dniem 24 lipca 2003r. Zgodnie z ustaleniami powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr 1 w Z. znalazła się częściowo w terenach oznaczonych symbolem M2 (tereny zabudowy Mieszkaniowej [...]), a częściowo w terenach oznaczonych symbolem RP (tereny użytków rolnych). W powołanej wyżej uchwale Rady Gminy Z. w § 57 podano, że wysokość stawki procentowej służącej naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 ustawy dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustala się na 10%.

8 Wskazano również, iż w dniu [...] października 2004r. R. G. zawarł umowę, którą zamienił działkę nr 1 położoną w Z., o powierzchni 0,3242 ha na działkę nr 2 położoną w Z., o powierzchni 0,2403 ha, co stanowiło podstawę wszczęcia - z dniem 18 czerwca 2008r. - przez Wójta Gminy Z. postępowania w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości opisanych powyżej nieruchomości. Postępowanie to zostało wszczęte przed upływem 5 lat od dnia w którym zaczął obowiązywać w/w miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

9 W ocenie organu II instancji wysokość jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej nieruchomości położonej została określona w sposób prawidłowy.

10 Ustosunkowując się do podniesionej w odwołaniu kwestii zbycia nieruchomości w formie zamiany, organ II instancji wyjaśnił, iż ustawodawca w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym użył pojęcia "zbycie nieruchomości", a to oznacza, że opłata planistyczna naliczana jest również wówczas, gdy zbycie nieruchomości nastąpiło w formie zamiany. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2008r., II OSK 877/07, zgodnie z którym "pojęcie zbycie nieruchomości' obejmuje wszystkie formy dyspozycji nieruchomością w tym także sprzedaż i darowiznę".

11 Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi R. G., wniesionej w piśmie z daty 29.12.2008r. na w/w decyzję organu odwoławczego.

12 W skardze podniesiono, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem, a także krzywdząca i niezgodna z zasadami współżycia społecznego i dobrosąsiedzkiego. W szczególności podniesiono, iż przeniesienie własności przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w formie zamiany, a w związku z tym, zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na brak przesłanki ustalenia opłaty planistycznej, a to brak zbycia nieruchomości. Na uzasadnienie powyższego stanowiska skarżący powołał treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000r., OPK 16/00. Nadto skarżący wskazał, iż nie uzyskał żadnych korzyści majątkowych związanych z przeniesieniem własności przedmiotowej nieruchomości.

13 Ponadto skarżący wskazał, iż przepis art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, bowiem pozostawia jednostkom samorządu terytorialnego dowolność w nakładaniu, a następnie w wymierzaniu daniny publiczno prawnej – stawki opłaty planistycznej w wysokości 1% do 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie rada mogła ustalić stawkę w wysokości 1%.

14 W dalszej części uzasadnienia skarżący podniósł, iż na powyższej zamianie nie stracił ani nie zyskał, zmienił się tylko nr dziełek w KW, wielkość gruntu, a jej wartość pozostała bez zmian. Wskazał, że zamiana ta miała charakter czysto dobrosąsiedzki i grzecznościowy bez żadnych operacji finansowych, a od notariusza skarżący dowiedział się, że zamiana działek nie podlega opłacie planistycznej.

15 Nadto skarżący zarzucił, iż nie rozumie dlaczego na skutek uchwalenia w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jego działka została podzielona na cześć rolną i budowlaną, a jego zarzuty i sprzeciw w tym zakresie nie zostały rozpoznane do tej pory.

16 Skarżący przedstawił się również jako inicjator i wykonawca licznych prac publicznych na obszarze gminy Z.

17 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

19 Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

20 Zdaniem Sądu organ administracyjny prowadzący przedmiotowe postępowanie, nie naruszył zasad postępowania wynikających z art. 7 i 77 k.p.a., w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy.

21 Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił przepis art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, normujący sytuacje, w których konsekwencją regulacji wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w skrócie m.p.z.p. jest wzrost wartości nieruchomości położonej na obszarze objętym planem. Opłata uiszczana gminie na tej podstawie została określona przez doktrynę i praktykę mianem renty planistycznej. Stanowi ona swoistą partycypację gminy w zyskach, jakie przynosi zbycie nieruchomości, której wartość wzrosła w związku ze zmianą ustaleń zawartych w m.p.z.p. W komentowanym przepisie wskazano jedynie górną wysokość tej opłaty, natomiast określenie obowiązującej stawki procentowej należy do kompetencji rady gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.

