Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2014 r., II SA/Kr 109/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2014 r., II SA/Kr 109/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty [...], E. K., G. Z. i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 października 2012 r.; znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia postanawia odrzucić skargę Starosty [...].

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 11.10.2012 r. (znak: [...]) uchyliło w całości decyzję Starosty [...] z dnia 16.05.2012 r. (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi L., w gminie L.. Skargę na wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosło szereg osób fizycznych wymienionych w sentencji niniejszego postanowienia oraz organ, który wydał decyzję w I instancji – Starosta [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] żądało odrzucenia skargi Starosty [...], jako wniesionej przez podmiot nieuprawniony do złożenia skargi do sądu administracyjnego.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm.; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W literaturze wskazuje się, iż postępowanie sadowoadministracyjne nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji np. przez organ wyższego stopnia (tak. T. Woś w: M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; LexisNexis 2012 r. teza 2 do art. 50). Uprawnienie bowiem do orzekania w indywidualnej sprawie administracyjnej nie jest tożsame z istnieniem po stronie takiego organu administracji publicznej interesu prawnego, który mógłby być chroniony poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r. (sygn. akt OSK 1017/04; LexPolonica nr 374068), stwierdził, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Powierzenie bowiem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r. I OSK 390/2010; LexPolonica nr 2485487). Nadto należy wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. K. 32/2008 (OTK ZU 2009/9A póz. 139), uznał za zgodny z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - przepis art. 33 § 1 i 2 p.p.s.a. w zakresie, w jakim pozbawia on prawa do udziału na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym gminę, której wójt (burmistrz, prezydent) wydał decyzję, jako organ pierwszej instancji, a także za zgodny z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. w zakresie, w jakim odmawia jednostce samorządu terytorialnego prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sprawach, w których organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję w I instancji.

5 Zauważyć także należy, iż w rozpatrywanej sprawie akcentowana wyżej kwestia jest tym bardziej oczywista jeśli zważyć, że strona skarżąca we wniesionej do sądu skardze, nie wskazuje na naruszenie własnego interesu prawnego.

6 Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę Starosty [...] za niedopuszczalną i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.