Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 lutego 2020 r., II SA/Go 831/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 lutego 2020 r., II SA/Go 831/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku letniskowego uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi wniesionej przez K.M. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej PINB) z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], którą organ nakazał K.M. rozebrać budynek letniskowy o wymiarach około 9,0 m x 4,9 m z tarasem o wymiarach około 4,9 m x 2,0 m oraz zbiornik bezodpływowy na ścieki, na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie [...].

3 Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

4 Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], powołując się na art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – dalej jako ustawa Prawo budowlane z 1994 r.) PINB nakazał K.M. rozebrać budynek letniskowy o wymiarach około 9,0 m x 4,9 m z tarasem o wymiarach około 4,9 m x 2,0 m oraz zbiornik bezodpływowy na ścieki, na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie [...].

5 W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2016 r. ustalono, że na działce nr [...], znajduje się 50 obiektów: budynków letniskowych, przyczep kempingowych, obiektów gospodarczych i wiat wraz z przyłączami wodociągowymi, energetycznymi i zbiornikami na nieczystości. Przy czym na podstawie dokumentacji posiadanej przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Starostwie Powiatowym we [...] (ortofotomapy nr 1 i nr 2) organ I instancji ustalił, że przedmiotowa działka nr [...] nie była zabudowana w dniu 20 lipca 2005 r., zaś została częściowo zabudowana niektórymi z w/w obiektów w roku 2010. PINB wskazał, że dla terenu działki nr [...], obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej [...] nr XLI/489/02 z dnia 28 czerwca 2002r. (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 31 lipca 2002 r. pod numerem 75 i pozycją 1005), przy czym działka ta znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem B4RZ - teren łąk i pastwisk bez możliwości jakiejkolwiek zabudowy.

6 W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu [...] września 2016 r. ustalono, że na działce nr [...] znajduje się obiekt letniskowy o wymiarach budynek letniskowy o wymiarach około 9,0 m x 4,9 m z tarasem o wymiarach około 4,9 m x 2,0 m. Obiekt ten wyposażony jest w instalację elektryczną i wodociągową, zaś ścieki odprowadzone są do stalowego zbiornika usytuowanego w odległości około 1,5 m "od południowej ściany szczytowej". Uczestnicząca w oględzinach K.M. (wskazana przez właściciela działki nr [...] jako właściciel obiektu) oświadczyła, że obiekt jest przedmiotem współwłasności jej i Z.M., postawiony został w 1993 r. przez bratanicę E.J. i przejęty został niech w 1995 r.

7 Z informacji uzyskanych w Wydziale Budownictwa i Ochrony Środowiska w Starostwie Powiatowym [...] wynikało, że Starosta [...], ani inny organ w okresie od dnia [...] stycznia 1986 r. do dnia [...] października 2016 r. nie wydał nikomu pozwolenia na budowę, ani nie przyjął od nikogo zgłoszenia budowy budynku letniskowego o wymiarach około 9,0 m x 4,9 m z tarasem o wymiarach około 4,9 m x 2,0 m i z przyłączami wodnokanalizacyjnym i energetycznym oraz zbiornikiem bezodpływowym na ścieki, na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie [...].

8 Zdaniem PINB w sprawie zastosowanie znajdują przepisy art. 48 ustawy z 1994r. przy czym ze względu na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu przedmiotowej inwestycji brak jest możliwości jej zalegalizowania, co oznacza konieczność wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu.

9 Po rozpatrzeniu odwołania K.M., WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] uchylił decyzję PINB z dnia [...] października 2017 r.

10 Rozpatrując ponownie sprawę, PINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], powołując się na art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) – dalej jako ustawa Prawo budowlane z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nakazał K.M. rozebrać budynek letniskowy o wymiarach około 9,0 m x 4,9 m z tarasem o wymiarach około 4,9 m x 2,0 m oraz zbiornik bezodpływowy na ścieki oraz zbiornik bezodpływowy na ścieki, na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie [...].

11 W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego i podjęte ustalenia. Stwierdził, że budowa obiektu nastąpiła w roku 1993 bez wymaganego pozwolenia na budowę, zaś lokalizacja obiektu jest niezgodna z przeznaczeniem określonym w aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania, jak również w poprzednio obowiązujących planach. W rezultacie organ orzekł o nakazie rozbiórki obiektu kierując go do aktualnego właściciela.

12 Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K.M.

13 Decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

14 W pierwszej kolejności organ podkreślił, że przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem przez PINB zaskarżonej decyzji rozbiórkowej była ocena zgodności z prawem budowy obiektu letniskowego - określonego przez organ powiatowy jako budynek. Z ustaleń organu I instancji wynikało, że obiekt zrealizowany został w 1993 roku, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego należało uznać, że przedmiotowy obiekt powstał przed dniem 1 stycznia 1995r., to jest przed dniem wejścia w życie aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, to stosownie do art. 103 ust. 2 tej ustawy do takiego obiektu nie stosuje się art. 48, lecz przepisy dotychczasowe, to jest przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

15 WINB wyjaśnił, że w takiej sytuacji obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było przeprowadzenie w odniesieniu do przedmiotowego obiektu budowlanego postępowania legalizacyjnego na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w stosunku do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia przed dniem 1 stycznia 1995 r. W takim postępowaniu organ obowiązany jest do ustalenia, czy w sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 tej ustawy, wystąpienie których obliguje do wydania nakazu rozbiórki. Przepis ten stanowi w ust. 1, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1.