22 W bezspornym stanie faktycznym sprawy ustalono, iż w dniu 30.05.2003r. został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajdowała się również przedmiotowa nieruchomość. W uchwale tej dokonano zmiany przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości z upraw polowych i ogrodniczych, obecnie w/w działka znalazła się częściowo w terenach oznaczonych symbolem M2 (tereny zabudowy Mieszkaniowej [...]), a częściowo w terenach oznaczonych symbolem RP (tereny użytków rolnych).

23 Wzrost wartości nieruchomości został prawidłowo udokumentowany w sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego J. K. operacie szacunkowym z lipca 2008r. W dniu 26 października 2004r. skarżący dokonał zbycia tejże nieruchomości w drodze umowy zamiany (Repertorium A nr [...]).

24 Skargę jako niezasadną należało oddalić.

25 Sąd nie zgodził się z zarzutem skargi, w którym skarżący podniósł, że art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odnosi się jedynie do zbycia nieruchomości, rozumianego jako sprzedaż, odstąpienie za pieniądze.

26 Po pierwsze należy wskazać, iż powyższy pogląd znajdował uzasadnienie w poprzednio obowiązującym zapisie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem art. 36 ust. 4 ustawy w brzmieniu pierwotnym przewidywał wymierzenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wyłącznie w razie dokonania jej sprzedaży. Przepis ten został jednakże zmieniony przez art. 10 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003r.o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 141, poz. 1492) z dniem 22 września 2004r. w ten sposób, że pojęcie "sprzedaż" zastąpiono pojęciem "zbycie". W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zostało sprecyzowane znaczenie tego pojęcia. Należy jednak wziąć pod uwagę, że cytowaną ustawą z dnia 28 listopada 2003r. dodano także w art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) punkt 3b zawierający definicję ustawową zbywania i nabywania nieruchomości, które należy rozumieć jako dokonywanie czynności prawnych, na podstawie których następuje przeniesienie własności nieruchomości lub przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste.

27 Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje pogląd wyrażony przez WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 6 sierpnia 2008r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 349/08 (nie publ.), że wykładając pojęcie "zbycia" wprowadzone do art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trzeba odwołać się do definicji "zbywania nieruchomości" zawartej w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Przytoczona wyżej definicja nawiązuje do pojęć z zakresu prawa cywilnego, a w nauce prawa cywilnego przeniesienie własności stanowi przejście prawa własności z jego dotychczasowego podmiotu (zbywcy) na inny podmiot (nabywcę) na podstawie umowy. Jednoczesne dokonanie zmiany brzmienia art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ten sposób, iż słowo "sprzedaje" zastąpiono słowem "zbywa" oznacza w ocenie Sądu, że celem ustawodawcy, który dostrzegł wąskie zastosowanie wskazanego przepisu jedynie do typowych czynności sprzedaży było poszerzenie katalogu zdarzeń prawnych objętych jego regulacją. Skoro zaś powyższe zmiany zostały zawarte w jednej ustawie nowelizującej uprawnionym jest stanowisko, że ustawodawca zamierzał pojęcie "zbycia nieruchomości" wprowadzone w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnieść do definicji wprowadzonej w art. 4 pkt 3b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

28 Potwierdzeniem powyższego stanowiska są zmiany wprowadzone ustawą z dnia 28 listopada 2003r. w art. 37 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 37 ust. 5 tejże ustawy otrzymał brzmienie: "5. Notariusz, w terminie 7 dni od dnia sporządzenia umowy, której przedmiotem jest zbycie nieruchomości, w formie aktu notarialnego, jest zobowiązany przesłać wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta wypis z tego aktu.", podczas gdy uprzednio w przepisie tym na notariusza nałożony był obowiązek nadesłania wypisu z aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości. W brzmieniu sprzed nowelizacji art. 37 ust. 11 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brzmiał: "Zasady określania wartości nieruchomości oraz osoby uprawnione do określania tej wartości ustalają przepisy o gospodarce nieruchomościami." W wyniku nowelizacji przepisowi temu nadano następujące brzmienie: "W odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami." W ocenie Sądu przepis art. 37 ust. 11 w aktualnym brzmieniu odsyła do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami również w zakresie definicji pojęcia "zbycie nieruchomości". Ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji legalnej zbycia nieruchomości, skoro zatem pobranie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości jest jednym ze skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, to w postępowaniu w przedmiocie tej opłaty pojęcie zbycia nieruchomości należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami.

