Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2016 r., III SA/Kr 827/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2016 r., III SA/Kr 827/16

Sentencja

1 Kraków, dnia 5 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Burmistrza B na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia negatywnego sporu o właściwość p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze poszanowaniem z dnia 10 lutego 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie przepisu art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz, 23 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.) w zw. z art. 191 ust. 9 i ust.10 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2015 r., poz. 332, dalej zwanej ustawą o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej) po rozpoznaniu wniosku Wójta Gminy Ł o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość między Wójtem Gminy Ł a Burmistrzem B w przedmiocie wskazania organu właściwego do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dzieci A., M., J. i Z. W., umieszczonych w pieczy zastępczej – wskazał Burmistrza B jako organ właściwy do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie wskazanych wyżej dzieci umieszczonych najpierw w rodzinie zastępczej S. I. zamieszkałej w S a następnie w placówce opiekuńczo – wychowawczej.

3 Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez Burmistrza B do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze znalazły się zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 191 ust. 9, 238 ust. 1, 195 ust. 5 w zw. z art. 191 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz zarzuty naruszenia przepisów postepowania art. 7, 77 i 80 K.p.a.

4 W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

6 Zakres właściwości sądów administracyjnych, jeśli chodzi o postanowienia został określony przepisem art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej P.p.s.a.).

7 Zgodnie z ich treścią kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

8 Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie przepisu art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz., 23 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), który stanowi, że spory o właściwość rozstrzygają między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4 - wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - sąd administracyjny. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 123 K.p.a. rozstrzygnięcie tej kwestii następuje postanowieniem natomiast zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidział możliwości zaskarżenia tego postanowienia. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie nie należy do kręgu postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym.

9 Postanowienia kończące postępowanie to takie, które mają istotne znaczenie dla dalszego biegu postępowania w sprawie. Uniemożliwiają uruchomienie toku instancji w stosunku do określonej decyzji i powodują, że uzyskuje ona przymiot ostateczności. Przykładowo należy do nich postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Zaskarżone postanowienie nie odnosiło się do decyzji, wydane zostało samoistnie.

10 Z kolei do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty zalicza się przykładowo postanowienie wydane na podstawie art. 106 K.p.a., czyli postanowienie o odmowie zatwierdzenia ugody administracyjnej. Zgodnie z art. 123 § 2 K.p.a. postanowienie może rozstrzygać o istocie sprawy, o ile przepisy K.p.a. tak stanowią. W przypadku rozstrzygnięcia negatywnego sporu o właściwość K.p.a. nie przewidziało wydania postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty.

11 Wobec powyższego, należy przyjąć, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie podlega kognicji sądu administracyjnego, gdyż nie mieści się w żadnej z kategorii omówionych postanowień, w związku z czym skargę Burmistrza B należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

12 W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), orzekł, jak w sentencji postanowienia.