Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 września 2020 r., II SA/Ke 245/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 września 2020 r., II SA/Ke 245/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokat [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty w dniu [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku.

3 Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

4 Decyzją z dnia 16.04.2019 r. A. B. został zarejestrowany przez organ I instancji jako osoba bezrobotna, a następnie na mocy decyzji z tego samego dnia nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych – od dnia 16.04.2019 r.

5 W dniu 7.11.2019 r. A. B. przedstawił w Powiatowym Urzędzie Pracy (dalej PUP) decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział (dalej ZUS) z dnia 16.10.2019 r., z której wynika, że pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy – od dnia 1.04.2019 r. do dnia 31.10.2022r.

6 Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2019 r. poz. 1482 ze zm.), pozbawił A. B. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16.04.2019 r.

7 Odwołanie od ww. decyzji wniósł A. B. , wskazując że w ciągu 7 dni od otrzymania decyzji ZUS w sprawie przyznania renty poinformował PUP o tym fakcie. Natomiast wniosek o rentę został złożony z końcem kwietnia 2019 r., a przez okres oczekiwania na decyzję ZUS strona musiała posiadać źródło utrzymania i środki na leczenie, zwłaszcza że posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.

8 Wojewoda, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, przytoczył art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 oraz art. 78 ust. 4 ww. ustawy, podzielając w całości stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że strona została pouczona o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej oraz o przesłankach, od których zależy posiadanie statusu bezrobotnego, a utrata tego statusu bezrobotnego skutkuje utratą świadczeń nierozerwalnie z tym statusem związanych, w tym prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do kwestii przekazania przez ZUS części przyznanej renty z tytułu niezdolności do pracy na Fundusz Pracy - na poczet wypłaconego zasiłku – wskazano, że nie jest to przedmiot niniejszego postępowania, przytaczając w tym zakresie art. 78 ust. 1 i 3 ww. ustawy.

9 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył A. B. , podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, to jest:

10 art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie informacji, że decyzję o przyznaniu świadczenia z ZUS skarżący otrzymał dopiero z początkiem listopada 2019 r., co narusza słuszny interes obywateli;

11 art. 8 K.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów Państwa, ponieważ w dniu 13.11.2019 r. skarżący otrzymał decyzję o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 16 kwietnia 2019 r. (z dniem zarejestrowania w PUP) z pouczeniem o możliwości odwołania się w ciągu 14 dni od dnia doręczenia, w tym też dniu 13 listopada 2019 r. otrzymał również niesłuszne pismo z PUP z dnia 7.11.2019 r. do wiadomości, a wysłane do ZUS o zwrot zasiłku;

12 art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału strony na każdym stadium postępowania, przez co wydano decyzję utrzymująca w mocy decyzje organu I instancji.

13 Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

14 W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

15 Na rozprawie sądowej w dniu 8 września 2020 r.:

16 - pełnomocnik A. B. poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one uiszczone w żadnej części,

17 - pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

19 Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

20 Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie tak wyznaczonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

21 Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o utracie przez A. B. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. To ostatnie rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 78 ust. 4 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

22 Z akt administracyjnych wynika bowiem, że w dniu 7.11.2019 r. skarżący złożył w PUP decyzję ZUS Oddział z dnia 16.10.2019 r., z której wynika, że pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości 1174,20 zł – od dnia 1.04.2019 r. do dnia 31.10.2022r. (k. 20). Tymczasem uprzednio – na mocy decyzji wydanych z upoważnienia Starosty z dnia 16.04.2019 r. A. B. został uznany za osobę bezrobotną, której przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych – od dnia 16.04.2019 r. (k. 18, 19).

23 W tym miejscu należy wskazać, że przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy zawiera definicję bezrobotnego, enumeratywnie – wyliczając przesłanki potrzebne do przyznania takiego statusu. Regulacja art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c wyklucza jednoznacznie możliwość uznawania za osobę bezrobotną osoby, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. W konsekwencji nabycie prawa do tego świadczenia stanowi przesłankę negatywną do korzystania ze statusu bezrobotnego, a w konsekwencji również do prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 1 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Z kolei przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie do treści art. 78 ust. 4 ustawy w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Cyt. przepis posiada charakter całkowicie samodzielny. Tym samym, w przypadku utraty jednej z kumulatywnych przesłanek spośród wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c powołanej ustawy możliwe jest podjęcie rozstrzygnięcia o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, na podstawie art. 78 ust 4 ww. ustawy. W rezultacie, przyznanie bezrobotnemu renty z tytułu niezdolności do pracy – od dnia 1.04.2019 r. do dnia 31.10.2022 r. – skutkuje pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej na okres, na który przyznano to świadczenie. W przypadku A. B. który został uznany za osobę bezrobotną od dnia 16.04.2019 r. i od tego dnia pobierał zasiłek dla bezrobotnych, zaistniała potrzeba wyeliminowania skutków wydanych wobec skarżącego decyzji o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku.

24 W świetle powyższego organy obu instancji prawidłowo uznały, że istnieją podstawy do rozstrzygnięcia o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 16.04.2019 r.

25 Jednocześnie, wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, w prowadzonym postępowaniu zostały podjęte wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy, zapewniając zarazem realizację zasad określonych w art. 8 i 10 K.p.a.

26 Mając na uwadze, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie w sposób niewadliwy dokonały jego subsumpcji do ustalonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przesłanek utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku brak jest podstaw by przyjąć, że proces decyzyjny stosowania tych regulacji przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa.

27 Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

28 Wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach pomocy prawnej Sąd przyznał w pkt II wyroku na podstawie art. 250 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 18).