29 Pozostawienie w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym regulacji, iż wysokość opłaty o której mowa w art. 36 ust. 4 ustala się na dzień sprzedaży, należało zdaniem Sądu uznać za niedopatrzenie ustawodawcy. Przyjęcie wyłącznie gramatycznej wykładni przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czyniłoby wspomnianą nowelizację bezprzedmiotową, albowiem określenie wartości nieruchomości na dzień jej sprzedaży wyklucza możliwość ustalenia jej wartości, gdy została ona zbyta w inny sposób. W tym przypadku należy więc wesprzeć się wykładnią celowościową i systemową (por. T.Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Wyd. Zakamycze, Kraków 2004)

30 Powyższe stanowisko znajduje również poparcie w poglądach doktryny, zgodnie z którymi umowa zamiany mieści się w granicach zwrotu "zbycie" (A.Miller, Niektóre problemy wpływu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wartość nieruchomości. Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego z 2005r., nr 7, str. 18) zaś jako zbycie należy traktować każde przeniesienie prawa własności lub użytkowania wieczystego w drodze czynności prawnej, nie ma przy tym znaczenia czy czynność została dokonana odpłatnie, czy pod tytułem darmym, czy świadczenia stron są ekwiwalentne (K.Świderski, Odpowiedzialność gminy z tytułu szkód spowodowanych kształtowaniem ładu przestrzennego. Samorząd Terytorialny z 2006r., nr 9, str. 23).

31 Nie jest trafne odwołalnie się przez skarżącego w skardze do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000r., sygn. akt OPK 16/00 (ONSA z 2001r., nr 2, poz. 64). Wyrażony w tej uchwale pogląd dotyczył stanu prawnego sprzed nowelizacji dokonanej wyżej omawianą ustawą z dnia 28 listopada 2003r. do polskiego systemu prawa wprowadzono pojęcie "zbycia nieruchomości", a nadto wyrażone w tej uchwale stanowisko odnosiło się wyłącznie do kwestii zbycia nieruchomości w drodze darowizny. Sąd odnosząc się do tych kwestii nie zajmował się wykluczeniem z zakresu pojęcia "zbycia nieruchomości" przeniesienia prawa własności w drodze umowy zamiany. Zaznaczyć przy tym należy, że inaczej niż przy darowiźnie (czynność nieodpłatna), przy umowie zamiany mamy do czynienia z czynnością odpłatną, a wzajemne świadczenia są ekwiwalentne (tak jak przy sprzedaży).

32 Podkreślić przy tym należy, iż zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jedną z przesłanek naliczenia tzw. renty planistycznej jest wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreśla się w orzecznictwie, że opłata planistyczna należy się, gdy majątek właściciela zwiększy się w następstwie uchwalenia lub zmiany planu. Zbycie nieruchomości uruchamia jedynie mechanizm pobrania opłaty i stanowi zarazem drugą z koniecznych przesłanek do zastosowania tej instytucji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 955/05, Baza orzeczeń Lex nr 275481). Zatem majątek zbywcy zwiększa w istocie już w wyniku uchwalenia lub zmiany planu, który ustala dla danej nieruchomości tego rodzaju przeznaczenie, że wpływa ono na wzrost jej wartość. Już w wyniku zmiany przeznaczenia nieruchomości w nowym lub zmienionym planie majątek właściciela nieruchomości podlega zwiększeniu. Okoliczność, czy w przyszłości dokona on zbycia nieruchomości, a w szczególności czy dokona tego w ciągu 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy lub jego zmiany stały się obowiązujące, ma tylko znaczenie dla ustalenia renty planistycznej i korzyść uzyskana przez zbywcę jest jedynie następstwem wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia lub zmiany planu.

33 W konsekwencji stwierdzić należy, że przeniesienie własności nieruchomości w drodze umowy zamiany stanowi zbycie nieruchomości w rozumieniu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którym wiąże się obowiązek uiszczenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

34 Powołane przez skarżącego przypadki naruszenia prawa związane w procedurą planistyczną nie są przedmiotem niniejszego postępowania i mogą być podniesione m.in. w skardze na akt prawa miejscowego lub w skardze na bezczynność organu.

35 Ustosunkowując się do zarzutu niezgodności art. 36 ust. 4 u.p.z.p. z Konstytucją, wskazać należy, iż Sąd nie podziela podniesionych w tym zakresie zastrzeżeń.

36 Odnośnie zarzutu, iż informacja udzielona skarżącemu przez notariusza – co do braku opłaty planistycznej w przypadku zamiany działek – była nieprawdziwa i wprowadziła go w błąd, uznać należy, że okoliczność ta jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez organy administracyjne. O tym bowiem, czy opłata planistyczna jest pobierana decyduje obowiązujące prawo i działające na jego podstawie organy administracyjne, a nie notariusz.

37 Wskazać należy iż, okoliczność aktywności społecznej skarżącego w pracach publicznych na obszarze Gminy wystawia mu bardzo dobre świadectwo, ale również nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

38 Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tym samym uznając skargę za nieuzasadnioną orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).