16 W rozpoznawanej sprawie PINB wydał decyzję nakazującą rozbiórkę budynku letniskowego należącego do skarżącego na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. z powodu niezgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym. I tak, organ powiatowy ustalił, że przedmiotowa zabudowa jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego aktualnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr XLI/489/02 z dnia 28 czerwca 2002r. (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 31 lipca 2002 r. pod numerem 75 i pozycją 1005). Rozpatrywany obiekt znajduje się bowiem na terenie oznaczonym w w/w planie symbolem B4RZ - teren łąk i pastwisk bez możliwości jakiejkolwiek zabudowy. Jednocześnie PINB ustalił, że teren rozpatrywanego przedsięwzięcia budowlanego objęty był ustaleniami planistycznymi od roku 1994, zaś przedmiotowa zabudowa była sprzeczna z ustaleniami poprzednio obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego. I tak, przed aktualnie obowiązującym planem na terenie działki nr [...], obowiązywały w tym zakresie następujące akty prawa miejscowego: uchwała Rady Miasta i Gminy [...] nr W34/94 z dnia 12 grudnia 1994 r. - przeznaczanie terenu jako obszar rolniczy oraz uchwała Rady Miasta i Gminy [...] nr XIV/156/99 z dnia 26 października 1999 r. - przeznaczenie terenu, symbole "B4Rz" i "B10KP", teren łąk i pastwisko bez możliwości jakiejkolwiek zabudowy oraz teren komunikacji pieszo-jezdnej "uspokojonej". W ocenie WINB stan faktyczny w omawianym zagadnieniu został przez organ I instancji wyczerpująco ustalony, między innymi na podstawie wyjaśnień i informacji uzyskanych od uprawnionych organów Gminy (pismo Dyrektora Biura Gospodarki Przestrzennej i Nieruchomości w Urzędzie Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] oraz z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...]). W rezultacie wzniesienie przedmiotowego obiektu w roku 1993 jako sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które obowiązują na terenie inwestycji od roku 1994, a więc niemalże przez cały okres istnienia obiektu. Nie jest przy tym możliwe odrębne określenie zgodności zabudowy z przepisami o planowaniu przestrzennym w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy uwzględniającą stan prawny w tym zakresie jaki istniał w roku budowy, to jest w roku 1993, skoro teren inwestycji objęty jest aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W rezultacie tych ustaleń w żadnym razie nie można było ocenić, aby w omawianym przypadku stan prawny w zakresie przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących dla terenu tej inwestycji był przez lata korzystniejszy dla właściciela obiektu bowiem legalizacja obiektu, podobnie jak aktualnie, nie byłaby również możliwa w okresie tuż po samowolnej realizacji obiektu. Organ odwoławczy podkreślił, że co do zasady sprzeczność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkuje bezwzględnym nakazem rozbiórki obiektu budowlanego. Natomiast badanie zgodności inwestycji budowlanych z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, które stosownie do art. 81 ust. 1 pkt 1 litera "a" ustawy Prawo budowlane z 1994 r. należy do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego w zakresie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, dotyczyć może planu obowiązującego aktualnie (w dacie orzekania przez organ). Zatem w razie stwierdzenia niezgodności inwestycji między innymi z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany nakazać rozbiórkę samowoli budowlanej. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że ewentualne działania w celu zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wpływają w żaden sposób na postępowanie w sprawie zgodności z prawem przedmiotowej zabudowy i nie są warunkiem wydania w tym przedmiocie decyzji przez organ nadzoru budowlanego.

17 Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosła K.M., będąc niezadowoloną z rozstrzygnięcia organu. Skarżąca podniosła, iż obiekt wzniesiony był w 1993 r. jako wolnostojący budynek rekreacji indywidualnej o powierzchni 31,1 m 2, a zatem poniżej 35 m2, wobec czego był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca zakwestionowała wymiary obiektu podane przez organy i sprzeciwiła się zdjęciom z ortofotomapy z 2005 r., podając, iż na działce stał domek tylko przez zadrzewienie nie było go widać.

18 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

19 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

20 Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U.2018.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019.2325, dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

21 Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

22 Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] października 2019 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nakazującą na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm. – dalej jako ustawa Prawo budowlane z 1974 r.) rozbiórkę budynku letniskowego.

23 W sprawie bezspornym jest, że przedmiotowy budynek letniskowy został wybudowany w 1993 r. oraz że jego realizacja wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę wymaganego w świetle obowiązującego wówczas art. 28 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48 z późn. zm.). W ocenie Sądu, organy nadzoru budowlanego prawidłowo wykazały, że budynek ten został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę.

