Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2010 r., III SA/Kr 886/07

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2010 r., III SA/Kr 886/07

Sentencja

1 Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie skargi kasacyjnej P. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 886/07 w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2007 r. Nr: [...] w przedmiocie odmowy zameldowania p o s t a n a w i a odmówić przyznania adwokatowi K. M. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 14 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał skarżącemu P. J. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej na zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 22 kwietnia 2008 roku nr [...] na pełnomocnika P. J. został wyznaczony adwokat K. M., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej ul. [...], któremu skarżący w dniu 9 maja 2008 roku udzielił odpowiedniego pełnomocnictwa.

3 Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W wyroku z dnia 6 sierpnia 2008 roku oddalającym skargę Sąd zasądził pełnomocnikowi stosowne wynagrodzenie.

4 Od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2008 roku adwokat K. M. sporządził i wniósł skargę kasacyjną. W skardze pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wedle norm przepisanych.

5 W dniu 15 grudnia 2009 roku przed Naczelnym Sądem Administracyjnym odbyła się rozprawa, w której w charakterze pełnomocnika z urzędu skarżącego wziął udział adwokat C. J., substytut adwokata K. M. Podczas rozprawy został złożony do protokołu wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

6 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 roku, sygn. akt II OSK 1961/08 oddalił skargę kasacyjną, natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej P. J. z urzędu zostało przekazane do rozpoznania przez sąd I instancji.

7 Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami).

8 Stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik.

9 Zarówno z treści wniosku pełnomocnika zawartego w skardze kasacyjnej z dnia 31 października 2008 roku, jak i protokołu rozprawy przed NSA z dnia 15 grudnia 2009 roku wynika, że zgłaszając wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokat K. M. nie złożył oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone.

10 Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 z późniejszymi zmianami).

11 Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).