Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 lutego 2016 r., I SA/Ke 552/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 lutego 2016 r., I SA/Ke 552/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku pełnomocnika spadkobiercy skarżącego J.L.– A. L. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w sprawach ze skarg J. L. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r.: nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach- na rzecz doradcy podatkowego P. Z.kwotę 57.564 (pięćdziesiąt siedem tysięcy pięćset sześćdziesiąt cztery) złote tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym kwotę 10.764 (dziesięć tysięcy siedemset sześćdziesiąt cztery) złote tytułem podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 30 października 2015 r. przyznał na rzecz doradcy podatkowego P. Z. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

3 w którym powołując się na art. 250 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

4 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 164,

5 ze zm.) - dalej jako ustawa p.p.s.a.", obniżył wynagrodzenie wyznaczonego doradcy podatkowego.

6 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II FZ 533/15 uchylił powyższe postanowienie.

7 W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. przyznanie wynagrodzenia w kwotach niższych, aniżeli wynikałoby to z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego

8 w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego

9 z urzędu (Dz. U. z 2011 r., nr 31, poz. 153) dalej – dalej jako rozporządzenie, nie było możliwe. NSA podkreślił, że jedyną przyczyną ze względu na którą Sąd pierwszej instancji orzekł w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dopiero 30 października 2015 r. było błędne odczytanie przez Sąd wniosku pełnomocnika strony. Dodatkowo NSA podniósł, że postanowienie w przedmiocie przyznania stronie prawa pomocy kształtuje sferę praw i obowiązków pełnomocnika wskazanego przez korporację zawodową. Drugą zaś przesłankę przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przewidziano w § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w świetle którego pełnomocnik powinien złożyć wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w którym oświadczy, że wynagrodzenie nie zostało mu zapłacone w całości lub części. Zdaniem NSA łączne spełnienie obu

10 z przedstawionych przesłanek jest faktem prawnym, którego zaistnienie tworzy po stronie pełnomocnika prawo do skutecznego domagania się wypłacenia mu należnego wynagrodzenia. Kształt tego prawa powinien natomiast wyznaczać ten reżim prawny, który obowiązywał wówczas, gdy miało ono miejsce. Z akt sprawy wynika natomiast, że obie przesłanki zostały spełnione przed 15 sierpnia 2015 r.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje:

12 Zgodnie z art. 190 ustawy p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.

13 NSA w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. I FZ 533/15 stanął na stanowisku, że przepis art. 250 § 2 ustawy p.p.s.a na podstawie którego można obniżyć wynagrodzenie pełnomocnika, nie ma zastosowania do przedmiotowej sprawy. Działając więc w konwencji procesowej związania wykładnią zawartą

14 w postanowieniu NSA z dnia 28 stycznia 2016 r., należy wskazać, że zgodnie z art. 250 ustawa p.p.s.a., doradca podatkowy wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych

15 w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia, podstawę zasądzenia wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, stanowią kwoty określone w § 3. Wynagrodzenie to nie może być wyższe niż sześciokrotna kwota określona w § 3 ani nie może przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Natomiast stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.

16 Przechodząc do wyliczenia należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia

17 w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sprawa rozpoznawana pod sygnaturą

18 I SA/Ke 552/14 jest wynikiem połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia dziewięciu spraw ze skarg na następujące decyzje Dyrektora Izby Skarbowej

19 w K. z [...] r. [...]; nr [...]

20 nr [...]nr [...]nr [...]

21 nr [...]; nr [...]; nr [...]

22 nr [...] w przedmiocie podatku o towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i listopad 2007 r.

23 Przedmiotem zaskarżenia we wszystkich wskazanych wyżej sprawach była należność pieniężna. W związku z tym punktem wyjścia dla Sądu przyznającego wynagrodzenie dla doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu były przepisy

24 § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Mając na uwadze wartość przedmiotu zaskarżenia

25 w poszczególnych sprawach Sąd, na podstawie § 3 ust.1 pkt 1 lit. f i g przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 46.800,00 zł.

26 Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 opłatę zasądzoną na rzecz doradcy podatkowego sąd podwyższył o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.

27 Wobec powyższego, na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw.

28 z § 3 ust. 1 rozporządzenia, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.