24 Ponieważ obiekt zrealizowany został w 1993 r., to zasadnie organy nadzoru budowlanego przyjęły, że kwestię jego ewentualnej przymusowej rozbiórki, należało ocenić w świetle art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Przepis ten stanowił, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

25 Jako podstawa decyzji organów obu instancji wskazany został wyłącznie punkt 1 art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., nie zaś punkt 2 tego przepisu. W związku z tym koniecznym warunkiem przymusowej rozbiórki było jednoznaczne ustalenie przez organy, że przedmiotowy budynek letniskowy znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W orzecznictwie sądów administracyjnych istniały wątpliwości czy przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, czy też przepisy obowiązujące w dacie powstania obiektu budowlanego. Wątpliwości te zostały wyjaśnione w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, z której wynika, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że wprawdzie podstawą orzekania powinny być przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, lecz "nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi, zwłaszcza z wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z obowiązującymi w dacie orzekania przez organy z przepisami o planowaniu przestrzennym z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. O ile samo zjawisko samowoli budowlanej należy uznać za wysoce naganne, to jednak w przypadku bierności organów administracji, które nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji tej samowoli podczas, gdy stan prawny w zakresie przepisów o planowaniu przestrzennym był przez szereg lat bardziej korzystny dla inwestora, interes prawny takiego inwestora zasługuje na konstytucyjną ochronę".

26 W rozpoznawanej sprawie, pomimo powołania się przez organ odwoławczy na powyższą uchwałę NSA, nie dokonano jednoznacznego i precyzyjnego ustalenia przeznaczenia terenu, na którym zrealizowano budynek letniskowy, w całym okresie począwszy od daty jego powstania. W uzasadnieniu skarżonej decyzji podano tylko, że przedmiotowa zabudowa jest sprzeczna z ustaleniami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr XLI/489/02 z dnia 28 czerwca 2002 r. oraz że była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "niemalże przez cały okres istnienia obiektu", przy czym powołano wcześniejsze uchwały Rady Miasta i Gminy [...] nr W34/94 z dnia 12 grudnia 1994 r. oraz nr XIV/156/99 z dnia 26 października 1999 r. Nie wskazano jednak jednoznacznie jakie było przeznaczenie terenu w dacie powstania obiektu a ponadto organ nie przeprowadził analizy, czy zakaz jakiejkolwiek zabudowy został wprowadzony już uchwałą Rady Miasta i Gminy [...] z dnia 12 grudnia 1994 r., czy też dopiero uchwałą z dnia 26 października 1999 r.

27 Nakaz przymusowej rozbiórki jest sankcją prawną najdalej idącą w ramach przepisów Prawa budowlanego, rodzącą poważne skutki materialne i z tego względu może być stosowany tylko wówczas, gdy zostało wykazane w sposób bezsporny, iż spełniona została przesłanka określona w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Nie można stosować tego nakazu w sytuacjach, kiedy nie do końca jest jasny i jednoznaczny stan faktyczny sprawy. W postępowaniu w przedmiocie orzeczenia nakazu rozbiórki organy nadzoru budowlanego zobowiązane są zatem do szczególnie starannego i dokładnego wyjaśnienia wszystkich aspektów faktycznych i prawnych danej sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia 8 listopada 2011 r., II OSK 1416/10 i z dnia 6 marca 2019 r., II OSK 977/17).

28 Powyższe oznacza, że orzekając w niniejszej sprawie organ winien dokonać szczegółowej analizy wszystkich miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących dla obszaru, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa samowola budowlana od czasu jej realizacji do chwili obecnej, a wyniki poczynionych w tym zakresie ustaleń winny znaleźć precyzyjne i wyczerpujące odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydawanej w sprawie decyzji. Zdaniem Sądu bez szczegółowego rozważenia tych kwestii zastosowanie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. ocenić należy jako przedwczesne. Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia Sąd uznał, że sprawa wymaga ponownego przeanalizowania. Kwestia zgodności zabudowy z przepisami o planowaniu przestrzennym nie została przez organ nadzoru budowlanego wyczerpująco wyjaśniona, a co za tym idzie, nie zostało wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, że spełniona została przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

29 W tym stanie rzeczy, z uwagi na naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

30 Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy obowiązany będzie do rzetelnego przeanalizowania przeznaczenia działki nr [...] położonej w miejscowości [...], począwszy od daty powstania spornego obiektu letniskowego. W przypadku jednoznacznego ustalenia, że w dacie realizacji obiektu teren ten nie był objęty ustaleniami jakiegokolwiek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ w świetle wskazań wynikających z przytoczonej wyżej uchwały NSA z 16 grudnia 2013 r., rozważy czy realizacja samowoli budowlanej w konkretnych okolicznościach tej sprawy, w szczególności wobec obowiązujących później planów miejscowych, wyklucza możliwość nakazania jego przymusowej rozbiórki w świetle art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. czy też fakt, że zakaz zabudowy wprowadzono już po zakończeniu budowy obiektu nie może być okolicznością, co do zasady wyłączającą dokonanie oceny zgodności tej samowoli z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwalonymi później, a w konsekwencji okolicznością przemawiającą za uznaniem, że zachodzi przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.