Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 r., III SAB/Kr 12/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 r., III SAB/Kr 12/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie niezałatwienia sprawy podania z dnia 28 sierpnia 2013 r. p o s t a n a w i a skargę odrzucić.

Uzasadnienie

2 K. J. pismem z dnia 8 marca 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie niezałatwienia sprawy podania z dnia 28 sierpnia 2013 r. w przedmiocie wniosku o przyznanie świadczenia socjalnego dofinansowania kosztów wypoczynku ze środków budżetowych w dyspozycji Policji.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Skarga K. J. wniesiona pismem z dnia 8 marca 2014 r. podlega odrzuceniu, gdyż została wniesiona w sprawie, która jest przedmiotem wcześniejszej skargi K. J., wniesionej pismem z 21 listopada 2013 r., która jest przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygnaturze III SAB/Kr 78/13. W sprawie powyższej zostało wydane w dniu 3 marca 2014 r. postanowienie o odrzuceniu skargi, lecz postanowienie to nie jest prawomocne, a zatem sprawa sądowoadministracyjna zainicjowana skargą wniesioną w piśmie z 21 listopada 2013 r. jest w toku. Wcześniejsza zawisłość sprawy sądowoadministracyjnej stwarza stan sprawy w toku i odnosi ten skutek, że nie można wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Niewątpliwie natomiast obie skargi dotyczą tego samego przedmiotu oraz kreują stosunek procesowy między tymi samymi stronami.

5 Wobec powyższych okoliczności Sąd odrzucił skargę K. J. na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uznając, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku.