Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2012 r., III SA/Kr 84/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2012 r., III SA/Kr 84/11

Sentencja

1 Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków adwokata A. Ż. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w postępowaniu odwoławczym w związku ze sporządzeniem zażalenia oraz skargi kasacyjnej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 84/11 w sprawie ze skargi A w K na rozstrzygnięcie Urzędu Marszałkowskiego Województwa z dnia 29 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania postanawia: oddalić wnioski.

Uzasadnienie

2 Ustanowiony dla strony skarżącej adwokat z urzędu (k. 134 i n.) wyznaczony przez ORA w osobie mecenasa A. Ż. (zarządzenie Dziekana k. 151) w złożonych kolejno po sobie dnia 14 grudnia 2011 r. piśmie zatytułowanym "Zażalenie pełnomocnika skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7.XII.2011 r. sygn. akt III SA/Kr 84/11, ogłoszone na rozprawie w dniu 7.XII.2011 r. w części gdzie pozostawiono skargę bez rozpoznania" (k. 182) oraz w dniu 13 stycznia 2012 r. piśmie zatytułowanym "SKARGA KASACYJNA od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7.XII.2011 r. sygn. akt III SA/Kr 84/11, ogłoszonego na rozprawie w dniu 7.XII.2011 r. w części gdzie pozostawiono skargę bez rozpoznania" (k. 188) wniósł m.in. o zasądzenie na swoją rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie odwoławcze, oświadczając że opłaty z tytułu honorarium w ogóle nie zostały uiszczone przez stronę skarżącą.

3 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucając zażalenie (vide: postanowienie z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 15/12 k. 207) i pozostawiając skargę kasacyjną bez rozpoznania (vide: postanowienie z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt. II GSK 123/12 k. 213) nie orzekł o przyznaniu adwokatowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz zwrocie niezbędnych, udokumentowanych wydatków.

4 Jednocześnie w postanowieniu o odrzuceniu zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie środkiem prawnym mającym na celu prowadzić do kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie jest zażalenie, a skarga kasacyjna co wynika z przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). Natomiast w postanowieniu o pozostawieniu skargi kasacyjnej bez rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej niezgodnie z przepisami cytowanej ustawy złożył skargę kasacyjną za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skutkiem czego skarga kasacyjna wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego po upływie ustawowego 14 dniowego terminu do jej wniesienia, to taką skargę kasacyjną należało pozostawić bez rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym.

5 Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:

6 Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

7 Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)

8 Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można uznać, że zostało ono złożone przez adwokata.

9 Nie oznacza to jednak automatycznie, że zachodzą podstawy do przyznania wyznaczonemu adwokatowi jakiegokolwiek wynagrodzenia.

10 Po pierwsze, brak jest podstaw do przyznania adwokatowi wynagrodzenia w oparciu o przepis §18 ust. 1 pkt. 2 lit. d) cytowanego rozporządzenia. Skoro bowiem w niniejszej sprawie środkiem prawnym mającym na celu prowadzić do kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia Sądu I instancji jest skarga kasacyjna a nie zażalenie, to trudno wywodzić by adwokat mógł rościć o przyznanie wynagrodzenia za czynności w jakimkolwiek postępowaniu zażaleniowym.

11 Po drugie, nie można tracić z pola widzenia, że przepis §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b) powołanego rozporządzenia przewiduje możliwość przyznania adwokatowi wynagrodzenia za "sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej". W realiach niniejszej sprawy wyznaczony adwokat skargę kasacyjną co prawda sporządził ale jej nie wniósł. Przez "wniesienie" skargi kasacyjnej należy bowiem rozumieć skuteczne nadanie jej biegu a nie złożenie pisma procesowego w sądzie. Skoro zaś z uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika wprost, że adwokat niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skargę kasacyjną złożył za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w efekcie czego wpłynęła ona do Naczelnego Sądu Administracyjnego po upływie ustawowego 14 dniowego terminu do jej wniesienia i w konsekwencji należało pozostawić ją bez rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym, to trudno wywodzić, aby sporządzona skarga kasacyjna została przez adwokata "wniesiona". Wniesienie skargi kasacyjnej wiązałoby się bowiem, z wywołaniem skutku procesowego polegającego na zainicjowaniu kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji.

12 Kończąc przypomnieć wreszcie trzeba, że zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt II FZ 143/10 "pomoc prawna świadczona w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu nie stanowi podstawy do przyznania wynagrodzenia".

13 Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.