Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2010 r., III SA/Kr 499/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2010 r., III SA/Kr 499/10

Sentencja

1 Kraków, dnia 20 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. o wznowienia postępowania sądowego w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt. III SA/Kr 839/09, postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Prawomocnym postanowieniem z 25 września 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 839/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. w przedmiocie niewykonania przez Komendanta Powiatowego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08, wydanego w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

3 Powyższe postanowienie zostało ekspediowane do skarżącego za pismem

4 z dnia 6 października 2009 r. Skarżący odebrał to postanowienie w dniu

5 13 października 2009 r.

6 Pismem z dnia 8 grudnia 2009 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania, prowadzonego pod sygnaturą akt III SA/Kr 839/09, a zakończonego wydaniem powyższego postanowienia. Wskazał, że przedmiotem sporu jest wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. Podniósł, że wykonanie i stosowanie się do prawomocnego wyroku winno skutkować tym, że organ wyższego szczebla w momencie wskazania i stwierdzenia naruszenia przepisów prawa jest zobowiązany do podjęcia czynności zmierzających

7 do przywrócenia naruszonego porządku prawnego oraz do działania zgodnie

8 z wykładnią zaprezentowaną we wskazanym wyroku. Skarżący opisał działania organów administracji, zarzucając im niezastosowanie się do wyroku sądu. Wniósł

9 o nałożenie na organy administracji kary finansowej w celu przymuszenia

10 do wykonania i przestrzegania wytycznych tego wyroku.

11 Zarządzeniem sędziego z dnia 2 sierpnia 2010 r. skarżący został wezwany

12 do wykazania, na jakiej podstawie opiera skargę o wznowienie postępowania

13 oraz o wykazanie, że skarga została wniesiona w terminie określonym przepisem

14 art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), a także o sprecyzowanie, czy skarga z dnia 8 grudnia 2009 r. jest tylko skargą

15 o wznowienie postępowania, czy też zawiera równocześnie skargę o wymierzenie grzywny organowi administracji.

16 W obszernej odpowiedzi na wezwanie sądu skarżący wskazał, że odnośnie zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego uważa za wystarczające datę wydania tego postanowienia, tj. dzień 25 września 2009 r. i datę sporządzenia skargi o wznowienie postępowania czyli dzień 8 grudnia 2009 r. Zgodnie z regulacją art. 277 wskazanej ustawy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu upływa w dniu 25 grudnia 2009 r., a nie w dacie wcześniejszej jaką jest dzień 8 grudnia 2009 r. Zatem termin do wniesienia skargi nie został przez niego naruszony. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazał z kolei na regulację art. 273 § 2 p.p.s.a. podając, że istniały w dacie wydania orzeczenia okoliczności, których nie znał, a do ustalenia których doszło po wydaniu postanowienia. Skarżący podtrzymał także swój wniosek o wymierzenie grzywny organowi z uwagi na nie wykonywanie wskazanego wyroku. Podniósł, że organy administracji jak i sądy są zobowiązane do przestrzegania przepisów prawa oraz wskazań zawartych

17 w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Działania sprzeczne z tym wyrokiem przez jakikolwiek organ administracji są niedopuszczalne. W dalszej części skarżący opisał przebieg postępowania, podnosząc, że organem uprawnionym do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie był Komendant Powiatowy Policji.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

19 Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

20 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII powoływanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie

21 z powodów ściśle określonych w ustawie.

22 Stosownie do art. 279 p.p.s.a skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie

23 i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w innym razie wyznacza rozprawę.

24 Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się

25 w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

26 Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bada w pierwszej kolejności czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu oraz czy rzeczywiście opiera się na ustawowej podstawie (art. 280 i art. 281 p.p.s.a.).

27 Katalog enumeratywnie wyliczonych przesłanek wznowienia postępowania zamieszczony został w przepisach art. 271, art. 172 oraz art. 273 p.p.s.a. Nieważność postępowania może być zatem spowodowana uczestnictwem w składzie sądu osoby nieuprawnionej, orzekaniem przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy, brakiem zdolności sądowej lub procesowej strony, nienależytą reprezentacją strony, naruszeniem przepisów prawa, w następstwie którego strona pozbawiona była możności działania (art. 271 ustawy). Do przesłanek tych zaliczyć także należy orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 ustawy), oparcie orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 ustawy), a także uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 ustawy), późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy,

28 a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ustawy), oraz późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 ustawy).

29 Zdaniem Sądu w skardze z dnia 8 grudnia 2009 r., jak również w piśmie z dnia 6 sierpnia 2010 r., skarżący nie wskazał na żadne konkretne okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a których późniejsze wykrycie mogłoby stanowić podstawę wznowienia postępowania

30 w oparciu o dyspozycję art. 273 § 2 p.p.s.a. Opisał jedynie dotychczasowy przebieg postępowania w niniejszej sprawie, stwierdzając co powinien był zrobić organ administracji publicznej w związku z określonymi rozstrzygnięciami oraz w związku

31 z odpowiednimi regulacjami Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa

32 z dnia 14 czerwca 1960 r., tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a czego,

33 jak twierdzi skarżący, nie dokonał.

34 Z akt sprawy wynika, że skarżący czynnie uczestniczył w postępowaniu sądowym. Powołane przez skarżącego "okoliczności" w skardze oraz w złożonym piśmie pozostają, w ocenie Sądu, bez znaczenia w kwestii wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Nie jest wystarczające przywołanie jedynie numeru przepisu, w którym określono przesłankę wznowienia, gdyż art. 279 p.p.s.a. wymaga wskazania podstawy i uzasadnienia jej istnienia. Nie można uznać,

35 że poprzez opisanie dotychczasowego przebiegu postępowania

36 z wyszczególnieniem rozstrzygnięć i wskazaniem kierunku zachowania się organu, skarżący spełnił ten wymóg. Wskazanie podstawy art. 273 § 2 p.p.s.a. i uzasadnienie jej istnienia, to wskazanie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Nie można natomiast ich utożsamiać

37 z brakiem działania organu administracji w pożądanym przez skarżącego kierunku. Czym innym jest, bowiem brak działania w określonym kierunku, nawet z uwagi

38 na określone regulacje prawne, a czym innym jest istnienie okoliczności, która mogą kształtować treść rozstrzygnięcia. Należy też zauważyć, że Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Sąd nie jest zobowiązany "odnaleźć" okoliczności uzasadniające wznowienie, w sytuacji gdy nie czyni tego strona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II FSK 115/07).

39 Skoro skarżący nie wskazał i nie uzasadnił istnienia podstawy wznowienia, które to jest obligatoryjnym elementem skargi o wznowienie, w świetle treści art. 279 p.p.s.a., Sąd nie może przejść do merytorycznego jej rozpoznania, lecz skargę taką odrzuca, jako nie opartą na ustawowej przesłance.

40 Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

41 na podstawie art. 280 w zw. z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

42 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.